Bu yıl Ahmed’in düğünü vesilesiyle “2010 Kainat Toplantısı”nı Trabzon’da gerçekleştirdik. 2009 yolculuğu için bu (darende-yolunda) adrese bakabilirsiniz.

Zamanımız bol olduğunda yola çıkmadan detaylı araştırma yaparak yol haritası belirliyoruz; nerede ne var, şehir nasıl gezilir… Dar zamanlı yolculuklarda ise iç gözümüzü dikkate alarak yolculuk yapıyoruz. Konya’dan Trabzon’a en kestirme yol; Kırıkkale-Çorum-Merzifon-Samsun-Ordu-Giresun güzergahı. Dönüş yolunda Merzifon yerine Amasya’ya uğrayarak görülebilecek şehir sayısını artırabiliriz.

Şehirlerimizin ziyaretçiler tarafından görülmesini istiyorsak; anayoldan başlayarak tarihi dokunun izini tabelalarla bulunabilir kılmalıyız. Bu konuda belediyelere, valiliklere, şehrin sivil toplum örgütlerine çok iş düşüyor. Vaktim sınırlı olsa bile dışından geçerken “külliye” tabelasını gördüğümde merkezine girmeyeceğim şehir yoktur. İnanıyorum ki bir çok kişi de benim gibi düşünüyordur.

Başka vesilelerle (seyyahlık kültürü) seyyahlığın bir meslek olduğunu ve zamanla öğrenildiğini söylemiştik. Kısaca parası olanlar değil fırsatı ve seyyah ruhu olanlar gezebilir. Kainatı hakiki manada temaşa etmek ise biraz ön bilgiyle ve dertlenmeyle alakalı.

Kervanımıza Edremit’ten Cüneyd, Gölcük’ten Timur katılıyor. Mazereti dolayısıyla katılamayanlara çok şey kaçırdıklarını hatırlatarak başka toplantılarda görüşmek temennisiyle selam ediyoruz.

Cumartesi saat 20:00 civarı Konya’dan yola çıktık. Kırıkkale üzeri gece yarısı Çorum’a vardık. Şehrin dışından gördüğümüz ilk minarenin altına aracımızı çekerek sabah ezanına kadar istirahate çekildik.

Sabah namazı sonrası şehrin merkezine doğru ilerlemeye başladık. Şehirler kendilerini en çok bu vakitte ele verirler. Sabah hareketliliği şehrin dinamikliğini gösterir. Kaç sabahçı kahvesi, çorbacısı olduğu şehir sakinlerinin yaşam biçimini ortaya koyar. Çorum’da bedestene yaslanmış 1306 tarihli Selçuklu eseri “Murad-i Rabi Ulu Camii” bizi karşıladı. Külliye hala şehrin merkezinde ise ve yeni beton binalar külliyemizi sıkıştırmamışsa şehrin kurtulma şansı var demektir. Şehir meydanında bir tur atıyoruz. Saat kulesi dikkatimizi çekiyor, Abdülhamit Han zamanından mı kaldı diye düşünüyoruz. Kısa bir araştırma (çorum kültür) ile tahminimizin isabetli olduğunu anlıyoruz. Bedesten içinde sabahçı çayevi dikkatimizi çekiyor. Tarihi camiye cephe İzmir Lokantası’nda çorbamızı içip sabah çayımızı yudumlamak üzere bedestene geçiyoruz. Bedesten bizi tarihin derinliklerine, ahilik kültürüne götürüyor. Çorum’u külliyesi olan yaşanacak şehirler defterimize kayıt ettikten sonra başka bir tarihte detaylı temaşa etmek üzere Merzifon’a doğru yola çıkıyoruz. Linkini verdiğimiz Çorum Kültür Müdürlüğü sitesinden gezilecek tüm yerler hakkında detaylı bilgi alabilirsiniz.

Kainata Mektup sitemizin seyyah bölümünde başka şehir yazıları bulmak mümkün. (kainatın seyyahı)

Haber Kültür

Endülüs Kitap Kahve bozulmayan çizgisi ve hikmet ehli müşterileri ile Konya’nın has mekanı olmaya devam ediyor. Vural Kaya’nın kültür danışmanlığında Konya kültür hayatına yeni bir soluk kazandıran Endülüs Kitap Kahve’yi işleten arkadaşlara da ayrıca teşekkür ediyoruz. Bize göre Endülüs’te kültür programı olmasa bile orası bir kültür mekanı, Konya’nın bir çok tanınmış yazarı, okuru, muallimi, sanat ve zanaat erbabı, akademisyeni kendini evinde hissettiği bu mekana uğruyor. Büyük ihtimal yan masanızda, yazacağı hikayenin taslağını hazırlayan veya son şiirini gönlünde demleyen bir yazar olabilir. Yan masalardaki konuşmalara kulak kabartırsanız, şiir ödülü jürisinin toplantı yaptığını veya üç kafadarın ciddi bir konuda kendini kaptırmışçasına tartıştığını duyabilirsiniz. Ayrıca Konya’nın en yiğit dergisi PERDE’de bu mekanda hayat bulmaktadır.

Endülüs Kitap Kahve nerede diye merak ettiyseniz; Konya Alaaddin Tepesi yanındaki dershaneler sokağında yürüyün kiliseyi gördüğünüzde kafanızı diğer tarafa çevirin.

HABER KÜLTÜR‘de yayınlanmıştır.

“Madde israfı, kaynak israfı, imkan israfı bizi başkalarına muhtaç hale getirir. Değerlendirilmeyen zaman, değerlendirilmeyen kaynak, değerlendirilmeyen hayat israftır. Sevgili peygamberimiz , “İktisad eden fakir düşmez.” buyurmaktadır. Öyleyse imkanlarımızı, kazanımlarımızı ,sağlığımızı, servetimizi ve imkanlarımızı ölçülü kullanmalıyız. Yarınlarımızın huzuru için fert ve millet olarak iktisatlı davranmalı ve israfa sapmamalıyız.” yazının devamı

Cami çıkışı selam ve muhabbetler ve sonra bir dost ile haftalık olağan toplantı.

Üçler Mezarlığı yürüyüşü (Konya’da güneşli bir havada yürüyüş yapılacak en güzel yer. Tefekkür, Huzur, Sükut, Dua…) vakit darlığından gerçekleşemedi; fakat bir iş vesilesi ile akşam üzeri üçlere yaklaşınca Hz. Mevlana ile Üçler Mezarlığı arasında elleri kaldırıp dua ediyoruz. ama ne dua…

Cuma akşamları Konya programı yoğun; Mebkam Cuma Konevi Sohbetleri, Endülüs Kitap Kahve programları, Ali Küçük Hoca‘nın tefsir dersleri oluyor. (Ali Küçük Hoca’nın sohbetlerini www.alikucukhoca.com adresinden takip edebilirsiniz. Tefsir kitabını alarak dersleri oradan da okuyabilirsiniz, yani Konya’da değiliz, tüh! bu programları kaçırıyoruz deme hakkımız yok. Duyduğuma göre hadis kitabı da çıkmış Ali Hoca’nın.)  Yakında tefsir dersini Alaaddin salonu da almayacak. En yakın zamanda daha büyük bir salona taşınacak veya altlı üstlü iki salon kullanılacak gibi. Ali Hoca dersinde şu anda Meryem Suresinde.

16 – (Ey Muhammed!) Kur’ân’daki Meryem kıssasını da an (insanlara anlat). Hani o, ailesinden ayrılarak (evinin veya mescidin) doğu tarafında bir yere çekilmişti. Surenin tamamı…

Bu arada akşam Alaaddin Tepesine çıktım, üst salonda takım elbiseliler dışarıda pinekliyordu, şöyle kendi kendime hayırdır, dedim. Bir bez üzerinde siyaset akademisi yazıyordu. Kırk yılın başında bir derse geldik onda da siyaset akademisi denk geldi, bak oğlum cihad dedim kendime işte bu kadar siyaset yaparsan sonunda başına gelecek bu. Sonra bekçiye Kur’an Akademisi nerede diye sordum, dedi o program alt kata alındı. Memleketin durumu bu alta Kur’an Akademisi, üste siyaset akademisi, ne zaman bunlar yer değiştirir memleketin ahvali de değişir. (Oğlum bak yine siyaset yapıyorsun. Abi ne yapayım adımız cihad, ben koymadım ki.)

İşte cumanın bereketi. Etkinlik bölümümüzden haftalık etkinliklerin en azından bildiklerimizi takip edebilirsiniz, bilmediklerimizi de etkinlik sahipleri bir zahmet mail ile bildirirse yayınlamaya gayret ederiz.

Her şeyi yazamıyoruz. Yaşamak yolda olmaktır.

Mevlana Celaleddin-i Rumi huzurunda başta Sevgili Peygamberimiz Hazreti Muhammed Mustafa (sas) olmak üzere tüm peygamberlerin ve onların aile ve yoldaşlarının ruhlarına esenlik diledik. Ve İslam yolunda fikirleri, amelleri, kanları ile mücadele eden tüm geçmiş dervişlerin, mücahitlerin, ilim ehlinin ruhlarına fatihalar gönderdik.

Üçler mezarlığına girişte önce üçlere, yedilere, kırklara, üç yüzlere ve tüm mezarlık sakinlerine fatiha gönderdik. Nuri Baş Hoca Efendi’nin mezarı başına giderek hem eski güzel günleri yad ettik hem de ona selam ve esenlik götürdük. Daha sonra Hacı Veyiszade Mustafa Kurucu Efendi’nin huzuruna vardık. Her zaman olduğu gibi sevenleri ile onun birlikte bulduk. “Öyle bir hayırlı hayat yaşa ki insanlar seni unutamasın.” cümlesi aklımıza geldi. Hacı Veyiszade huzurunda dua ederken tüm yukarıda olduğu gibi sevgilimizle başladık ve erenler; Hacı Veyis, Hadimi Hz., Somuncu Baba Hz., Hacı Bayram Veli Hz., Üftade Hz., Aziz Mahmud Hüdai Hz. Aklımıza helen isimler şahsında tüm hakikat sancağını dik tutma gayreti veren İslam Fedailerinin ruhlarına fatihalar gönderdik. Tabi ki başta babam olmak üzere tüm dedelerimiz, ninelerimiz, yakın akrabalarımız, dostlarımız, tüm mümin ve mümineler içinde fatihalar gönderdik.
Üçler mezarlığı içinde yürümek bile ayrı bir tefekkür sebebi. Hacı Veyiszade’nin yanından dönerken Said Nursi Hazretleri’nin kardeşi Abdülmecid Nursi Hoca’nın da kabri başında konakladım. Şahsında başta Said Nursi olmak üzere son dönem alimleri; Ahıskalı Ali Haydar Hz., Mahmud Sami Ramazanoğlu Hz., Mehmed Zahid Kotku Hz., Esad Coşan Hz., Süleyman Hilmi Hz., Kutuz Hoca Hz. hatırladık ve aklımıza o anda gelmeyen tüm bende müslümanlardanım demek için yaşamış derdi ve davası İslam olmuş her eyleminde Allah rızasını düşünmüş tüm ümmetin fertlerine fatihalar armağan ettik. Üçler mezarlığından çıkıp Şems-i Tebrizi Hz. huzuruna yürüdük, tüm seyyah ruhlu dervişlere de selam ettik doğal olarak yine aklımıza önce Hazreti Yunus geldi.
Allah kısmet ederse birazdan Sadreddin Konevi huzuruna giderek; Ahi Evran, Hacı Bektaşi Veli, Şeyh Edebali, Osman ve Orhan Gaziler, tüm İslam devletlerinin sultanları ve onların yardımcıları için de fatihalar okuyacağız.

Ey Dost! bugün de yeryüzü boş sanma, bir çok davası ve derdi islam olan, şöhret afettir diyerek kendini saklayan büyükler yeryüzünde yaşamaktadır. Rabbim iyi insanlar ile karşılaştırsın. Bizleri de iyilerden kılsın inşaallah. Bu satırları okuyorsan sende iyilerden olmak istiyorsun demektir, gel hep birlikte daha da iyi olmak için mücadele edelim. Allah’ın bize sunduğu imkanları onun yoluna feda edelim. Kurban işte budur, yani feda edebilmek. Rıza için kendinden, en yakınından vazgeçebilmek, Allah’ı ve Elçisini kendi öz nefsinden daha çok sevebilmektir.

İnşaallah bayramın birinci günü Bayram Namazı’nı Konya’nın (07:25) benim için en değerli imamının arkasında kılıp Allah rızası için kevser suresinin gereğini yapacağız. İkinci gün bayram ziyareti için merkezde olacağız. Bayramın üçüncü ve dördüncü günü misafirlerimizi ağırlamak için evdeyiz efendim. Kainatın dostlarını bayram ziyaretine bekliyoruz.
Kurban Bayramınızı en maddeden arınmış duygularımla tebrik eder, kainatın dostlarının sevdikleri ile huzurlu bir bayram geçirmesini hepimizin Rabbi olan Allah’tan (c.c.) niyaz ederim. Bu bayramı kutlayacak huzuru bulamayanları da unutmamamız gerekiyor. Ya Rabbi sana savaş açanları kahr eyle, İslam davası için mücadele edenleri galip kıl, mazlumların da yardımcısı ol.

Amin.

Maşaallah.

cihad :
selamun aleyküm
hayırlı ramazanlar
m u s t a f a :
aleykum selam, sizlere de hayirli ramazanlar, abi
nasilsiniz
cihad :
elhamdulillah
sizler nasılsınız, ramazan nasıl geçiyor avustralya’da
m u s t a f a :
bizlerde cok sukur iyiyiz
burda ramazan Turkiye’deki gibi olmuyor
haliyle abi
insan sahur iftar programlarini ariyor
iftar acarken ezanı duymak istiyor
cihad :
oarada camilerde faliyetler var sanırım
m u s t a f a :
fakat sadece iste turk ya da arap radyolarindan duyabiliyorz
Turkiye’den hocalar getiriyorlar vaaz etmeleri icin
yakinimizdaki camiye Selcuk Uni. Ilahiyattan
bir docent hocamiz geldi
teravihlerden once kursuden sohbet ediyor
cihad :
güzel
peki ezan içeride okunamıyor mu?
m u s t a f a :
tabiki canim normal vakitlerde ve diger zamanlarda caminin avlusundan okunabiliyor
fakat hoparlor ile disari vermek yasak sanirim
cihad :
sünnete uygun olan insan sesidir.
bahçeden şöyle okunsun dinleyin
m u s t a f a :
oyledir muhakkak abi
fakat insan minareden disardan gelen sesi ariyor
Turk tvsinden vakit gelince okunuyor
cihad :
yeni müslüman olanlar var mı
m u s t a f a :
bilmiyorum abi
gecen senelerde bi avs. uni. ogrencisi musluman olmustu
belki duymussunuzdur
cihad :
duymadım.
m u s t a f a :
ınternetten lınkını yollayım
15dk lık
nasıl musluman olduğunu anlatıyor
etkıleyıcı epey
cihad :
tamam
m u s t a f a :
bi sn
link
cihad :
sen ne gibi çalışmalar yapıyorsun?
mesala orada ingilizce kuran-ı kerim var mı? fiyatı ne ? dağıtılabiliyor mu?
m u s t a f a :
ne gibi anlayamadim abi
cihad :
tebliğ çalışması olarak diyorum.
m u s t a f a :
yapan epey cemaat var
ama nasil yapiliyor bi fikrim yok
cihad :
ben senin ne yaptığını sordum zaten.
m u s t a f a :
abi en guzel yapabilecegim simdi
ornek bir musluman olmaya calisiyorum
cihad :
evet bu en güzel yöntem; fakat hakikati bulmaya vesile olacak imkanları sunmak lazım.
m u s t a f a :
imkanlar kisitli
simdilik en iyi teblig aile icinde yapabildigim
cihad :
kuran ı kerim i onun için sordum
m u s t a f a :
Abi Ingilizce Kur an var
kitapcilarda dahi satilior
bazen cami cikislarinda
cihad :
akıllı adamın eline versen devrim oluşturur
m u s t a f a :
masalar oluyor
ordan insanlara dagitiliyor
ucretsiz olarak
cihad :
güzel
bunlar hep hizmet
ingilizce hadis kitabı var mı
m u s t a f a :
onlarin da olmasi lazim
ama simdiye kadar hic gormedim
aslinda abi yabancilara teblig iyide
ilk once burdaki turk gencliginden baslanmasi lazim
ucunce generasyon
dinden uzaklasiyor
onlar icin bir cok sey yapmaya calisan cemaatlar var
cihad :
kalenin içi biterse zaten dışarı çıksan neye yarar.
m u s t a f a :
bazen kendi insanimizi hic olmayacak yerlerde goruyorz
utaniyoruz
bir musluman bir turk boyle olmamali diyoruz
ama maalesef oluyor
cihad :
fakat vesile oluşturmak lazım. karınca kararınca faaliyette olup , dert edinmek lazım
hidayet Allah’tan biz say yapacağız
m u s t a f a :
oylee
Allah in izniyle
cihad :
bu konuda bir gündemimiz olmalı
adım adım elimizden geleni yapmalıyız.
m u s t a f a :
insallah abi
cihad :
amin
bu konuşmayı düzenleyip sitede yayınlarız , başka anlatmak istediklerin varsa söyle
senden ve diğerlerinden ramazan yazısı gelmiyor hiç olmadı böyle konuşturmuş olalım.
m u s t a f a :
tamam abi
ramazan burda da guzel geciyor abi
fakat eksikligini duydugumuz bir cok sey var
sokaklar ramazan havasinda degil
insanlar yeyip iciyor
cihad :
merak etme bizde onlara benziyoruz.
m u s t a f a :
burdan zaten ramazanin eksikligini en cok hissetiren bu oluyor
muslumanlarla cevresi olan yabancilar sadece ramazanin farkinda
seviyeli insanlar musluman dostlarinin yaninda yemiyor icmiyor
onlara saygisizlik yapmak istemiyorlar
hatta
cihad :
ne güzel
işte insanın evrenselliği
m u s t a f a :
oruc tutmayan diger musluman arkadaslarina bile
hic degilse oruclularin yaninda yeme icme diyebiliyorlar
boyle bir hadise
gercekten cerayan ettigi ici bahsettim
cihad :
işte o insanlarda kıvılcım var.
Rabbim hidayet nasip eylesin
m u s t a f a :
insallah
cihad :
İnsanlığını kaybetmeyen hakikati bulur
m u s t a f a :
muhakkak abi
insanlar aslinda gercekten merak ediyor
soruyor
neden yemiyorsunuz neden icmiyorsunuz diye sorabiliyor
cihad :
soru ilmin yarısıdır.
onun için dil bilmek zenginlik
iyi anlatabiliyorsan nasibi de varsa olur
m u s t a f a :
ing. kursundaki ogretmen sormustu
cihad :
anlatabildin mi
m u s t a f a :
bana kalmadan diger arkadaslar anlatti
burda muslumanlarin en guzel yapacaklari sey
m u s t a f a :
peygamber (sas) ahlakiyla yasayip komsularina arkadaslarina ornek olmak
cunku muslumanlari buyuk bir cogunluk yanlis taniyor
yanlis biliyor
cihad :
evet hal ile tebliğ.

m u s t a f a :
sizler ne yaptiniz aileniz nasillar
cihad :
şükür hepsi iyiler.
konya’da çalışmalara ve
kainata mektup bırakmaya devam
m u s t a f a :
masallah
Allah devamini nasip etsin
ben musadenizle ayrilayim
yine gorusmek uzere abi insallah
cihad :
allah a emanet ol
m u s t a f a :
sizlerde
cihad :
bizi bilgilendir oralardan
m u s t a f a :
inşaallah

Ân-ı iftar:
Yemeklerin tabak ve bardaklara servis yapıldığı yer ile çadırın girişi aynı noktada kesiştiği için çadıra girenler aynı zamanda yemeği alan ve yiyenler oluyor. Sıranın sonuna doğru kalan ve gecikenler ise yalnızca bir bardak çorba ve ekmekle kifayet etmedeler. Orkestra sazını ve sözünü bitirip sahneden inerken sahneye çocuklar çıkıyor. On küsur çocuğun sahneye hücum etmesi için bir çocuğun sahneye çıkılabilirliği ispat etmesi yeterli oluyor. Çadırın girişindeki telaşe dinginleşmeden patlayan top ve ardından duyulan ezan orucun nihayetini haber veriyor. Mütelaşi eller, dudaklar, dualar…
Büyük pet bardaklarda domates çorbası ve tavuk etli pilav. Masalarda her dört kişinin ortasına denk düşecek şekilde ayarlanmış tulumba tatlısı dolu tabaklar insanların nefsine ayna tutuyor. Yer seçimi için etrafına başka insanların konuşlanmadığı bir tatlı tabağının önünde sırtı dönük oturmak aynı zamanda ağzının tadıyla iftarı nihayete erdirmek için iyi bir yöntem oluyor. Tabi malum kabilenin yeni yetmelerinin saldırıları için ganimet teşkil eden tatlılardan kalmışsa. Her şeye rağmen hayır ve hasenat yerini buluyor. Topallayarak ve çocuğunu sürüyerek gelen anne, üstü başı toprak içinde yaşlı dede, sanayiden gelen yüzü yağlı delikanlı, kız yurduna bavulunu bırakarak yol yorgunluğuyla sıraya kendini ekleyen genç kız, ağacın altında önce hayalinden ardından pilavın içinden geçen etlerle doyan kediler, rızıklanıyor ve şükrediyor. Allah kullarını sevi(ndiri)yor.

Ahir-i İftar:
Büyük kazanların başında duran, kâh çorba, kâh pilav dolduran görevlilerin yanındayız. “Kaç kişilik bu yemek?” diyoruz. “1500″ diye cevap alıyoruz. Ardından “bazıları istismar ediyor 300-400 kişiye ancak yetiyor” diyor. Ekliyor: “Fazla müdahale edince yukarıya şikayet gidiyor.” “Yukarısı neden burada değil?” diye soramıyoruz. Cevabı sükut olacak soruyu unutuyoruz. Selçuklu Belediyesi ve Ribat Aşevi tabelalı çadırın hemen yanında günde 600-700 kişiye iftar yemeği veren bir başka çadır dikkatimizi çekiyor. Bir siyasi partinin artık gelenek haline getirdiği bu hizmet darısı seçimde hizmetkâr görünüp kendi kendine hizmet-i kâr eden diğerlerinin başına diyoruz. Seçim olmadan çadır olmaz atasözünü geleceğe bırakmak istemesekte bir kenara not ediyoruz. Belediyenin iftar çadırında çıkan yemek ve diğer giderlerinin hayırseverler, bazı şirketler ve adı daha açılmadan “yahudi marketi” ne çıkan bir alışveriş merkezi tarafından desteklendiğini öğreniyoruz. Gurbetçi söğüşleyerek holdingleşen, holdingleşerek makrobakkallaşan teşekküllerin işlerinin iyi gitmediğini zannediyoruz, hak etmedikleri halde hüsn-ü zan ediyoruz!

Elde kalan fotograf:
Milyonları geçen insan sayısıyla Konya bir ramazana daha merhaba dedi. Çadırlara kadar gelemeyecek birçok insan orucundan, imanından ve sadakatinden taviz vermeyecek kadar güzel. Yokluk, fakirlik, unutulmuşluk kadar acıtmıyor birçoğunun içini. Seçimlerde mahallelerine mekik dokuyan otobüs ve minibüsler onları çoktan unuttu. İsmi ve cismi bu kadar büyük olan şehirde kurulan çadır sayısının bir elin parmakları kadar olamadığının şaşkınlığı kadar çadırların yalnızca iftar için kurulup neden sahurda kurulmadığına da şaşırıyorlar. Konya Büyükşehir Belediyesi Ramazanın ilk on gününde yurt dışında etkinliklerde bulunduğundan meydan bir kaç mütevazı cemaat ve hayırsevere bırakılmış durumda. Popülizmi yol haritası olarak belirlemiş Büyükşehrin belediyesi Mevlana’nın gölgesinde aydınlık pozlar verirken O’ nun aç kedi ve köpeklerin bile derdinde olduğunu hatırlayamıyor. Yoğunlaştırılmış konsantre etkinlikler için yine Ramazanın son günleri bekleniyor.

Sonsözümüz niyetine: Çadıra bir uğrayın, aç vakitlerinizin tok zekatı olsun ve domates çorbasının ne kadar büyük bir mucize olduğunu görün.

Trakya’dan Bozcada’ya Leyla Karaca /SAYHA DERGİ
Dün ilk olarak uğradığımız yer Kıyıköy oldu.Kırklarelinde çok güzel bir kıyı kasabası, denizi neredeyse içilebilecek kadar berrak,kumsalı tertemiz ve yer yer kayalıklar beliriyor.Kıyıköyde nilüferlerle bezeli bir sazlıktan geçerek kumsala varıyorsunuz.Kıyıda bir levhanın resmini çekiyorum telefonumla.Bayılıyorum bu levhaya çok ironik duruyor:
“Dalgalı havada denize girmek yasaktır, “ yazıyor.Gülüyorum.Su burada mükemmel ve fazla kalabalık değil.Kıyıköyden sonra Hamidiye , Demirköy ve İğneada istikametinde yol aldık.İğneada bir hafta öncesinden görmeyi planladığımız bir yerdi bizim için.

yazının devamı

Fakat, bugün dünya coğrafyasını göz önüne aldığımızda Kudüs’ün, Bağdat’ın, Granada’nın, Belgrad’ın ve bunlar gibi zamanında “Medine”leşmiş şehirlerin halleri ne acıdır. Kimisi düşman postalları altında kan gölüne dönmekte, kimisi geçmişin izleri silinerek harcanmakta ve onları medenî şehir yapan anlayıştan uzaklaştırılmaktadır. Bu yüzden şehir önemlidir. Osmanlı’nın üç kıtaya sevgi ve selamet yaymasının bir sebebi de, en kutsalından başlayarak şehirleri önemsemesidir. Fethettiği şehirlerin ruh dinamiklerini oturtmakla işe başlamıştır.

Düşünce sayfamızın(Milli Gazete) yazarlarından Fahri Gün’ün 6 Ocak 2007 tarihli yazısından alıntılayarak söylersek “Aslında herkesin şehirleri elbet kendinedir… Lakin kimi şehirler bundan varestedir. Şehirlerin anası olan Mekke, sonra Medine, sonra Kudüs gelir… Şam’ı, Bağdat’ı da buna ilave edebilirsiniz… Sonra da Anadolu şehirleri… Zaten Anadolu şehirleriyle ilgilidir, herkesin şehrinin kendine olması nitelemem… Mekke, Medine ve Kudüs kayrılmış şehirler olarak ayrı bir alanı kapsar. Onlar ortak utkumuzun salık verdiği kutlu şehirlerdir… Bir başka ifadeyle, rüya şehirleri…”

Kendi şehirlerimizin kendimize ait olması için şehri benimsememiz gerekecektir. Zihnimizde kurduğumuz bu yapı sağlam temeller ve merkezler üstüne bina edilmediği sürece birgün çökeceği muhakkaktır. Mesela Ziya Paşa küfür illerini gezip birçok “kâşâneler” gördükten sonra İslam şehirlerinde “bütün virane”ler görür. Hâlbuki Ziya Paşa’ya bu hayal kırıklığının cevabını, kendisinden aşağı yukarı dört yüz yıl önce yaşayan Balıkesirli Zâtî “elin kâşânesinden kûşe-i viranemiz yeğdir” diyerek veriyordu.

Şehir ve sevgili, sevgili şehir

İnsanın bir şehri sevmesi için belki de en önemli sebep sevdiği insanların yahut hatıralarının içinde barınması. Böylece kalbimize dibi gözükmeyen bir kuyu gibi sinen sevgi, şehre olan bağımızı gün be gün kuvvetlendiriyor. Sevdiklerimizin adım attığı sokaklarda adımlar arıyoruz. Sevdiklerimizin adımlarında kendi adımlarımızı kaybediyoruz. Şehrin bir yanına gömülürken bir yandan da yeni nefeslerle gözlerimizi daha ümitvar açıyoruz. Arama iştiyakiyle şehre savrulan yanımız bir yaprak misali bahar tazeliğinde ağaçlar bulup donanıyor. Güneşli yağmurlarla kuşanıyor. Şehirse kendindeki bu tılsımı, sinesinde kaybolan adımlarla yeniden tazeliyor. Yüreklere ve yürüyüşlere kendini katarken onlardan aldığı iksirleri tekrardan işleyip sakinlerine sunuyor.

Hatimesi yazılmamış bir kitap…

Siz okumaya gayret ediyorsunuz. Bir sayfa, iki sayfa, üç sayfa, yüz sayfa, bin sayfa, binlerce sayfa. Derken gözleriniz yoruluyor. Ve bir an okumayı bırakıyorsunuz. Kitabı yeniden elinize aldığınızda okuduğunuz yerlerin değiştiğini görüyor ve baştan başlamak zorunda kalıyorsunuz. Sizin kitabı bitirmeye olan niyetiniz gözlerinizden sayfalara akıyor ve kitap bu niyeti bir aksulamelle kendine çevirip kendini yeni baştan bitimsiz kılıyor. Belki öncekinden daha iyi belki öncekinden daha kötü ama mutlaka sizi cezp edici yazıyor.

“Yok bu şehr içre vasfettiğin dilber” diyen Nedim, kendisine bir hayal olduğunu bildiği halde şehrine en küçük bir kırgınlıkta bulunmadı. Şehrine “bî misl ü bahâ” deyip “yek pâre sengine bir Acem mülkü”nü feda etti. Nasıl feda etmesin ki? Şehrin kalbinde Fatih’ten, Kanunî’den, Sultan Ahmet’ten, Mimar Sinan’dan atardamarlar vardı. İstanbul’un bu atardamarları Anadolu’da da Paşa ve Ulu camiler olarak teşekkül etti. “Ulu”ların yahut “Paşa”ların merkezinde filizlenen şehir de kendini hep taze tutmayı ve sakinlerine yeni ufuklar kazandırmayı bildi. Sevginin, selametin merkezde bulunduğu şehirler hatimesi yazılmamış kitaplara dönmüş, kendisinde barınan sevgileri “sonsuz bir şimdiki zaman”a yaymıştır.

Şehrin iki ezeli süsü

Çınarlar ve çocuklar şehrin iki ezeli süsüdür. Şehrin direkleri de bu ikisi arasında çakılır. Şehre sinen sevgi ikisi arasında kendine sonsuz bir yayılma düzlemi bulur. Çünkü bu süslerin biri geçmişi biri geleceği yansıtır. Çınarlar, cedlerimizin gölgelerini yüz yıllar öncesinden bize taşırken çocuklar, Necip Fazıl’ın dediği gibi “Fatihlik nimetinden yüzü nurlu bir mühür”dür.

Çınarlar, içten içe yanmanın sembolüyken çocuklar, şehrin sokaklarını aydınlatan güneşlerdir. Onların tebessümleri şehri ışık hızından daha hızlı dolaşır, sevdiklerini ararken üşüyenlere sıcaklık olur.

Bu iki ezeli süsten birinin kökleri toprakta meyveleri gökteyken, diğerinin kökleri gökte meyveleri topraktadır. Çocuklar üzerlerindeki masumiyet gömlekleriyle bizleri hikmete çağıran elçiler gibidirler. Bu gömlekler elbette ki üzerine doğdukları İslam fıtratıdır, bir gök armağanı…

Şehir defterinin tükenmez kalemidir çocuklar. Onların yazılmasına aracı oldukları şehir defteri, çocukların bitmeyen tükenmeyen ve kirlenmeyen neşelerini, kendini tekrar yazarken kullanmaktadır. Şehrin mazisini yani kökünü çınar ağaçları temsil ederken geleceğini yani meyvelerini de çocuklar temsil etmektedir.

Elbette şehrin süsleri bu ikisinden ibaret değildir. Ama şehre bu iki süsün kokusu değmediği zaman diğer süsler de biraz soluk kalacaktır.

Şehir ey şehir

Buraya kadar yazdıklarımız elbette bir şehri ve eğer o şehir Balıkesir ise Balıkesir’i anla(t)mak için yetmez.

Balıkesir’i anlamak için Zağnos Paşa Camiinin çınar ağaçlarıyla süslü bahçesinde o gizli sessizliğe dalmak, belki o sessizlik ve çınar ağaçları gölgesinde nefsini bulmak gerekecektir.

Başınızın üstünden kuşlar uçuşurken namazdan çıkan çocukların alınlarındaki secde izinin gönlünüzü ışıtması, birbirleriyle şakalaşırken etrafa yaydıkları gülüşmeler ve onlarla diz dize oturup konuşmak gerekecektir.

Belki bir yaz günü Hasan Aycın’la Paşa Camiinde namaz kılmak ve incir ağaçları altında bir bardak çay içmeniz, cıvıltılar arasında kelimelerle kanatlanmanız gerekecektir.

Hâsılı Balıkesir’in en kuvvetli atardamarı Paşa Camii etrafında “şehrin anlamı”nı anlamayı beklemek gerekecektir.

Recep Ayık

kainatın notu:
[Recep Ayık Milli Gazete'de yayımlanmış şehir yazısını kainat okurları ile paylaştı. Kendisine teşekkür ediyoruz. Yeni şehir yazılarını beklediğimizi de not edelim.]

Yolculuk kendini bulma çabasıdır. Farklı mekanlarda farklı zamanlarda eksik kalmış yönlerini tamamlama gayreti bir nevi. Bazen tarihe,bazen denize ve güneşe,bazen de dağların gizemine bir kaçış. Bu düşüncelerle çıktık Edremit’ten yola. Ne zaman nereye gideceğimiz konusunda yüzeysel fikirlerimiz vardı. Plan yapmanın insanı hapsettiğine inandığım için plansız programsız  bir yolculuk olacak bu. Yol insana nerede ne yapması gerektiğini gösteriyor aslında. Yeter ki ona kulak verilsin. İlle de bir plan yapılacaksa oda bir merkez seçimi olmalı bence. Yani yolculuğun üzerine oturtulacağı bir temel. Bırak yolculuğun onun çevresinde kendiliğinden gelişsin. Benim için merkez nokta Konya’ydı.Bunun dışında seyahatin nasıl ilerleyeceği konusunda benimde bir fikrim yoktu.
     Her şeyden önce Besmeleyle çıkacaksın yola. Geride bıraktıklarını dualarla Allah’a emanet edeceksin. Ve Allah’tan bu yolculuğun hayırlara vesile olmasını dileyeceksin. Yol seni tüm varlığınla kabul edecek. Vücudunla ve ruhunla ilerleyeceksin. Ruhun geriden gelmesi veya önden gitmesi sıkıntıya sebep olur çoğu zaman.Ruhun önden gitmesi farklı beklentilere işarettir. Yolculuk esnasında bu beklentilerin şu veya bu sebeple tatmin edilememesi hayal kırıklığı oluşturur.
     Bir Çarşamba gününün sabah namazı sonrası bulduk kendimizi yollarda. Heyecanlıydık.Bu ikinci uzun yol deneyimimiz olacak. Tarihler 19 Kasımı gösteriyor.Hava kapalı.Bursa üzerinden Afyon’a gitmeyi hedefliyoruz.Sabahın dinginliği yolumuzu açıyor.Ve üç saat sonra Bursa’ya varıyoruz. Mümkün olduğunca içine girmeden çevre yolundan güzergahımızı belirlemeye çalışıyoruz. Neyse ki mesai saatleri içinde olmamız Bursa trafiğinin hengamesine uğramadan sessiz ve sakin bir şekilde Bursa’dan ayrılmamızı sağlıyor. Ardından gelen İnegöl- Bozüyük yolu tabiatın renk cümbüşüne sahne oluyor. Ağaçların kırmızımsı parlak renkleri yolculuğa ayrı bir güzellik katıyor. Daha önceki otobüs yolculuklarımdan hatırladığım kadarıyla özellikle gün batımı esnasında güneşin ışıklarıyla buluşan bu güzellik daha bir canlılık kazanıyor. Altı saat süren yolculuktan sonra Afyon sınırlarına girmiş bulunuyoruz. Bastıran uyku ve yol yorgunluğu iyice dikkatimi dağıtıyor. Direksiyon hakimiyetimi kaybetmeye başladığımı fark ediyorum. Kalan yarım saatlik yolu riske etmeden bir kenarda dinlenme molası veriyoruz. Çeşitli egzersiz hareketleri ve derin nefes çekişler vücudumu bir nebzede olsa rahatlatıyor. Artık yola devam edebiliriz.

2. Bölüm

Afyon benim için karanlık bir şehir. Konya-Ç.kale arası yolculuklarda otobüs saatlerinin uygunsuzluğu bu şehrin gece karanlığı gibi üstüme çökmesine sebep olurdu. İnsan görmediği, tanımadığı şeyin düşmanıdır derler. Bu yüzden olsa gerek Afyon bana karartılarda belirir.
Bu defa Afyon gülen yüzüyle karşılıyor bizi. Geçirdiğimiz yağmurlu saatlerden sonra güneş tüm parlaklığıyla yolumuzu aydınlatıyor.Şehrin girişinde beş yıldızlı termal oteller ve estetikten nasibini almamış dinlenme tesisleri bulunuyor.Bir gecelik konaklama ücreti 120 ytl’den başlayan fiyatlarla bu ne idüğü belirsiz taş yığınları ülkenin üst gelir seviyesindeki zevatına hitap ediyor olsa gerek. Merkeze doğru ilerlediğimizde şehrin ucube yüksek binalara sahip olmadığını görüyoruz.
Yolları biraz dar olsa da trafik bir şekilde akıyor. Ve siz ilerlerken karşınıza şehre imzasını atmış eski camilerinden imaret camii çıkıyor.Camiyi daha yakından incelemek için arabamızı bir yan sokağa park ediyoruz. Halk arasında her ne kadar imaret camii şeklinde anılsa da caminin esas ismi Gedikli Ahmet Paşa camii.Yapılış tarihi 1472 lere uzanıyor.Geniş bir avluya sahip.
Avluda gezinirken hemen yanındaki imaret hamamı dikkatimi çekiyor. Üstü ufak kubbelerle bezenmiş görsel bir şölen. Caminin ve hamamın bu kadar yakın olması hemen aklıma medreseyi getiriyor. Burası eskiden camisi hamamı ve medresesi olan bir külliye olsa gerek. Caminin hemen arkasındaki taş medrese bu düşüncemizi haklı çıkartıyor.
Afyon’a gelipte Karahisar kalesine gitmemek olmaz.Biraz yüksekte olduğu için bazı arkadaşlar yukarıya kadar çıkmaya gerek olmadığını düşünüyor.Oysa eski medeniyetler bu yokuşları kaleyi alma uğruna savaşarak katetmişler.Sırf bu düşüncelerle o yokuşa tırmanmak bile insanı heyecanlandırıyor. Kale bir kayalık dağın tepesine kondurulmuş çevresi uçurum olan bir yapı.
İlk olarak sanırım Hititler zamanında yapılmış. Daha sonraları her medeniyetin katkısıyla bu güne kadar gelmiş. Kaleye çıkan yolda restore edilmiş eski evler görüyoruz. Estetik olarak Osmanlı evlerini andıran bu renk renk evler Afyon’un ayrı bir zenginliği. Bu evlerin arasında bir mezar görüyoruz. Ahmet Turani Türbesi. Battal gazinin en yakın arkadaşlarındanBirlikte kalenin kuşatılmasına katılırlar ve şehit olurlar. Mezarın karşısında Ulu Cami. Minareyi fark edemeyenler ilk etapta buranın bir han olduğunu zannedebilir. Dikdörtgen şeklinde yapılmış oldukça büyük bir ibadethane. 1277 tarihinde inşa edilen bu caminin içine girdiğimizde yapının Konya-Alaattin tepesindeki Alaattin caminin yapısıyla örtüştüğünü fark ediyorum. Tavanı ve kolonları ahşaptan yapılan caminin gizemli bir havası var. Planlarımız arasında arkeoloji müzesini de gezmek vardı ama havanın kararmaya başlaması zamanımızı kısıtladığı için burayı bir sonraki gezimize bırakıyoruz. Geceyi Gazlıgöl’de geçirmeyi karar veriyoruz. Gazlıgöl Afyon merkeze 20 km uzaklıkta termal suları olan köy görünümünde bir yerleşim yeri. Ne alt yapısı ne de düzgün bir tesisi olmayan enteresan bir yer. İnternetten bakarsanız ‘ünlü’ kelimesi kullanır. Biz ünlü herhangi bir özelliğini bulamadık.Ve şunu gördük ki,apartman olarak kullanılan bir binanın üzerine Termal Otel tabelası konulmuş olması orayı termal otel yapmıyor. Neyse ki Belediyenin iyi-kötü apart tarzında yapılmış bir tesisi var.Bir gece burada kalıyoruz. Ve sabahında Konya yolundayız…

İstanbul, bizi kapalı bir hava ile karşıladı. Toprak hafif hafif rahmetlenirken, kara bulutların ortalığı kaplaması bir seyyah için hem güzel hem de kötü bir haber.

Yoğun tempo ve koşuşturmaca…

Akşam Beşiktaş Sinan Paşa Medresesi’nde abdest ve namaz ile kendimize geliyoruz, sanki hücrelerden bir piri fani bahçeye çıkacakta bizi kucaklayacak. Şimdi vapurdayız, iki yaka bir düğme misali birleştiriyor koca kıtaları. Avrupa’ya geçince batılı olmadığımız gibi Asya’ya geçince de doğulu olunmuyor, nasibimize düşen iki arada bir dünya… Üsküdar Valide Sultan’da yatsı namazı ve Çınaraltı’nda çay. İskender’in misafiri oluyoruz. Çınaraltı’nda ziyaretçilerimiz var; Gerçek Hayata yeniden cansuyu olma yolunda Faruk ve kadim dostumuz İbrahim Paşalı.

Cuma sabahı yine Üsküdar, aynı mekanda çorba ve çay. Çınaraltı mekanı da ayrı bir alem delikanlı bir ara mekanı bana teslim edip kayboldu. Yoksa burası İstanbul değil mi, bu güven nereden geliyor. Sonra öğreniyorum delikanlı yeni gelmiş İstanbul’a, zamanla öğrenir güvensizliği! Aziz Mahmud Hüdai Hazretleri’ni birazdan ziyaret edeceğim ve ardından Cuma namazı için bir cami seçimi yapmamız gerekiyor. Bu kadar büyük caminin bulunduğu İstanbul’da cami seçmekte ayrı bir dert. Süleymaniye Camii tadilatta olmasa sorun değildi. Son büyük külliye orası, zaten Süleymaniye’yi aşan bir külliye yapabilseydik herhalde her şey başka türlü bir seyir alırdı. Bakıyoruz külliye denemesinden çok yeni saray denemeleri yapılmış. Belki de zihniyet dönüşümü bu noktada aranmalı. Saray mı, külliye mi? Fatih Medreseleri o zaman yeterli değil miydi ki Muhteşem Süleyman Han Süleymaniye Külliyesi’ni zamanın en büyük üniversitesi olarak oluşturdu.

Aziz Mahmud Hüdai huzuru kalabalıktı, günlerden cuma olunca bu normal. Biri diğerine fısıldıyor etrafında üç kere dönmek lazım! Abla yüz kere değil bin kere dönsen bir şey olmaz.

Yine karşıya geçmek gerekiyor, cuma namazı seçiminde en fazla oyu küçük bir bölümü açıkta olsa son büyük medrese alıyor: Süleymaniye. Süleymaniye bizim için bir hedef olmalı bayrağın kalkacağı son kale. Cuma namazı ve sonrasındaki kuru fasulye geleneğine uyarak süleymaniye manzaralı kuru fasulyemi kaşıklıyorum. Mevlana İdris dünya bizim sitesinin yazdığı gibi yine orada biz onu tanırız o bizim sadece yazılarımızı bilir. Bu da ayrı bir güzellik, sadece yazıların ile var olmak, kimse seni bilmeyecek; fakat yazıların her yerde bilinecek. Böyle meşhur yazarlar var.

Kapalıçarşı, Divan Yolu, Medreseler derken ikindi vakti Sultanahmet’e vardık. Ayasofya Camii ziyareti ve ardından Topkapı gezilecekti; fakat zaman aşımı nedeniyle ziyaret edilemedi. Saat 16:00′da kapanıyor, bilginize sunuyorum ki bizim gibi kapıdan dönmeyin. Şöyle Eminönü’ne doğru inelim ve boğazı bu seyahatimiz için son kez geçelim. Kadim dostum Emrah’ı (Küçük Emrah ile karıştırılmasın. Bana askerliğin en güzel ve tek armağanıdır.) gördükten sonra artık gidebilirim. Aslında yorgun olmasam Gebze’ye Timur’un yanına geçecek ertesi gün beraber Sezai Karakoç sempozyumuna katılacaktık. Fakat nasip olmuyor; sanırım Kani Çınar nazar etti.

Saat 19:20′de Meram treni beni Konya’ya ulaştırmak için hareketleniyor. Ve tıkırdaya tıkırtıya gidiyoruz. Dizüstü bilgisayarın şarjı bitmese daha ne yazılar çıkardı. Şarjımız bitiyor ve artık kalem kırmak yok şarj biter ve yazı yarım kalır cümleleri okunabilir satır aralarında.

Biliyorum ki ne yazdıysak şimdi yazdıklarımızdır, sonradan yazı çıkmıyor. Yaşayıp yazan adamların böyle bir sıkıntısı olmalı, yaşayacak ve anında yazacak. Hani nerede kapsamlı ramazan ziyareti yazısı. Likya yolunda yürüdüğümüzü, Köyceğiz’de kamp ateşi yaktığımızı, Manavgat Şelalesi’ni gördükten sonra Yerköprü Şelalesi’nin daha da güzel olduğunu, Gelendost elmalarını, Akseki muzlarını anlatacaktım.