İşim gereği farklı kesimlerle görüşüyor, çok farklı yaş ve meslek gruplarına dersler veriyorum. Bu eğitimler esnasında memleketin nabzını tutma imkanı, ülke sorunlarını değerlendirme fırsatı buluyoruz.

En son diyaloglardan biri, beni zaten farkında olduğum konu üzerine sesli düşünmeye itti.
Mesele tarım sektörü ve meslek olarak görülmeyen çiftçilik.
Koskoca holdinglerin yatırım yaptığı sektör hala hak ettiği yeri bulamıyor.

Konu şöyle gelişti:

Tanışma faslında genç arkadaşa ne iş yaptığını sordum. “Çalışmıyorum.” dedi, son zamanların işsizlik kurbanı olduğunu düşündüm, rencide olmaması için üzerine gitmek istemedim. Fakat işsizim dememişti, çalışmıyorum demişti ve ben bu cevaptan işkillendim. Şöyle göz ucuyla süzdüğümde kırsal kesimde çalışma ihtimali aklıma düştü. Ve üzerine gitmeye karar verdim. “Nasıl yani çalışmıyor musun?” dedim. O da “Şu anda çalışmıyorum.” dedi. Biraz daha konuşunca çiftçilik yaptığı ortaya çıktı. “Çiftçilik gibi meslek mi var, neden söylemiyorsun mesleğini?” dedim. Biraz sıkıldı. Bende çiftçi bir ailenin çocuğuyum ve zevkle yapacağım en güzel meslek çiftçiliktir, deyince rahatladı. “Fakat kız vermiyorlar değil mi?” dedim. O anda karma sınıftan bir gülümseme yükseldi. O bunu onayladı. Gelirinin bir memurdan fazla olduğunu söyleyince uyanık yeni nesilden talipli bile çıktı. Tabi ki işin bu tarafları ayrı sosyolojik değerlendirmelere muhtaç.

Benim bu yazıdaki derdim göğsümüz kabara kabara çiftçiyim neden diyemiyoruz.

Başka bir grupta yine yakın mevzular geçince şehirde çaycılık yapan genç yanıma gelerek “Aslında ben memleketim Hadim’de arıcılık yapmayı düşünüyorum.” deyince doğru iz üzerinde olduğumu anladım.

Boşuna demiyoruz gelecek yüksek tarımda…

• YENİ GÜNDOĞDU Gazetesi, (Rize) Sayı: 1785