Haydarpaşa’da trenden iniyorum ve oradan Üsküdar’a…
Üsküdar Çınaraltında çay-çorba.

Valide Sultan Camii revaklarında boğaz manzaralı iki rekat namaz.

Ve Aziz Mahmut Hüdai. Ayrıca onu buraya getiren  Üftade, Hacı Bayram Veli, Somuncu Baba Hazretlerine muhabbetle selam.
Ara sokaklardan Üsküdar iskelesi.
Şimdi boğazı geçiyoruz.
Karşımda usta kalemlerin boyadığı medeniyetin insanı imar eden o güzel yüzü.

Medeniyete dokuna dokuna emin-önü iskelesine yanaşıyoruz.
Hedef Sultanahmet.

Sonra Ayasofya.

Topkapı’da biraz soluklanalım.

Kainatın başkentinden üç kıtaya hüküm salalım.
İnsanlık orduları dolaşsın kıtaları.
Adalet tekrar hüküm sürsün yeryüzünde.
Kutsal emanetlerin kokusuyla aşka gelelim.

Şimdi divan yolundan yürüyelim rap rap rap!
Medeniyette yürüsün tekrar bizimle.
Sağa, sola, önüme, arkama selam.
Esnafa.
Türbeye.
Camiye.
Medreseye.
Vakfa.
Ve tabi ki külliye.
Bu yol bizi Beyazıt Meydanı’na çıkarır.

Kapalı çarşıda kaybolmak gerekir.
Fakat biz illa ki saaflardan çıkarız kapalı çarşıya.
Çarşıda ilk adım, ilk dua pirimiz Ahi Evran için.
İkinci adımı atarken ahilik kültürü gelir aklımıza.
Esnaf, yönetici, alim, halk bir olur bu yolda.
Medeniyet taşlarını birlikte döşemişler el birliğiyle.
Şeyh Edebalı, Sarısaltuk, Süleyman Paşa, Davut-el Kayseri, Pazarcı Halil…

Süleymaniye Külliyesi’ne çarşının içinden çıkılır.
Çünkü bu bünyede ilim ve hayat bir olmuştur.
Yaşanmayan ilim yoktur.
Köşede ilk mektep, medreseler, darul tıp, darul hadis…
Evet zirve darul hadis.
İmtihan mektebinin baş öğretmeni.
Büyük mimar köşede pergel gibi yatıyor.
Medeniyet projesinin büyük nakkaşı.
Rahmet cümlesinin üzerine olsun.

Şimdi başka bir tepeye kurulmuş Fatih Külliyesine gidebiliriz.
Büyük komutanın yanında diz çökmek
ve çağı soluklatan adamın yanında derin bir nefes çekmek,
hatta rahleyi önümüze çekip bir kaç satır karalamak.
Buradan Akşemseddin eliyle Eyüp Sultan’a yol bulunur.
İster otobüsle.
İster altın boynuzu izleyerek.
Bir kere yürümüştüm Haliç kıyısından ta! Eyüp Sultan’a düşüne düşüne…
Eyüp Sultan, Medine’nin yani medeniyetin isim babasının İstanbul’a ulaşan nefeslerinden sadece birisi ve o bizim biriciğimiz; çünkü O’nun emaneti.
Betonların, trafiğin örtemeyeceği kadar güçlü bir damar var bu şehirde.
Mezarlık içinden dua ederek yukarılara çıkıp İstanbul ile karşılıklı bir kahve içelim.
Resim yeteneğim olsa çizerdim,
sinema yeteneğim olsa çekerdim,
ben ise sadece muhabbet ettim.

Cuma bizim için özeldir. Bazen Sultan Alaaddin’de bazen Hazreti Konevi’de bazen de Hazreti Mevlan’da günün derinliğini hissetmeye çalışırız. Sultan Mevlana’yı ziyaret etmişsek mutlaka üçler mezarlığıda selamlanır. Zaman müsaitse Hacı Veyiszade’nin yanına kadar ruhlar aleminin ortasından yürünür. Tahir Büyükkörükçü Hocamızda üçlere Hacı Veyiszade Hazretleri’nin yanına sırlandığı için artık o’da ziyaret güzergahımız üzerinde. Aslında mezarlık ziyareti kabir ahalisini ziyaret etmekten çok kendi içimize yaptığımız derin bir yolculuk, anlayabilene…

Hazreti Mevlana’nın gül bahçesinde bağdaş kurmuş dervişlerin ayak seslerini dinlemeye çalışıyorum. Türbenin kıble tarafında bulunan bahçede havuzun kenarında suyun sesiyle kalp ritmini birleştiren aşk erinin namelerine kulak vermek istiyorum. Bir anda Selimiye Camii’nden yükselen sela sesi kalp ritmimi bozuyor, ruhuma akort yapıyor. Nice selalar okundu bu minarelerden. Kapısına kilit vurulmuş bir kütüphane ile göz göze geliyorum: Ferid Uğur İhtisas Kütüphanesi . Şimdiye kadar yanından geçmiş; fakat “Ferit Bey kimdir?” diye düşünmemiştim. İhtisas Kütüphanesi yazdığına göre ilim adamı olmalı. İçeride ki kitap kokuları bana ulaşır mı diyerek bir nefes çekiyorum. Bu kütüphaneler kilitli olmasa okuyamadığımız Osmanlıca eserleri hiç olmazsa koklayabilsek. Son cümleyi yazarken İtalyan turist önümdeki laptobu görünce beyni dolan fotoğraf makinesini flaş belleğe aktarmam için ricada bulunuyor. O’na Esma’ül Hüsna hediye ediyorum. Irk, dil sorun olmuyor aramızda, burası birlik kapısı, Akdeniz ikliminin sıcaklığı kendini gösteriyor ve ben yengelerimden birine benzeyen kadının problemini çözüyorum.

Mevlana ziyareti ne yazıkki galoş giyilerek yapılıyor ve ayakkabı ile huzurda gezinmek içime pek sinmiyor. Çorapla gezmeyi düşünmeme rağmen yırtık galoştan halılara bulaşacak pisliğin çoraplarıma değme riski beni bu eylemden de uzaklaştırıyor. Fakat Pakistanlı olduğunu düşündüğüm muhterem ayakkabılarını çıkarmıştı. Duruşundan, bakışından alim olduğu ve ilmiyle edep zırhını giydiği her halinden belliydi. Tercümanın söylediklerinden dikkatle notlar alıyor ve Fransız turist olmadığını bize gösteriyordu. Gezi aceleye getirildiğinde derinliğini kaybediyor. Belki de hiç bir zaman atlı veya yaya gezen seyyahın gördüğü şekilde dünyayı izleyemeyeceğiz.

Mezar taşları arasında oturduğumu söylemedim sanırım. Mezar taşları ile süslenmiş bir bahçe burası. O güzel insanlardan geriye taşları kaldı; fesli, sarıklı , düz mezar taşları. Hz. Mevlana’yı ziyarete gelenlerin burada oturup tefekkür edecek vakitleri yok. Yoğun bir programla dolaşıyorlar, sağa sola gözlerini değdiriyorlar. Altıgen tek kişilik mütevazi türbenin işçiliğinin tüylerini ürpertmemesi bundandır.

Güzelliklerle dolu bir ülkede yaşıyoruz, hepimize yetecek imkanları olan bir ülke, her karış toprağı görülmeye ve hissedilmeye değer. Güzel ülkenin aşk beldesinde yaşayan bizler belki biraz daha nasipliyiz. Mevlana’nın Mesnevisi’ni gül bahçesinin bir köşesine oturup okuyabiliriz.

Bahçeye sahiplenmiş gibi bu şekilde oturursan garip sorularda gelmeye başlar. Havuzun üstünü gölgeleyen genç üzümlerinin olgunlaşacağı günü bekleyen yaşlı asmanın el kadar küçük yapraklarından toplamak isteyen iki abla benden izin isteyince irkildim.

İşte hayat garip olaylara gebe, konu bulmakta sıkıntı çeken köşe yazarları masayı doğanın güzel bir yerine kursalar, yazacak yeterince mevzu bulurlar. İtalyan turist bize fotoğraflarını bıraktı, onun gözü ile ülkemizin bir bölümünü dolaşacağız. (Hatay’da başlayıp İstanbul’da son bulacak gezinin. Hatay, Göreme ve Konya bölümünün nasıl gezildiğini bu fotoğraflar sayesinde izleme imkanı buldum. İlginç bazı görüntüler var burada daha çok kendi izlerini sürüyorlar. Kilise ayinleri ve ziyaretleri özellikle ön planda. Diğer bir noktada onları eğlendirmek adına yapılan gösteriler. Sema ile başlayıp dansöz ile biten programlar. Vakti olduğunda turistlere sunulan Türkiye başlıklı foto-yazı çalışması yapacağım.) Pakistan’lı alim hal diliyle ayakkabılarımızı çıkarmamızı öğütledi. O iki abla topladıkları genç yapraklarla bize farklı beyin egzersizleri yaptırdılar. Vakit geldi bizde bahçeye kurduğumuz tezgahı şimdilik toplayacağız. Belki de başka bir mekanda yine farklı olaylarların içinde avını bekleyen bir avcı gibi çevremizi izleyeceğiz. Yazarlık ile avcılık arasında bir bağ var gibi. Bu cümleyi yazadığımda iki mesleğin benzerliği konusunda beynime bir çok düşünce hücum etti. Kesinlikle bir yazının başlığı olabilir.

Mesnevi-i Şerif’den nasibimize düşenler; (Mütercim, Süleyman Nahifi / Sadeleştiren: Alim Çelebioğlu / Timaş Yayınları – 2007)

(4240-4245)
Muradı yüce, o şehrin garibi dedi ki, “Bu gece ben, bu mescidde uyuyacağım.

Ey mescid, sen bana Kerbela da olsan, yine hacet Kabe’m olursun.

Bu yer, darağacına dönse de, ben de Mansur gibi ipimle oynasam!”

Cebrail’in öğüdü gibi öğütlerde olsa Halil, ateşten medet talep etmez.

Ey Cibril! Var sen git. Bu gönül ödden, anberden ziyade yanmak ister.

(3270-3275)
Bir duygunun bağı çözülünce bütün duygular da değişir, şenlenir.

Bir duygu hissedilmez şeyleri görürse, bütün hislere gayb zahir olur.

Bir koyun dereden atlasa o anda bütün koyunlar onun ardınca o tarafa atlarlar.

Sen de his koyunlarını tanı… Onları Allah’ın çıkardığı güzel yeşil otlaklarda otlat, yay.

Orada her ot, sünbül veya reyhandır. Hakikatlerin cennetlerine yol oradadır.

İbn-i Battuta (1304-1369) Hz. Mevlana Dergah’ı için neler söylüyor:

“Şeyh Celaleddin’in türbesinin yanında bulunan büyük bir zaviyede, Bilad-ı Rum’un dört bir yanından gelip giden yolculara ve fakirlere yemek verilir.

Şeyh Celaleddin gençliğinde müderris ve fakihti. Konya’daki medresesinde öğrencilerine ders verirdi.

Rivayete göre, bir gün medreseye helva satan bir adam gelir…”

Hikaye devam ediyor, bu hikayede helvacı Şems olsa gerek. Dergahın çevresinde aş evleri olsa da öyle her gelen yolcunun karşılıksız yemek yiyeceği yer bulunmamaktadır. Bir çorba sebili olsa fakir, zengin herkes faydalansa ne güzel olur.

Evliya Çelebi (1611- ) Hz. Mevlana Dergah’ı için neler söylüyor:

Nice melik ve sulatanlar bu türbe ve tekkeyi tamir ettirmiştir ama, Süleyman Han, Bağdad

fethine giderken buraya ikiyüz kese masraf bırakmıştır.
…
Keşmir ve Lahor şalları ve Muhammedi sarığının uçlarının sarkması ile öyle sevimli ve gösterişli kabirlerdir ki, avludan gören insan heyecanına kapılıp adeta dehşete düşer.
…
Haftada bir Mevlevi ayini yapılır. Bu ayinlere üç yüz kişiden fazla insan katılır. Kimi molla, kimi bey, kimi paşa, her biri birer bağın gülü olan Allah’ın arifleri, dünya yaşantısını unutup Mevlana tekkesinde sema ederek zikrederler. Her biri okulda ikinci Aristo, eser sahibi, yazar, fakirlikle iftihar eden

kimseler olup, gece gündüz Allah aşkı ile kendilerinden geçen dervişlerdir.

Misafirine kimsin, nasıl geldin, ne iş yaparsın demedi? Kendisinin de en sevmediği bu tarz soruları bazen dalgınlıkla birilerine sorsa da hiç sormamış olmayı yeğlerdi. Ne iş yaparsın, kimlerdensin, nerede oturuyorsun?..ve benzeri sorular önem arz etse de gönülden tanışmak için perde olabilir. “Her pınarın bir sahibi vardır .” diye aklından geçirdi. Acaba destursuz girdiği için bu adamdan özür mü dilemeliydi? Bu düşüncelerden de vazgeçti. Aklına gelen her düşüncede karşısındakinin kâh gülümsediğini kâh yüzünün asıldığını fark etti. Hem kalbini hem dilini hem de düşüncelerini tutması gerektiğini anladı. Piri Fani “Hepsi iyiler.” dedi ve ekledi: “Merak etme sadece seni düşünüyorlar. Onlara döneceğin anı bekliyorlar. İlk yolculuğun değil ki son olsun.” Bir anda yine düşüncelerini toparladı. “En zoru düşüncelerdir.” dedi. “Düşüncelere hakim olmak her şeyden zor. Konuşmayı terk edersin, diline de hakim olursun; şehvetten de uzak durabilirsin, beline de hakim olursun; bedeni aç bırakırsın, nefsine tümden hakim olursun. Fakat düşünmemeyi düşünmek bile ayrı bir düşünmedir. Düşünmemeyi düşünmek? Beyni aç bırakmak?

Pir’in “Çok bilgili olduğun için mi düşündüğünü zannediyorsun. Hayatını değiştiğin çobanın senden daha zengin düş dünyası vardı.” dediğinde sevincinden arabaya nasıl koştuğunu bilmeyen çoban aklına geldi. Pir “Hayatta en zor şey insanların düşüncelerini okumaktır.” dediğinde karşısındakinin kendisinden bir adım önde olduğunu gördü. Bir adım önde olmak, düşünceleri okumak?

“Düşüncelerini okuduğunu zannetmekte tehlikelidir. Olduğun yerde bir sürü kurgu yaparsın. Başkalarının yerine düşünme, sadece kendin için düşün.” Pir “Kendin için düşünmenin bencillik olduğunu da nereden çıkardın.” dedi. “Başkalarının günahına ağlamak her yiğidin harcı değil. Herkesin kör noktası vardır. Zaten hep o kör noktadan vuruluruz.” “Ben düşünüyorum o söylüyor, daha önce hem düşünür hem de kendimle konuşurdum.” dedi. Benim kör noktam neresi?

“Her şeyi bir gecede öğrenemezsin.” Cümlesi meraklı gözlerini ve beynini kapattı. “Uzun bir yoldasın her pınar başında beni bekle.”

“Köy tabelasını fark edemeyen araç hızla tabelaya çarparak şarampole yuvarlanmış. Yoldan geçenler tarafından araçtan çıkarılan kişi ambulans ile şehrin en yakın hastanesine kaldırılmış. Üzerinde bulunan telefondan yakınlarına ulaşılmış.” cümleleri yoğun bakım ünitesi önünde konuşan iki kişinin yanından geçen herkes tarafından duyuldu. Eşi, çocukları, iş arkadaşları, dostları yoğun bakım ünitesi penceresinden onun yaşam mücadelesini izliyor. Hepimiz yoğun bakım ünitesinde değil miyiz? Herkes kalp ritmini gösteren cihazın kendine has sinyal müziğini dinliyor. Ritim, hız ve müzik. Yavaşla kalbim yavaşla biraz.

Vasiyeti ile noktalanan defter, eş ve çocuklarına teslim edildi. Eşi, kendisine verilen defteri sımsıkı tutarken sadece dua ediyordu. Nedense güncenin son günlerinin tek okuyucusu olan eşi kalp ritimlerini saymaktan günceyi okumaya fırsat bulamıyordu. Üç bin yüz kırk sayfa…

Yoğun bakımdaki adamın yüzünde tatlı bir tebessüm vardı. O sanki yolculuğuna devam ediyordu.

Eşi kendisini biraz toplayıp günceyi araladı.
Borçlar, alacaklar, alınacak kitaplar, seyredilecek filmler, dergi için sorular, çıkılacak yol planları, önemli telefonlar, seksen bir ilin yanında yazan birer isim, arkadaşlar, dostlar kısaca iyi adamlar defteri. Güncede son yapraklardaki iş planları arasında yazılmış bir öykü dikkatini çekti ve ardından eşinin kendisine mektup olarak bıraktığı son satırları okudu.

“Hani bazı hikayeler vardır; hiç bitmesin isteriz. Sonradan bittiğinde nasıl olsa hikayeydi deriz.
İşte bizim hikayemizde böyle bir şey. Bir gün bitecek. Nasıl ki günce yaprakları kitap sayfaları bitiyor, hayat da bitecek.
Teknoloji arıza yapmasaydı belki de günce bitmeyecekti. Bozulan laptop günceyi bitirdi, zaten çalışırken de bitirmişti.
Yeni bir defter alacağız, önce güzel güzel yazmaya çalışacağız. Eski güncedeki bir takım bilgileri aktaracağız.
2006 Recep ayında başlamış defter. 2009 Recep ayı içerisinde bitiyor. Tam üç yıl gizli satır aralarında.
Üç uzun yıl. Diğer defterlerle düşünüldüğünde onuncu defter. İlk defterin kayıt yılı bin dokuz yüz doksan sekiz yani toplamda on iki yıl gizli satır aralarında.”

Kalp ritim sinyali yavaş atıyor; fakat halâ atıyor.

Garip yolcunun kimse nereye gittiğini anlamadı. O anayoldan nereye gidiyordu. Eşi iş görüşmesine gittiğini sandı, patron acil bir işi çıkmış olabileceğini düşündü. Yazıcılar kayda almasa kim bilebilir ki hayatın bütününü.
Hikaye pınar başlarında devam etmeli.

Aşkla…

Hikayenin 1.bölümü
Hikayenin 2.bölümü

matbu : kurtuba dergisi’nin 7.sayısında yayınlanmıştır.
internet: sanal alemin en edebi edebiyat sitesi sayha dergisin’de yayınlanmıştır.

Bu yazımız foto slayt şeklinde!
Farklılık olsun.
Görsellik ve yazı birlikte!

Her şehre bir Mustafa Paşa gerekir. Merzifonda külliyeyi görünce aklıma selçuklu ve osmanılı devletlerinde her şehirden bir paşa çıksaymış külliyesiz şehir kalmayacakmış dedim. Peki son zaman paşaları ne ile anılacak!

Ve veda! Her anadolu şehrinde bulabileceğimiz Merzifo’nun gönüllü misafir ağırlama elçisi Meydan çayevi sahibi muhterem abimiz bizi muhabbetle yolcu ediyor. Yine geliriz inşallah.

Külliyesi Olan Yaşanacak Şehirler I : ÇORUM

Köy meydanına bakan üç kahvehaneden bahçesinin ortasında ulu çınar olanına selam vererek girdi. Çınarın altındaki en kıyaya kurulmuş masaya oturdu. Kahvecinin hoş geldiniz sesiyle kendine geldi. “Bir çay.” dedi. Tüm köy halkı şehirli olduğu her halinden belli bu garip yabancıyı konuşuyordu. Her birinin kafasından farklı bir özellik geçiyordu; memur, gizli görevli, yolcu, tüccar… Her köylü ona kendi kafasında oluşmuş farklı bir rol biçiyordu. Zaten hep öyle olmaz mı, kasede ne varsa meydana o sızar. Muhtemelen kumar oynanan kahvede bu konu hakkında bahis bile oynanmıştır.

Kaçtıklarımız bizi her yerde yakalar. Şehirde ne varsa köy onun küçük modelidir, köye kaçmak isteyenler sadece bir iç avuntusu peşindedirler. İnsan her yerde aynı insan. Beş metre kumaştan bir elbise çıkar. Tabii ki en doğrusunu terziler bilir.
Bıkkın ve bitkin gözlerle yüz yüze geldi. Bu yüzleri şehirden hatırlıyordu. Peki mutluluğun beldesi nerede?

Küçük yerleşimlerin dedikodusu tüm sinelere tesir eder. Çayını yudumlarken köy yaşantısını düşündü, şehirlilerin bir kaçış olarak gördükleri yaşantıyı. Bir hafta sonra köyün bitkin ve bıkkın yüzlerine katılmamak mümkün mü? Ey insan kendinden kaçamazsın.

Ezan sesi yükselmeye başladığında çınarlı kahvenin tümü, akasyalı kahvenin yarısı, muşmulalı kahvenin hiçbiri ayaklandı. Çınarı tercih etmekle doğru karar verdiğini anladı. Çınar hep bir rüyanın merkezinde vakarı yükseltmede.
Herkesin aklındaki soruyu köyün delisi sordu: “Kimsin?” “Sade bir yolcuyum.” dedi. Ve deli hızlıca uzaklaştı. Önce kıyafetinden sonra arabasından kurtulmalıydı.

Köyün merasının yanından geçerken, koyunları ve çobanı fark etti. Çobana sordu: “Kaç koyunun var?” Çoban derinden kısa ve net cevap verdi: “Kırk.” Köy kahvesindeki çınarın gövdesinde gördüğü takvim yaprağı aklına geldi. Bugün kırkıncı doğum günüydü. Hala bir rüyanın devamında mıyız? Takvim yapraklarımızı çınarın gövdesinden mi koparıyoruz? “Abanı ve koyunlarını şu araba karşılığı değişir misin?” dediğinde çoban şaşırdı. “Kırk koyun üç yüz liradan on iki bin lira yapar.” diyen çobana önce kravatını sonra ceketini ve en son arabanın anahtarını teslim etti. Takasta kim karlı çıktı?

Artık kırk koyunu, üç köpeği, bir abası vardı. Unutmadan çoban eşeğini de hediye etmişti. Aracın bagajında sakladığı yol çantasını eşeğin sırtına yüklediğinde gün akşama yaklaşıyordu. Köylüler peşine düşüp deli diye yakalamadan buradan uzaklaşmalıydı. Onların tanrılarına tapmıyorsanız her zaman deli olabilirsiniz. Anayol kenarındaki boşluktan koyunlarıyla ilerlemeye başladığında geçmiş günlere dair tüm hayallerin izleri silmişti. Yeniden başlamak için silmek şart mı?

İlk pınar başına ulaştığında hava kararmıştı. Koyunlarını suladı ve hayratı yapana teşekkür etti. Öyle içten teşekkür etti ki gaipten bir sesin teşekkürü kabul ettiğini anladı. Çocukluğundan kalma bir şeyler bilse de çobanlığın yabancısıydı. Üç çoban köpeği işi ondan daha iyi biliyorlardı. Köpekler koyunları sulayıp uygun bir yerde gece için istirahate zorluyorlardı. Köpeklerin akıllı hareketi üzerine düşündü, içinden mahlukat görevini yapıyor bize de bozmadan yürümek düşüyor dedi. Yol çantası bir seyyahın ihtiyacı olan her şeyi içinde barındırıyordu. Aracın arkasında böyle bir çanta her daim göreve hazır beklerdi, geçmiş tecrübelerle doldurulmuş her an hazır bekleyen bir çanta. Bu ne ilk ne de son yolculuk sayılırdı; fakat tüm yolculuklarından farklı olduğu da kesindi. Son yolculuk için çantamız hazır mı?

Gecenin ürpertici sessizliği, karanlığın insanı korkutan densizliği, en acayip sesleri bağrında tutan tabiat, hışırtılı konuşan ağaçlar… Şehirde insanlar birbirinden korkar, tabiatın ortasında insanlar birbirinin yokluğundan korkar. “Yalnız yolculuk yapmamalısın.” dedi. Bu ses pınarın yanından geliyordu. Kurduğu çadırının önüne hazırladığı çukura ateşi yakmıştı. Demlik kaynaya dursun, o sese doğru hamle yaptı. Yalnız olmadığını anladı. Dünyanın en güzel yüzü, en tatlı sesi karşısındaydı. Edepli ses tonu ile: Yol arkadaşı bulamadım dedi. Piri faninin “Yanılıyorsun, yeterince aramadın.” cümlesi kulaklarına sert bir dalga gibi ulaştı, yivli mermi misali yüreğini parçaladı geçti.Yeterince aramak; fakat nasıl?

*kurtuba dergisi’nin 6.sayısında yayınlanmıştır.
*sanal alemde sayha dergide yayınlanmıştır.

Hikayenin 1.bölümü

Üç yüz kırk yedi numaralı odasına geçerken etrafı göz ucuyla selamladı. Zaten asansör kapısının karşısına oturmuş kurum sekreterini görmemek hoş karşılanacak durum değildi. Nedense şirketlerde o kadronun karşılığı şık ve şuh bir bayandır. “Prezentabıl” mı yazılıyor kelime diye düşündü. Esnek çalışma temposu, giyimine özen gösteren… diye başlayan yalanlar… O makama gelen kişinin giyinmeye mi yoksa giyinmemeye mi özen göstermesi gereklidir? Vizyonlu ve misyonlu cümleler arasında sıkışmış çalışma hayatı derken sanki dudakları kıpırdadı. Özel kalem müdürü kendine bir şey söylendiğini zannederek irkildi. Ne kadar zorlanmıştı erkek bir özel kalem müdürünü işe alabilmek için, bütün kuruma bunu anlatabilmek bir hayli zaman almıştı. Diğer yöneticiler bu durumu hala kabullenememişti, fakat konumu gereği şimdilik ona diş batıracak durumda değillerdi.
Masasına oturduğunda iş yerine girişi sırasında yorulduğunu hissetti. “Bir daha asansöre tek başıma binmemeliyim.” dedi. Özel kalem müdürüne kendisini aşağıda karşılamasını söylese çok mu garip kaçardı. “Bir de kendini farklı biri gibi gösteriyor, şu egoya bak kendini dış kapıda karşılatıyor.” cümlesini tüm çalışanlar mı yoksa bir kısmı mı kurabilir diye aklından geçirdi.

Hep bulunduğu zamana ve mekana yabancı gibi yaşadı. Öğrencilik yıllarında kantinde otururken de, staj zamanında bindiği işçi servisinde de başka biriydi. Servis otobüsünde işçiler dizi, futbol, politika, geçim muhabbeti yaparken bir kısmı da uyurdu. O günler de yanında gizlice taşıdığı dergi veya kitabı okuduğunu hatırladı. İşçi haklarını savunan bir köşe yazısı okuduğunda orada işçilerin üzerinde gizlice gözlerini gezdirir, bu yazarın gerçek anlamda bir işçi tanıdığı var mı diye düşünürdü. Nedense yürüyüş yapacak işçiler arasında bu gerçek işçilerden hiç görülmezdi. Olacaksan devlet işçisi olacaksın ki yürümeye gücün ve zamanın olsun. “Ya da sendika yöneticisi olacaksın. Güzel kamplar, dolgun maaşlar…” Bizim otobüste işçiler arasında bir anket yapılsa köy ve akraba ziyareti hariç tatil yapan çıkma ihtimali olasılık hesaplarına göre sıfıra yakındır. Sıfıra yakın olmak, hiç olmak mıdır?

Telefonlar, toplantılar, seminerler, bitirilmesi gereken işler, bitmeyen işler, yarım kalan görüşmeler, bağlantı yapılan büyük işler, kaçan büyük balıklar, kartvizitler arasında dolaşmalar… kartvizit dediğinde aklına ince bir fikir geldi. Kartvizitliğin her sayfasının köşesine bir dostun ismini yazsak unutulmaya terk edilmiş dostluklar hatıra gelir mi? Ayrıca emrimdeki çalışanlara aynı şeyi yapmalarını telkin etsem, haydi arkadaşlar şimdi on beş dakika çay ve dostluk molası.

Bugün anlaşılan düşünme günü, iş yoğunluğu arasında bile aklıma garip fikirler gelebiliyor. Acaba patrondan izin mi istesem dedi kendi kendine. Konuşacak dost bulamadığında işte böyle kendi kendine konuşurdu. Bu durumdaki kişi birilerine göre klinik hasta olabilir; fakat durumu kontrol edebildiği için kimse kendisine önden elbise giydirip özel araçla götürmeye yeltenmiyor. Bir gün kendimi kontrol edemeyebilirim dedi ve bir an irkildi. İrkildiğimizde farkına varabilir miyiz?
Hafifçe sallandığı koltuğundan ani bir hareketle doğruldu ve hızlı adımlarla yürümeye başladı. Önce özel kalem müdürü kem kümler arasında arkasından bakakaldı, ardından görülmeyi bekleyen kurum sekreteri.

Asansör hızlıca aşağıya inerken yine yalnız olduğunu fark etti. Her çıkışın bir inişi vardır; insanlar, aileler, şehirler, devletler, kıtalar, dünya, kainat… Başarı nedir? Başarısızlık ne? Her düşüş başarısızlık mı? Yaşlı bir adam güçten kuvvetten düşüp aciz kaldığında başarısız mı olmuştur; yoksa bu bir hakikat gereği midir?

Önce cep telefonunu kapattı. Aracına bindiğinde şehirden aceleyle uzaklaşmak istediğini fark etti. Henüz toy bir delikanlı iken ilk terk ettiği işi aklına geldi. Gözlerinden süzülen damlacıklarla ne kadar çok yürümüştü. Şimdi bir otomobili olduğu için üzüldü, aracı olmasa zorunlu olarak yürüyecekti. “İşini bırakmış biri yürümek dışında bir şey yapamaz.” Terk etmenin en güzel yolu yürümektir. Hatta ağır adımlarla düşüne düşüne. Ağır adımlarla düşüne düşüne yürüdüğümüzde düzelecek mi?
Müziğin ritmi arttıkça araçta hızlanıyordu. Bence ritimli müzik ile araç kullanmak iyi bir tercih değil. Müziğin ritmi arttıkça araç hızlandı. Araç hızlandıkça müziğin ritmi arttı. Nereye gideceğini bilmediği için sonunda kendini araca ve yola teslim ederek kainatın ritme ayak uydurdu. Hızlanarak kaçabilir miyiz?

Artık hiçbir şeyi değiştiremeyeceğini biliyordu. Sadece kainatın ritmini duyacak ve ona göre hareket edecekti. Şehrin son evini geçtiğinde yavaşladı ve durdu. Hızlı hareketlerle araçtan indi ve sadece dinledi. Ne kadar geniş bir alan, ufuk çizgisi hafif bulutlu, sarı çiçeklerle şenlenmiş kırlar, başak tutmuş tarlalar, keçi ve koyun sürüleri. Bir buğday tanesine pike yapan ismini bilmediği kuş. Tanışamadığın bir kuş ne anlatır?

Ufukta önce bir minare sonra dağa yaslanmış köyü fark etti. Muhtemelen ileride köyün anayol bağlantısı olmalıydı. Anayollarda hızlıca giderken fark edemediğimiz yüzlerce köy tabelasından biri önünde duruyordu. Hızlıca giderken fark edemediklerimiz diye düşündü ve o anda kendisi de fark edemedi.

matbu : kurtuba dergisi’nin 5.sayısında yayınlanmıştır.
sanal : sayha dergi’de yayınlanmıştır.

devamı kurtuba dergide yayınlanacaktır. ulaşabileceğiniz adresler kurtuba dergi sitesinde.

Konya – Hadim (Eski Garajın önünden giden Karaman yolundan Bozkır-Hadim yol ayrımından sağa dönüyoruz.) asfalt yolunu takip ederek hedefe varabiliriz. Biz diğer yolculuklarımızda da olduğu gibi öncelikle Hadim’ e ulaştık ve Muhammed Hadimi Hazretlerini ziyaret ettik. Burada bir süre dinlendikten sonra 12 km uzakta olan Taşkent’e geçtik. İlk bakışta isminin neden Taşkent olduğu anlaşılıyor. Kayalar kenti de diyebiliriz. Şehrin içinden geçtik. Aslında bu ilçede nereler gezilir bilmiyorduk. Birazda kendimizi keşfin dayanılmaz hafifliğine bırakarak önümüzde açılan yolda ilerledik. Kent çıkışında pınarları bulduk, burası “Pirler Kondu” muhitiymiş. Bu bölgede doğa turu yapılabilir. Özellikle vadiye bakan “Pirler Kondu Oteli” kamp kültürü olmayanlar için hoş bir konaklama fırsatı sunuyor.

Taşkent ilçesinde kahvaltımızı yaptıktan sonra Yerköprü Şelalesine doğru rotamızı çevirdik. Şelale dere yatağında oluşan çöküntü sonucu ortaya çıkmış, bu sebeple bulunması biraz zor. Yanından geçip gidebiliyorsunuz. Dere yatağından Bademli beldesine geçen yola geldiğimizde Bademli yönüne değilde sol tarafa dönerek dere yatağının içinden ilerlemek gerekiyor. Orada tam anlaşılamasa da bir tabela var.

İnsan eli dokunmamış bir doğa harikası “Yerköprü Şelalesi”. Şelale ile alakası olmayan bir bölüme bir kaç peyzaj çalışması yapılmış olsa da genel çevre düzenlemesi problemli. Gerçi insan eli dokunduğunda öncelikli olarak şelaleye şimdiki kadar yaklaşamazsın ve her şeyden rant devşirmeye çalışan birileri tüm çevreyi ipotek altına alabilir. Bu nedenle bazen içimizden bırak dağınık kalsın da diyoruz. O çevre gönüllü ve imar edici bir çalışmayla daha iyi olur inşallah. Suyun akışı düzenlendiğinde yazın su akmayan bölümlerden de su akabilir ve bu görüntüyü daha da güzelleştirir.

Şelaleyi gören bir yerde kampımızı kurduk. Ahmed ile şelalenin arka tarafını da görebileceğimiz yere kadar fotoğraf ve video çeke çeke ilerledik. Bazı yerlerde zemin kaygan olduğu için azami dikkat gerekiyor. Salih ile geldiğimizde hava erken karardığı için şelaleye bu kadar yaklaşamamıştık. O zamanlar internette çok az yerde bilgi vardı. Şimdi incelediğim kadarıyla son yıllarda oraya giden ve internete görüntü ve yazı bırakanlar çoğalmış. Yanımda Türkiye’nin en iyi görüntü ve estetik uzmanı olduğu için ben elime nadir olarak fotoğraf makinesi aldım. Ahmed hazırlıklarını sürdürdüğü foto grafik belgesel sitesinde Yerköprü Şelalesine özel bir yer ayıracak.

Konya’dan Yerköprü Şelalesine nasıl gidilir?
Konya – Hadim (Karaman yolundan Bozkır-Hadim yönüne ayrılıyoruz.) asfalt yolunu takiben, Konya çıkışından 121 km sonra Hadim’ e 12 km kala soldan Bademli köyü yolu ayrılmaktadır. ( yol ayrımında tabela var) Ayrımdan itibaren yol zorlu olsa da düzgündür. Bu yoldan 29 km kadar ilerlendikten sonra sağda Bademli yol ayrımına gelinmektedir. ( yol ayrımında tabela var ) Bademli yoluna dönülüp 600 m kadar ilerlenirse dere yatağına inilmektedir. (Oradaki tabela sökülmüş burada şelalemi olur diyerek yola devam edilirse Bademli köyüne gidilir 3 km. orada köylülere sorarak tekrar geri dönmek zorunda kalabilirsiniz.) Dere yatağının solundan toprak yolla Yerköprü’ ye ulaşılmaktadır. Konya’ya olan toplam uzaklık bu yoldan 150 km’dir. Şelalenin yanında yeni yeni düzenlemeler yapılıyor, buranın duyarlı idarecilerle daha güzel noktaya gelmesi gerekiyor. İnsanlar kainatın bu harikasını da rahat bir şekilde görebilmeliler. Canlı alabalık tesisi var. Ben kendim tutar yerim diyorsanız, şelale çevresinde böyle bir imkanınızda mevcuttur.

Bu yıl Ahmed’in düğünü vesilesiyle “2010 Kainat Toplantısı”nı Trabzon’da gerçekleştirdik. 2009 yolculuğu için bu (darende-yolunda) adrese bakabilirsiniz.

Zamanımız bol olduğunda yola çıkmadan detaylı araştırma yaparak yol haritası belirliyoruz; nerede ne var, şehir nasıl gezilir… Dar zamanlı yolculuklarda ise iç gözümüzü dikkate alarak yolculuk yapıyoruz. Konya’dan Trabzon’a en kestirme yol; Kırıkkale-Çorum-Merzifon-Samsun-Ordu-Giresun güzergahı. Dönüş yolunda Merzifon yerine Amasya’ya uğrayarak görülebilecek şehir sayısını artırabiliriz.

Şehirlerimizin ziyaretçiler tarafından görülmesini istiyorsak; anayoldan başlayarak tarihi dokunun izini tabelalarla bulunabilir kılmalıyız. Bu konuda belediyelere, valiliklere, şehrin sivil toplum örgütlerine çok iş düşüyor. Vaktim sınırlı olsa bile dışından geçerken “külliye” tabelasını gördüğümde merkezine girmeyeceğim şehir yoktur. İnanıyorum ki bir çok kişi de benim gibi düşünüyordur.

Başka vesilelerle (seyyahlık kültürü) seyyahlığın bir meslek olduğunu ve zamanla öğrenildiğini söylemiştik. Kısaca parası olanlar değil fırsatı ve seyyah ruhu olanlar gezebilir. Kainatı hakiki manada temaşa etmek ise biraz ön bilgiyle ve dertlenmeyle alakalı.

Kervanımıza Edremit’ten Cüneyd, Gölcük’ten Timur katılıyor. Mazereti dolayısıyla katılamayanlara çok şey kaçırdıklarını hatırlatarak başka toplantılarda görüşmek temennisiyle selam ediyoruz.

Cumartesi saat 20:00 civarı Konya’dan yola çıktık. Kırıkkale üzeri gece yarısı Çorum’a vardık. Şehrin dışından gördüğümüz ilk minarenin altına aracımızı çekerek sabah ezanına kadar istirahate çekildik.

Sabah namazı sonrası şehrin merkezine doğru ilerlemeye başladık. Şehirler kendilerini en çok bu vakitte ele verirler. Sabah hareketliliği şehrin dinamikliğini gösterir. Kaç sabahçı kahvesi, çorbacısı olduğu şehir sakinlerinin yaşam biçimini ortaya koyar. Çorum’da bedestene yaslanmış 1306 tarihli Selçuklu eseri “Murad-i Rabi Ulu Camii” bizi karşıladı. Külliye hala şehrin merkezinde ise ve yeni beton binalar külliyemizi sıkıştırmamışsa şehrin kurtulma şansı var demektir. Şehir meydanında bir tur atıyoruz. Saat kulesi dikkatimizi çekiyor, Abdülhamit Han zamanından mı kaldı diye düşünüyoruz. Kısa bir araştırma (çorum kültür) ile tahminimizin isabetli olduğunu anlıyoruz. Bedesten içinde sabahçı çayevi dikkatimizi çekiyor. Tarihi camiye cephe İzmir Lokantası’nda çorbamızı içip sabah çayımızı yudumlamak üzere bedestene geçiyoruz. Bedesten bizi tarihin derinliklerine, ahilik kültürüne götürüyor. Çorum’u külliyesi olan yaşanacak şehirler defterimize kayıt ettikten sonra başka bir tarihte detaylı temaşa etmek üzere Merzifon’a doğru yola çıkıyoruz. Linkini verdiğimiz Çorum Kültür Müdürlüğü sitesinden gezilecek tüm yerler hakkında detaylı bilgi alabilirsiniz.

Kainata Mektup sitemizin seyyah bölümünde başka şehir yazıları bulmak mümkün. (kainatın seyyahı)

Haber Kültür

Not: 10 günlük yolculuk pazar gününün ilk saatlerinde Konya’da tamamlandı. Yol hikayesinin 4 bölüm halinde anlatılması gerekiyor. Ya nasip diyelim.

devam edecek…

Vakit artık gece. Ayın yüzünü en çok açtığı on dördüncü gecenin bir gün ötesinde bu kez gece siyah peçesini ormanların üzerinden taşırıp üzerimize örtmede. Yeşilin en koyusu ile siyahın en koyusu arasındaki o tenha çizgide her adımda daha bir üşüyerek tırmanıyoruz.

Tarihi İpekyolu’nun üzerinde zamana kanatlarını açmış yağız atların dinlendirildiği bir hanın avlusunda karşılıyoruz geceyi. Siyah; an be an siyah. Dinlendirilen atların, katarların arasında tarihin bu anı üzerinde, nasibine hiçlik payı düşmüş avlunun tam orta yerindeyiz. Gümbürtülü toynakların, nefes nefese hırıltıların, toprağı deşercesine üzerinde depreşen nalların ateşini kimden sormalı. Zemheri kadar yakın, ölüm kadar sessiz bir hikaye bu.

Cüssesi siyah yüzü gri bir kedi tuhaf bir sesi her bir adımda daha da yükselterek yaklaşıyor. Karşılanıyoruz. Şaşkın ama yakın bir mırıldanış.. Hava soğuk. Yaza aldanıp yükselenler bulutlara karışan zirvelerin eteğinde üşümesini de bilmeliler. Bildikçe titreyenler fark etmeliler ki, zahîri yükselişlerden daha “derin” bâtıni yükselişler.

Derin vadinin ıssız karanlığı içinden gelen ayı homurtusuna, uzaktan göz kırpan yaban kedisi ekleniyor. Tilkiler, çakallar, yaban domuzları… Onlarca hayvanın tuhaf ve ürkütücü sesini duymak için durmak, duymak ve dinlemek yeterli. Bitmek tükenmek bilmez bir hırsla tırnaklarını şehirlerin masum yüzüne geçiren, debdebeyi kışkırtan, kavgaların ve muhteris yarışların “öznesi” olan insan tam burada, başka bir âlemin küçük “nesnesi” oluveriyor. İçimizden ürpertiyle karışık garip hisler geçiyor. Yürüyoruz…

Kapı açık. Habersiz, davetsiz gelen bizleri kapıda insan insan bakan bir çift gözle karşılıyor Pala Dayı. Hanın kapısındayız. İçeri girmeden ahşabın soylu kokusu ruhumuzu kuşatıyor. Buyur ediliyoruz…

Rüzgarın hafif uğultusu 101 yıllık sürgülü pencerelerin dar pervazlarını yoklarken dalıp giden gözlerime laf atıyor Pala Dayı. “Betonda sıhhat yoktur”

Yaşı yetmişe yetişmiş bu adam ilk bakışta kırk diye-bileceğimiz yılları yaşar gibi görünüyor. Dedelerden babalardan kalma bir hanın köşe bucağına sıkışıp kalmış çay ocağını bekliyor. Hal hatır soruluyor, çaylar geliyor. O anlatıyor biz dinliyoruz.

Dünyayı gezen ama kendi ifadesiyle “Kavga’da karar kılmış” biri o. Suyun, havanın, toprağın ve ateşin olağanüstü aynı kaldığı bir yerde 3000 li metrelere yakın bir yükseklikte tüm doğallığıyla yaşıyor. “Eskiler” diyorum. “Yaşamayı daha iyi biliyorlarmış” Pala bıyıklarının altından gülümseyerek nazire edercesine “Eskiden komşudan ateş alırdık, kibrit çakmak yoktu” diyor. Evde ateş yanarken komşudan ateş almak inceliğini anlamak ve anlatmak için biraz ürkmek ve biraz da üşümek gerekiyor. Ürkmeyi unutan modern insan, rahatının bozulmasından korkar hale geldiği günden beri ilişkiler çözülüyor, güven ateşi daha bir soğuyor.

“Bir gaz lambası vardı burada ‘eletirik’ gelmeden evvel, köşeyi perişan ederdi” diyor Pala dayı, nazire sırası bizde: “Şimdi faturalar cüzdanları perişan ediyor” Tam o anda ‘eletirikler’ gider gibi oluyor tam siyaha büründük derken ışık bir mum alevi şiddetinde karar kılıyor. “Yandaki evde eletirik sobasını açtılar” diyor Pala dayı. Gülüyoruz, idrak ediyoruz az ışık insanın kendi içini görmesi için daha aydınlık bir yol açıyor. Bu bölgenin insanlarından sorulmayacak bir hesap vardır o da; “Orayı neden mescidsiz bıraktınız” Rakımın bu kadar yükseklere vardığı bir yerde bile Osmanlının son zamanlarından bu güne uzanan eski ve küçük caminin minaresinden dağlardan yankılanan ezan sesi ile kendimize geliyoruz. Pala Dayı kedilerden şikayetçi, seviyor ama biraz şükürsüz buluyor onları.. Yemek beğenmediklerinden kendi kavurmasından başka bir şeyle doymak bilmediklerinden bahsediyor kalkarken. Bu akşam onları cezalandıracak, içeri girmesinler diye kapı kapatılıyor..Kediler kavurmanın nerede saklandığını çok iyi biliyor.(Pala dayı kavurmayı yayla çimeninde yetişen, dağ suyu içen kent yüzü görmemiş hayvanların etinden yine onun yağlarıyla yapıyor. Kedilere hak veriyoruz)

Ezan devam ederken ateşböceklerinin aşkla kırpışan ışıkları arasında yürürken yaz ortasında kışı yaşıyoruz. Zaman iyice hafifliyor, üstümüze çöken bulutun içinden geçerek camiye giriyoruz. Genelde bu vakitlerde iki cemaati olan cami bu gece dört kişiyi daha ağırlıyor. Saatin tiktaklarının insanın içini harekete geçiren ritmi caminin duvarlarında yankılanıyor. Gözüm saate takılıyor Onbiri ellibeş geçiyor, saniye yirmiyedide.. Camiye ilk geldiğimizde de aynı yerde duruyordu. Zamanın geçişinin sesi mi hakikat, durduğunun resmi mi? Kararsız bir haldeyiz, sanırım zamanın durduğu yerdeyiz!

Tekrar çaylar içiliyor, sohbet devam ediyor. Pala dayı durduğumuz yerde 1916 da Osmanlı Rus savaşı sırasında yaşananları anlatıyor. Biraz daha yukarıda bulunan şehit kabirlerinin bu atmosferin oluşmasında önemli etkilerinin olduğunu fark ediyoruz. O zamanlardan bu zamanlara ulaşan bir sırrı paylaşıyor bizimle. Ürperiyoruz. Tarihi ipekyolu üzerinde yolumuzu, nerede durduğumuzu bir kez daha fark ediyoruz…

O anlattı biz dinledik. Anlattıkları gönlümüzün bir köşesini perişan etti! Bu gece “Kavga’da karar kıldık, komşudan ateş aldık” Ruhumuz ısındı.

Alçalmak kadar yükselmekte var.
Zıtlar ey zıtlar!

HÂMİŞ: Kavga olarak anılan yerin gerçek adı Kavgadüzü’dür. Fatih’in İstanbul’dan sonra listesine ekleyip sekiz sene sonra aldığı, şairlerin vali yapıldığı, Şehzade şehri Trabzon Vilayeti sınırları içindedir.

Ekrem Abi sitemlerini yüreğine gömerek Konya’ya teşekkür ediyor. Bir aşevinin soğuk fayanslarında hayata bir süre tutunmuş. Nasıl olduysa nasibi de ellisinden sonra açılmış ve evlenmiş. Ellisinden sonra yuva kurmak, otuz yaşında ki gençlerimizin bile acaba dediği, milyonluk gelirleri ile geçinme endişesindeki insanların bulunduğu ülkemizde Ekrem Ağabey bizlere çok şey anlatacaktır. “O şükrediyor ve yiyecek ekmeğimiz var.” diyor. Neler yapabiliriz diye düşündük, kendimize yetmeyen aklımızdan bir parça da o çarptı. Ben arada uğrarım diyerek ayrıldı. Uğra Ekrem Abi uğra ki sertleşen kalplerimiz yumuşasın. Belki kuruyan göz yaşı keselerimiz örselenir. Dev aynasında seyrettiğimiz kendi sorunlarımızı senin sözlerinin kırdığı aynada görmez oluruz. Ekrem abi ne olur yine gel, yoksa biz kendimizi dertlerin merkezinde görüyoruz.

Ekrem Ağabey sen gelmeseydin bu yazıda olmayacaktı, bir kaç gönlü daha yakacak odunu önümüze bırakamayacaktın. Biliyorum Ekrem Abi seni O gönderdi. “Git yanına bu adam fazla konuşuyor, ağzını kapat ki gözleri ve gönlü açılsın.” dedi. Görevi yerine getirdin Ekrem Abi, bizlere güzellikler ikram eyledin, bak şimdi klavye tuşları on parmaktan üç eksik çalışıyor.

Ekrem Abi seninle eski topraklarımıza dönsek, hani o Edirne’de üzerinden kadastro geçen topraklarımıza. Dedelerimiz uç beyliğinden Edirne’ye aynı zamanda mı döndü. Rus savaşı mı, Balkan savaşları mı, kominizim dönemi mi? Ne çok mevzi terk etmişiz Ekrem Abi. Toparlanıp yine gitsek oralara önce Gelibolu fatihi Süleyman Paşa’nın Bolayır kalesini donatsak, oradan Kosova’ya Murad-ımıza ulaşabilir miyiz? Ekrem Abi çok çekilmişiz içerilere, bak işte Konya’dayız.

Çok içerilere çekilmişiz Ekrem Abi çok, yüzünde ki çökkün avurtların gibi.

*Ziyareti ile yazıya vesile olan Ekrem Ağabey’e hep birlikte dua edelim.

*Kültür Dergisi’nin Rumeli özel sayısını selamlıyoruz. Bize balkan coğrafyasının bir eri olduğumuzu hatırlatmasından dolayı emeği geçenlere sonsuz teşekkürler.

*Bu vesile ile şehitlerimize, göç yollarında vefat eden aziz halkımıza Rabbimiz’den rahmet niyaz ediyoruz.

*TİKA ve İHH Vakfına çalışmalarından dolayı teşekkür ediyoruz.

sayha dergi’de yayınlanmıştır.