Evine giderken çocuğu için bir gofreti bile üç kere düşünerek almak zorunda olan asgari geçimli çalışanın yüreğinin acısına daha ne kadar tuz basacaksınız. Bu ülkede ki en ufak gerilimden nemalanan rantiyeciler, o lokmalar boğazınızdan nasıl geçiyor.
Ya size ne demeli lojmanından çıkmayan kendi konforlu yaşam sebeplerini bilmeyen ahmaklar. Rant ile beslenenlerin milleti kandıracak hiç bir malzemeniz kalmamıştır.

Kaostan beslenenler hala neden çırpınıyorsunuz, çıkın sokakları dolaşın. Sizlerin derdi ile milletin derdi bir mi? Evet siz akıllısınız ve onları siz kurtaracaksınız!

Bu milletin dilencisinin bile onuru, oturduğu yerden ahkam kesen ahmaklardan fazladır.

Düşün yakamızdan asalaklar, yediğiniz sizin olsun. Karışmayın yaşantımıza, yediğimize, içtiğimize, gezdiğimize, seçtiğimize….

Kaybedecek bir şeyi olmayanlardan korkun. Bu dünyaya bağlananlardan değil.

O akşam eve geldiğinde kapıya vurmadan önce sessizce aile fertlerinin ayakkabılarını kontrol etti. Göz yaşları ayakabıları ıslatırken o ailesinin ona hissettirmeden yıpranmış ayakkabılarla nasıl da idare ettiklerini düşündü. Eşini anlayabiliyordu nice yıllar varlıkta ve yoklukta birbirlerine destek olmuşlardı. Fakat çocuklar; bunlar nasıl çocuk ki istemeden, ses çıkarmadan durabilmişlerdi. Hani eski zamanda olsa zaten en iyi ayakkabı kara lastik olduğundan özenme diye bir problem yoktu; fakat şimdi bir çok kişinin dolabında yıpranmadan bekleyen ayakkabılar varken, kişiler elbisesine göre ayakkabı giyerken hangi terbiye bu biricik yavrucakları bu şekilde sessiz tutabilmişti. Göz yaşları biraz daha çoğaldı, neredeyse içine gömdüğü hıçkırıkları her yerden duyulacak ve bütün sır ortaya dökülecekti.

Sadece dudaklarında bir mırıltı işitildi. Elhamdülillah.

Mustafa Kutlu’nun vurgu yaptığı kanaat ekonomisi böyle bir şey olmalı.