Kainata Mektup zamanın ve mekanın üzerinde yolculuğuna devam edecek. Kainat dostlarından beklentimiz bu yolculukta aklen ve kalben bizimle olmaları.

CİZRE’de cuma ulu camide kılınır.
cizre ulu camisi’nin bir eşi yoktur.
özellikle minaresi ayrıcalıklı.

Kırmızı Medrese hala canlı, her gittiğimde en az bir çocuğu kuran-ı kerim okurken görüyorum.

Nuh Makamı görkemli.

Dicle sıcağa aldırmadan akıyor. Cizre’yi içinden nehir geçen külliyeli şehirler kategorisine almak gerekir. Aynı kategoride aklıma ilk gelen Amasya.

Mesela sabah namazı için cemaate koşarak güne başlayabiliriz.

Cami dönüşü ekmek alırken aile fertlerine simit alabiliriz. Eğer her sabah aldığımız bir şey değilse cuma günü sabah sabah simitleri gören ev halkı bugün cuma diyebilir. Veya ailemizle birlikte bol muhabbetli özel bir kahvaltı yapabiliriz. Günü bayrama çevirmenin bir çok yöntemi var. En kısa yoldan ifade etmek gerekirse aile halkının sevdiği şeyleri bugüne taşıyabiliriz.

İşe giderken iş arkadaşlarımıza şeker götürebiliriz veya öğretmen olanlar öğrencilerine çikolata götürebilir.

Her zaman dediğimiz gibi iyi adamlar defterimizi aralayıp dostlarımızı arayabiliriz.

Günün dizgini bizim elimizdeyse zamanı biraz daha farklı yaşayabiliriz. Kadim bir camide cuma namazı kılmak ve ardından ziyaretler. Kabristanda derin tefekkürlü bir yürüyüş yapabiliriz.

Sır Hocamızı okuyabiliriz: www.pirisir.blogspot.com

Hayırlı cumalar dostlar.

Bu yazımız foto slayt şeklinde!
Farklılık olsun.
Görsellik ve yazı birlikte!

Her şehre bir Mustafa Paşa gerekir. Merzifonda külliyeyi görünce aklıma selçuklu ve osmanılı devletlerinde her şehirden bir paşa çıksaymış külliyesiz şehir kalmayacakmış dedim. Peki son zaman paşaları ne ile anılacak!

Ve veda! Her anadolu şehrinde bulabileceğimiz Merzifo’nun gönüllü misafir ağırlama elçisi Meydan çayevi sahibi muhterem abimiz bizi muhabbetle yolcu ediyor. Yine geliriz inşallah.

Külliyesi Olan Yaşanacak Şehirler I : ÇORUM

İşte Konya böyle bir şehir. Sabah medeniyeti yaşanmaya devam ediyor. İnsanlar gerçek lezzetin ne olduğunu kavradıkça sabah vaktinin önemi daha da artacak inşallah. Bedesten sabah vakti araç dolmuştu.
Ve seslendim; “Selam size geleceğin ahileri.”

Kapu camisinde sabah namazı, kaşı beyazda çorba en güzel gelenek. Birde Sulatan Selim Camisine sırtını dayayarak Mevlana’yı karşına almak ayrı bir tefekkür. Çay içmek isterseniz Mevlana’nın yanında bol miktarda sabah erken açılan çay ocağı vardır.

Neden ip uçları veriyorum. Üniversite kayıtları başladı. 20 bin civarı yeni öğrenci gelecek. Eskiden gelmiş olupta hala Konya ile tanışamamış olanlarda vardır. Selçuk Üniversite Kampüsünden çıkmazsanız sadece kitap hamalı olursunuz. Konya’da kültür medeniyet nerede nasıl yaşanır diye merak eden varsa söyleyecek sözlerimiz var. Bir şehri en güzel yaşayacak olanlar üniversite öğrencileridir.

Arayan bulur veya artık tarayanlar bulur mu desek.

Namaz bitimi kahvemi içmek için Nasip Çay Evi’ne uğruyorum. Aziziye Camisinin yanında kalaycının sokağında mütevazi bir mekan. Yeni yeni ayağımız alışıyor. Ahmed Veli Trabzon’a gitmeden bu mekanda muhabbeti demlerdik. Yaşamı paylaşacak yol arkadaşı bulmak yeterince zor , birde sıra sıra dostlarla mekansal anlamda uzak düşünce Rabbimize yeni yol arkadaşları vermesi için dua ediyoruz. Tek başıma kahveyi yudumlarken değerli dostlarım aklımdan resmi geçit töreni yapıyor. Selam sizlere gönlümden bir parça koparan dostlar. Rabbim huzurunda toplasın inşallah ve sadece birbirimizi rızası için sevdiğimizden rahmetiyle muamele eylesin. Amin.

Endülüs Kitap Kahve’de gece çayı içmeden olmaz. Hemen dergileri karıştırıyorum. Gerçek Hayat, Kırknar derken zaman ilerliyor. Kırknar Dergisi’nde İbrahim Tenekeci güzel bir yolculuk yazısı yazmış, seyyah ruhum kanatlanıyor. İbrahim Tenekeci takip edilmesi gereken iki dünyaya karşı duyarlılıkları olan şair ruhlu adam.

Diğer konya yazıları için: Konya 2.Dönem
Konya 1.Dönem

Bu yıl Ahmed’in düğünü vesilesiyle “2010 Kainat Toplantısı”nı Trabzon’da gerçekleştirdik. 2009 yolculuğu için bu (darende-yolunda) adrese bakabilirsiniz.

Zamanımız bol olduğunda yola çıkmadan detaylı araştırma yaparak yol haritası belirliyoruz; nerede ne var, şehir nasıl gezilir… Dar zamanlı yolculuklarda ise iç gözümüzü dikkate alarak yolculuk yapıyoruz. Konya’dan Trabzon’a en kestirme yol; Kırıkkale-Çorum-Merzifon-Samsun-Ordu-Giresun güzergahı. Dönüş yolunda Merzifon yerine Amasya’ya uğrayarak görülebilecek şehir sayısını artırabiliriz.

Şehirlerimizin ziyaretçiler tarafından görülmesini istiyorsak; anayoldan başlayarak tarihi dokunun izini tabelalarla bulunabilir kılmalıyız. Bu konuda belediyelere, valiliklere, şehrin sivil toplum örgütlerine çok iş düşüyor. Vaktim sınırlı olsa bile dışından geçerken “külliye” tabelasını gördüğümde merkezine girmeyeceğim şehir yoktur. İnanıyorum ki bir çok kişi de benim gibi düşünüyordur.

Başka vesilelerle (seyyahlık kültürü) seyyahlığın bir meslek olduğunu ve zamanla öğrenildiğini söylemiştik. Kısaca parası olanlar değil fırsatı ve seyyah ruhu olanlar gezebilir. Kainatı hakiki manada temaşa etmek ise biraz ön bilgiyle ve dertlenmeyle alakalı.

Kervanımıza Edremit’ten Cüneyd, Gölcük’ten Timur katılıyor. Mazereti dolayısıyla katılamayanlara çok şey kaçırdıklarını hatırlatarak başka toplantılarda görüşmek temennisiyle selam ediyoruz.

Cumartesi saat 20:00 civarı Konya’dan yola çıktık. Kırıkkale üzeri gece yarısı Çorum’a vardık. Şehrin dışından gördüğümüz ilk minarenin altına aracımızı çekerek sabah ezanına kadar istirahate çekildik.

Sabah namazı sonrası şehrin merkezine doğru ilerlemeye başladık. Şehirler kendilerini en çok bu vakitte ele verirler. Sabah hareketliliği şehrin dinamikliğini gösterir. Kaç sabahçı kahvesi, çorbacısı olduğu şehir sakinlerinin yaşam biçimini ortaya koyar. Çorum’da bedestene yaslanmış 1306 tarihli Selçuklu eseri “Murad-i Rabi Ulu Camii” bizi karşıladı. Külliye hala şehrin merkezinde ise ve yeni beton binalar külliyemizi sıkıştırmamışsa şehrin kurtulma şansı var demektir. Şehir meydanında bir tur atıyoruz. Saat kulesi dikkatimizi çekiyor, Abdülhamit Han zamanından mı kaldı diye düşünüyoruz. Kısa bir araştırma (çorum kültür) ile tahminimizin isabetli olduğunu anlıyoruz. Bedesten içinde sabahçı çayevi dikkatimizi çekiyor. Tarihi camiye cephe İzmir Lokantası’nda çorbamızı içip sabah çayımızı yudumlamak üzere bedestene geçiyoruz. Bedesten bizi tarihin derinliklerine, ahilik kültürüne götürüyor. Çorum’u külliyesi olan yaşanacak şehirler defterimize kayıt ettikten sonra başka bir tarihte detaylı temaşa etmek üzere Merzifon’a doğru yola çıkıyoruz. Linkini verdiğimiz Çorum Kültür Müdürlüğü sitesinden gezilecek tüm yerler hakkında detaylı bilgi alabilirsiniz.

Kainata Mektup sitemizin seyyah bölümünde başka şehir yazıları bulmak mümkün. (kainatın seyyahı)

Haber Kültür

Endülüs Kitap Kahve bozulmayan çizgisi ve hikmet ehli müşterileri ile Konya’nın has mekanı olmaya devam ediyor. Vural Kaya’nın kültür danışmanlığında Konya kültür hayatına yeni bir soluk kazandıran Endülüs Kitap Kahve’yi işleten arkadaşlara da ayrıca teşekkür ediyoruz. Bize göre Endülüs’te kültür programı olmasa bile orası bir kültür mekanı, Konya’nın bir çok tanınmış yazarı, okuru, muallimi, sanat ve zanaat erbabı, akademisyeni kendini evinde hissettiği bu mekana uğruyor. Büyük ihtimal yan masanızda, yazacağı hikayenin taslağını hazırlayan veya son şiirini gönlünde demleyen bir yazar olabilir. Yan masalardaki konuşmalara kulak kabartırsanız, şiir ödülü jürisinin toplantı yaptığını veya üç kafadarın ciddi bir konuda kendini kaptırmışçasına tartıştığını duyabilirsiniz. Ayrıca Konya’nın en yiğit dergisi PERDE’de bu mekanda hayat bulmaktadır.

Endülüs Kitap Kahve nerede diye merak ettiyseniz; Konya Alaaddin Tepesi yanındaki dershaneler sokağında yürüyün kiliseyi gördüğünüzde kafanızı diğer tarafa çevirin.

HABER KÜLTÜR‘de yayınlanmıştır.

“Madde israfı, kaynak israfı, imkan israfı bizi başkalarına muhtaç hale getirir. Değerlendirilmeyen zaman, değerlendirilmeyen kaynak, değerlendirilmeyen hayat israftır. Sevgili peygamberimiz , “İktisad eden fakir düşmez.” buyurmaktadır. Öyleyse imkanlarımızı, kazanımlarımızı ,sağlığımızı, servetimizi ve imkanlarımızı ölçülü kullanmalıyız. Yarınlarımızın huzuru için fert ve millet olarak iktisatlı davranmalı ve israfa sapmamalıyız.” yazının devamı

Cami çıkışı selam ve muhabbetler ve sonra bir dost ile haftalık olağan toplantı.

Üçler Mezarlığı yürüyüşü (Konya’da güneşli bir havada yürüyüş yapılacak en güzel yer. Tefekkür, Huzur, Sükut, Dua…) vakit darlığından gerçekleşemedi; fakat bir iş vesilesi ile akşam üzeri üçlere yaklaşınca Hz. Mevlana ile Üçler Mezarlığı arasında elleri kaldırıp dua ediyoruz. ama ne dua…

Cuma akşamları Konya programı yoğun; Mebkam Cuma Konevi Sohbetleri, Endülüs Kitap Kahve programları, Ali Küçük Hoca‘nın tefsir dersleri oluyor. (Ali Küçük Hoca’nın sohbetlerini www.alikucukhoca.com adresinden takip edebilirsiniz. Tefsir kitabını alarak dersleri oradan da okuyabilirsiniz, yani Konya’da değiliz, tüh! bu programları kaçırıyoruz deme hakkımız yok. Duyduğuma göre hadis kitabı da çıkmış Ali Hoca’nın.)  Yakında tefsir dersini Alaaddin salonu da almayacak. En yakın zamanda daha büyük bir salona taşınacak veya altlı üstlü iki salon kullanılacak gibi. Ali Hoca dersinde şu anda Meryem Suresinde.

16 – (Ey Muhammed!) Kur’ân’daki Meryem kıssasını da an (insanlara anlat). Hani o, ailesinden ayrılarak (evinin veya mescidin) doğu tarafında bir yere çekilmişti. Surenin tamamı…

Bu arada akşam Alaaddin Tepesine çıktım, üst salonda takım elbiseliler dışarıda pinekliyordu, şöyle kendi kendime hayırdır, dedim. Bir bez üzerinde siyaset akademisi yazıyordu. Kırk yılın başında bir derse geldik onda da siyaset akademisi denk geldi, bak oğlum cihad dedim kendime işte bu kadar siyaset yaparsan sonunda başına gelecek bu. Sonra bekçiye Kur’an Akademisi nerede diye sordum, dedi o program alt kata alındı. Memleketin durumu bu alta Kur’an Akademisi, üste siyaset akademisi, ne zaman bunlar yer değiştirir memleketin ahvali de değişir. (Oğlum bak yine siyaset yapıyorsun. Abi ne yapayım adımız cihad, ben koymadım ki.)

İşte cumanın bereketi. Etkinlik bölümümüzden haftalık etkinliklerin en azından bildiklerimizi takip edebilirsiniz, bilmediklerimizi de etkinlik sahipleri bir zahmet mail ile bildirirse yayınlamaya gayret ederiz.

Her şeyi yazamıyoruz. Yaşamak yolda olmaktır.

m u s t a f a :
sizler ne yaptiniz aileniz nasillar
cihad :
şükür hepsi iyiler.
konya’da çalışmalara ve
kainata mektup bırakmaya devam
m u s t a f a :
masallah
Allah devamini nasip etsin
ben musadenizle ayrilayim
yine gorusmek uzere abi insallah
cihad :
allah a emanet ol
m u s t a f a :
sizlerde
cihad :
bizi bilgilendir oralardan
m u s t a f a :
inşaallah

Evvel-i iftar:

Ân-ı iftar:
Yemeklerin tabak ve bardaklara servis yapıldığı yer ile çadırın girişi aynı noktada kesiştiği için çadıra girenler aynı zamanda yemeği alan ve yiyenler oluyor. Sıranın sonuna doğru kalan ve gecikenler ise yalnızca bir bardak çorba ve ekmekle kifayet etmedeler. Orkestra sazını ve sözünü bitirip sahneden inerken sahneye çocuklar çıkıyor. On küsur çocuğun sahneye hücum etmesi için bir çocuğun sahneye çıkılabilirliği ispat etmesi yeterli oluyor. Çadırın girişindeki telaşe dinginleşmeden patlayan top ve ardından duyulan ezan orucun nihayetini haber veriyor. Mütelaşi eller, dudaklar, dualar…
Büyük pet bardaklarda domates çorbası ve tavuk etli pilav. Masalarda her dört kişinin ortasına denk düşecek şekilde ayarlanmış tulumba tatlısı dolu tabaklar insanların nefsine ayna tutuyor. Yer seçimi için etrafına başka insanların konuşlanmadığı bir tatlı tabağının önünde sırtı dönük oturmak aynı zamanda ağzının tadıyla iftarı nihayete erdirmek için iyi bir yöntem oluyor. Tabi malum kabilenin yeni yetmelerinin saldırıları için ganimet teşkil eden tatlılardan kalmışsa. Her şeye rağmen hayır ve hasenat yerini buluyor. Topallayarak ve çocuğunu sürüyerek gelen anne, üstü başı toprak içinde yaşlı dede, sanayiden gelen yüzü yağlı delikanlı, kız yurduna bavulunu bırakarak yol yorgunluğuyla sıraya kendini ekleyen genç kız, ağacın altında önce hayalinden ardından pilavın içinden geçen etlerle doyan kediler, rızıklanıyor ve şükrediyor. Allah kullarını sevi(ndiri)yor.

Ahir-i İftar:
Büyük kazanların başında duran, kâh çorba, kâh pilav dolduran görevlilerin yanındayız. “Kaç kişilik bu yemek?” diyoruz. “1500″ diye cevap alıyoruz. Ardından “bazıları istismar ediyor 300-400 kişiye ancak yetiyor” diyor. Ekliyor: “Fazla müdahale edince yukarıya şikayet gidiyor.” “Yukarısı neden burada değil?” diye soramıyoruz. Cevabı sükut olacak soruyu unutuyoruz. Selçuklu Belediyesi ve Ribat Aşevi tabelalı çadırın hemen yanında günde 600-700 kişiye iftar yemeği veren bir başka çadır dikkatimizi çekiyor. Bir siyasi partinin artık gelenek haline getirdiği bu hizmet darısı seçimde hizmetkâr görünüp kendi kendine hizmet-i kâr eden diğerlerinin başına diyoruz. Seçim olmadan çadır olmaz atasözünü geleceğe bırakmak istemesekte bir kenara not ediyoruz. Belediyenin iftar çadırında çıkan yemek ve diğer giderlerinin hayırseverler, bazı şirketler ve adı daha açılmadan “yahudi marketi” ne çıkan bir alışveriş merkezi tarafından desteklendiğini öğreniyoruz. Gurbetçi söğüşleyerek holdingleşen, holdingleşerek makrobakkallaşan teşekküllerin işlerinin iyi gitmediğini zannediyoruz, hak etmedikleri halde hüsn-ü zan ediyoruz!

Elde kalan fotograf:
Milyonları geçen insan sayısıyla Konya bir ramazana daha merhaba dedi. Çadırlara kadar gelemeyecek birçok insan orucundan, imanından ve sadakatinden taviz vermeyecek kadar güzel. Yokluk, fakirlik, unutulmuşluk kadar acıtmıyor birçoğunun içini. Seçimlerde mahallelerine mekik dokuyan otobüs ve minibüsler onları çoktan unuttu. İsmi ve cismi bu kadar büyük olan şehirde kurulan çadır sayısının bir elin parmakları kadar olamadığının şaşkınlığı kadar çadırların yalnızca iftar için kurulup neden sahurda kurulmadığına da şaşırıyorlar. Konya Büyükşehir Belediyesi Ramazanın ilk on gününde yurt dışında etkinliklerde bulunduğundan meydan bir kaç mütevazı cemaat ve hayırsevere bırakılmış durumda. Popülizmi yol haritası olarak belirlemiş Büyükşehrin belediyesi Mevlana’nın gölgesinde aydınlık pozlar verirken O’ nun aç kedi ve köpeklerin bile derdinde olduğunu hatırlayamıyor. Yoğunlaştırılmış konsantre etkinlikler için yine Ramazanın son günleri bekleniyor.

Sonsözümüz niyetine: Çadıra bir uğrayın, aç vakitlerinizin tok zekatı olsun ve domates çorbasının ne kadar büyük bir mucize olduğunu görün.

Trakya’dan Bozcada’ya Leyla Karaca /SAYHA DERGİ
Dün ilk olarak uğradığımız yer Kıyıköy oldu.Kırklarelinde çok güzel bir kıyı kasabası, denizi neredeyse içilebilecek kadar berrak,kumsalı tertemiz ve yer yer kayalıklar beliriyor.Kıyıköyde nilüferlerle bezeli bir sazlıktan geçerek kumsala varıyorsunuz.Kıyıda bir levhanın resmini çekiyorum telefonumla.Bayılıyorum bu levhaya çok ironik duruyor:
“Dalgalı havada denize girmek yasaktır, “ yazıyor.Gülüyorum.Su burada mükemmel ve fazla kalabalık değil.Kıyıköyden sonra Hamidiye , Demirköy ve İğneada istikametinde yol aldık.İğneada bir hafta öncesinden görmeyi planladığımız bir yerdi bizim için.

yazının devamı

Fakat, bugün dünya coğrafyasını göz önüne aldığımızda Kudüs’ün, Bağdat’ın, Granada’nın, Belgrad’ın ve bunlar gibi zamanında “Medine”leşmiş şehirlerin halleri ne acıdır. Kimisi düşman postalları altında kan gölüne dönmekte, kimisi geçmişin izleri silinerek harcanmakta ve onları medenî şehir yapan anlayıştan uzaklaştırılmaktadır. Bu yüzden şehir önemlidir. Osmanlı’nın üç kıtaya sevgi ve selamet yaymasının bir sebebi de, en kutsalından başlayarak şehirleri önemsemesidir. Fethettiği şehirlerin ruh dinamiklerini oturtmakla işe başlamıştır.

Düşünce sayfamızın(Milli Gazete) yazarlarından Fahri Gün’ün 6 Ocak 2007 tarihli yazısından alıntılayarak söylersek “Aslında herkesin şehirleri elbet kendinedir… Lakin kimi şehirler bundan varestedir. Şehirlerin anası olan Mekke, sonra Medine, sonra Kudüs gelir… Şam’ı, Bağdat’ı da buna ilave edebilirsiniz… Sonra da Anadolu şehirleri… Zaten Anadolu şehirleriyle ilgilidir, herkesin şehrinin kendine olması nitelemem… Mekke, Medine ve Kudüs kayrılmış şehirler olarak ayrı bir alanı kapsar. Onlar ortak utkumuzun salık verdiği kutlu şehirlerdir… Bir başka ifadeyle, rüya şehirleri…”

Kendi şehirlerimizin kendimize ait olması için şehri benimsememiz gerekecektir. Zihnimizde kurduğumuz bu yapı sağlam temeller ve merkezler üstüne bina edilmediği sürece birgün çökeceği muhakkaktır. Mesela Ziya Paşa küfür illerini gezip birçok “kâşâneler” gördükten sonra İslam şehirlerinde “bütün virane”ler görür. Hâlbuki Ziya Paşa’ya bu hayal kırıklığının cevabını, kendisinden aşağı yukarı dört yüz yıl önce yaşayan Balıkesirli Zâtî “elin kâşânesinden kûşe-i viranemiz yeğdir” diyerek veriyordu.

Şehir ve sevgili, sevgili şehir

İnsanın bir şehri sevmesi için belki de en önemli sebep sevdiği insanların yahut hatıralarının içinde barınması. Böylece kalbimize dibi gözükmeyen bir kuyu gibi sinen sevgi, şehre olan bağımızı gün be gün kuvvetlendiriyor. Sevdiklerimizin adım attığı sokaklarda adımlar arıyoruz. Sevdiklerimizin adımlarında kendi adımlarımızı kaybediyoruz. Şehrin bir yanına gömülürken bir yandan da yeni nefeslerle gözlerimizi daha ümitvar açıyoruz. Arama iştiyakiyle şehre savrulan yanımız bir yaprak misali bahar tazeliğinde ağaçlar bulup donanıyor. Güneşli yağmurlarla kuşanıyor. Şehirse kendindeki bu tılsımı, sinesinde kaybolan adımlarla yeniden tazeliyor. Yüreklere ve yürüyüşlere kendini katarken onlardan aldığı iksirleri tekrardan işleyip sakinlerine sunuyor.

Hatimesi yazılmamış bir kitap…

Siz okumaya gayret ediyorsunuz. Bir sayfa, iki sayfa, üç sayfa, yüz sayfa, bin sayfa, binlerce sayfa. Derken gözleriniz yoruluyor. Ve bir an okumayı bırakıyorsunuz. Kitabı yeniden elinize aldığınızda okuduğunuz yerlerin değiştiğini görüyor ve baştan başlamak zorunda kalıyorsunuz. Sizin kitabı bitirmeye olan niyetiniz gözlerinizden sayfalara akıyor ve kitap bu niyeti bir aksulamelle kendine çevirip kendini yeni baştan bitimsiz kılıyor. Belki öncekinden daha iyi belki öncekinden daha kötü ama mutlaka sizi cezp edici yazıyor.

“Yok bu şehr içre vasfettiğin dilber” diyen Nedim, kendisine bir hayal olduğunu bildiği halde şehrine en küçük bir kırgınlıkta bulunmadı. Şehrine “bî misl ü bahâ” deyip “yek pâre sengine bir Acem mülkü”nü feda etti. Nasıl feda etmesin ki? Şehrin kalbinde Fatih’ten, Kanunî’den, Sultan Ahmet’ten, Mimar Sinan’dan atardamarlar vardı. İstanbul’un bu atardamarları Anadolu’da da Paşa ve Ulu camiler olarak teşekkül etti. “Ulu”ların yahut “Paşa”ların merkezinde filizlenen şehir de kendini hep taze tutmayı ve sakinlerine yeni ufuklar kazandırmayı bildi. Sevginin, selametin merkezde bulunduğu şehirler hatimesi yazılmamış kitaplara dönmüş, kendisinde barınan sevgileri “sonsuz bir şimdiki zaman”a yaymıştır.

Şehrin iki ezeli süsü

Çınarlar ve çocuklar şehrin iki ezeli süsüdür. Şehrin direkleri de bu ikisi arasında çakılır. Şehre sinen sevgi ikisi arasında kendine sonsuz bir yayılma düzlemi bulur. Çünkü bu süslerin biri geçmişi biri geleceği yansıtır. Çınarlar, cedlerimizin gölgelerini yüz yıllar öncesinden bize taşırken çocuklar, Necip Fazıl’ın dediği gibi “Fatihlik nimetinden yüzü nurlu bir mühür”dür.

Çınarlar, içten içe yanmanın sembolüyken çocuklar, şehrin sokaklarını aydınlatan güneşlerdir. Onların tebessümleri şehri ışık hızından daha hızlı dolaşır, sevdiklerini ararken üşüyenlere sıcaklık olur.

Bu iki ezeli süsten birinin kökleri toprakta meyveleri gökteyken, diğerinin kökleri gökte meyveleri topraktadır. Çocuklar üzerlerindeki masumiyet gömlekleriyle bizleri hikmete çağıran elçiler gibidirler. Bu gömlekler elbette ki üzerine doğdukları İslam fıtratıdır, bir gök armağanı…

Şehir defterinin tükenmez kalemidir çocuklar. Onların yazılmasına aracı oldukları şehir defteri, çocukların bitmeyen tükenmeyen ve kirlenmeyen neşelerini, kendini tekrar yazarken kullanmaktadır. Şehrin mazisini yani kökünü çınar ağaçları temsil ederken geleceğini yani meyvelerini de çocuklar temsil etmektedir.

Elbette şehrin süsleri bu ikisinden ibaret değildir. Ama şehre bu iki süsün kokusu değmediği zaman diğer süsler de biraz soluk kalacaktır.

Şehir ey şehir

Buraya kadar yazdıklarımız elbette bir şehri ve eğer o şehir Balıkesir ise Balıkesir’i anla(t)mak için yetmez.

Balıkesir’i anlamak için Zağnos Paşa Camiinin çınar ağaçlarıyla süslü bahçesinde o gizli sessizliğe dalmak, belki o sessizlik ve çınar ağaçları gölgesinde nefsini bulmak gerekecektir.

Başınızın üstünden kuşlar uçuşurken namazdan çıkan çocukların alınlarındaki secde izinin gönlünüzü ışıtması, birbirleriyle şakalaşırken etrafa yaydıkları gülüşmeler ve onlarla diz dize oturup konuşmak gerekecektir.

Belki bir yaz günü Hasan Aycın’la Paşa Camiinde namaz kılmak ve incir ağaçları altında bir bardak çay içmeniz, cıvıltılar arasında kelimelerle kanatlanmanız gerekecektir.

Hâsılı Balıkesir’in en kuvvetli atardamarı Paşa Camii etrafında “şehrin anlamı”nı anlamayı beklemek gerekecektir.

Recep Ayık

kainatın notu:
[Recep Ayık Milli Gazete'de yayımlanmış şehir yazısını kainat okurları ile paylaştı. Kendisine teşekkür ediyoruz. Yeni şehir yazılarını beklediğimizi de not edelim.]