Huzurda cem olmuş asker
İşte böyle kazanılır zafer

Çanakkale üzerine konuşuluyor ve daha da çok konuşulmalı. Bir kaç günlük heves olmamalı bu irtibat. Evet bu işi de hallettik, şimdi sırada ne var, denmemeli.

Son zamanlarda bazı şeyler şov aracı oluyor. Hayır ile şov yan yana gelmez. Bilmem kaç hatim, benden de beş! Kuran-ı Kerim dirilere lazım. Tefekkür ederek okunmamış bir hatimin kime ne faydası var. Ayrıca şehitlerin mi, bizim mi hatime daha çok ihtiyacımız var? Şehitler halimize bakıp hem gülüyor hem de ağlıyordur. Bana hatim okuyan şu ağza, kafaya bak; hayatında Kuranın zerresi okunmuyor. Biz o kitap için şehit olduk, bunlar kitabı adam gibi okumayı bilmiyor, vb. bir çok şeyi aralarında konuşuyorlardır ki bana da ilham oldu.

Bolayır’da ikamette olan Gelibolu Fatihi Süleyman Paşa anlaşılmadan Gelibolu mücadelesi anlaşılamaz.

Çanakkale Savaşlarını farklı farklı okumamız gerekiyor. O gün ki yönetim açısından farklı, şehitler açısından farklı, subaylar açısından farklı.

En güzel okumada namazın son oturuşunda çekilmiş fotoğraftır. Benim aklıma Çanakkale deyince o fotoğraf ve er,onbaşı, çavuşlar gelir. Çanakkale’de destanı yazan dünyada rütbesiz manen general olanlardır.

Bu dizeleri yazmıştım geçmişte:

Çanakkale Erleri ve Bacıları İçin

Yürekler vardı;
Dağlardan büyük,
Silahının dipçiği abdest tahtası ,
kefeni seccade…

Eller vardı;
gül kadar zarif,
zikri mermi saçması,
kefeni tülbent…

çarıksızdı ayağı
kefeni ayak bağı
son kale Çanakkale
iman diker sancağı

26 dualı mayınla
çatladı gök kafes
söküldü çelik dişleri
Davudlar büker çeliği

Çanakkale gündemiyle başlamak gerekiyor. Çanakkale son yıllarda fazlasıyla konuşulsada hala tam manasıyla anlaşılabilmiş değil. Oradaki şuur nasıl anlaşılır, bazı sorular sormak gerekiyor.

Balkan savaşında yenilen ordu ne oldu da Çanakkale’de şahlandı?
Neden hep çavuşlar, onbaşılarla anılan bir savaş?
Çanakkale boğazı toplarla güvenceye alınmış mıydı? Yoksa çarıksız asker metaforu üzerinden konuşmaya devam mı edelim?
Dünyada üretilen ikinci deniz altıya sahip olan bir donanmada hiç mi bir şey yoktu?
O yıllarda en büyük silah ithalatçısı olan Büyük Osmanlı Devleti sadece süngülerle mi savaştı?
Balkan yenilgisinin en büyük sebebi gösterilen ordunun politize olması Çanakkale’de önlenebildi mi?

II. Abdülhamit Han çeyrek seferberlikle yunan askerini yenilgiye uğrattı; acaba tahttan indirilmeseydi Balkan Savaşlarını da yarım seferberlikle kazanabilir miydik?

Kısaca sorular sorular… Cevaplar için iyi bir yakın tarih okuması yapmamız gerekiyor. Anadolu Beyler Beyliği düzeyinde düşünmekten kurtulup muhattabını çeyrek görecek şuur ve kapasiteye ulaşmak gerekiyor.

Çanakkale Gelibolu Sanal Tur

GÜNCENİN İLK YAZISI

Günlük tutmayı daha önce de hep düşündüm; fakat bir türlü başlangıç yapamadım. Geçirdiğim günlere acıdım , acıdıkça günler geçti. Baktım ki acımanın yazmadığım günlere faydası yok; ama zararı çok.
Bu ayın benim için ayrı bir önemi var. Doğduğum ay diyebilirim; fakat bir yaşındayım. Hayatı bu ayda öğrendim; okumayı, sevmeyi , sevilmeyi… Bilmediğimi, bir hiç olduğumu , öğrenmenin ilk adımının bilmediğini bilmek olduğunu, kendimi sorgulamayı, hayatı sorgulamayı…

Cemil Meriç üstadımın jurnalini okumaya başlayıpta hayatını jurnallemeye başlamayan çok az insan vardır. Bende bu az sayıya dahil olmamak için yazmaya başladım. Bu kadar açıklama yeter , daha sonra geçmiş günlere yeri geldikçe döner ve kendimizle hesaplaşırız.

Bugüne gelince, birkaç sabah düşüşe geçip programları aksatıp günleri karanlık geçirdikten sonra; bu sabah hiç beklemediğim halde sabah ezanını duydum ve yataktan kalktım. Kalkmasına kalktık; ama yataktan çıkıp da soğuk havayı hissedince, bizim ahbap hiç durur mu başladı vesveseye :”Gir yatağa bak nasıl da sıcak, biraz ısın sonra yine kalkarsın.” Yok! Hiç kanar mıyım, zaten kaç gündür yatıyoruz. Her neyse onu atlattık, güzel bir abdest. İşte vücut dipdiri. Şimdi biraz ısınma hareketi sonra da saygımızı göstermeye…

İnsan güneşin doğuşunu, sabahın sessizliğini özlüyor. Kendimi dışarı atabildiğim her sabah yaptığım gibi sabahçı kahvehanemize gidiyorum. Benden önce çorbacımız kahvehaneyi açıyor, çayı demliğe koyup yedeğin üzerine kaldırıyor. Bende kahvehaneye girdiğimde demliğe su doldurup ocağın üstüne demlenmeye bırakıyorum. Sonra güneşin doğuşunu seyredebildiğim masama oturuyorum. Cebimden rahberimi çıkarıp başlıyorum yolculuğa…

Bir fokurtu , caz cuz… seslerinden sonra çayı yedeğin üzerine alıyorum. Kahvecimiz de gelir artık. Kahvehanede iki saate yakın zaman geçiririm daha sonraki sabahlarda detaylara doğru ineriz. Programlı ama monoton olmayan bir hayat yaşamaya gayret ediyorum. Yalnız zevk alıyorsam uygularım, yapmama gerektiği için değil , gerekirse değişiklik ve yeni bir bakış açısı getirebilirm.

Eve geldim , kahvaltı yaptım. 08:00 otobüsüne yetişmem lazım; çünkü bugün ÖYS denemesi var. Yarım saatlik Karabiga-Biga yolculuğu benim için önemli. En güzel okumalarımı bu zaman diliminde yapabiliyorum. Eğer yan koltukta benim için kitaptan daha değerli biri yoksa. Bugün ışığı arayan bir genç vardı , kendini değiştirmek isteyen, en azından kendini ve hayatı sorgulamaya çalışan bir genç. Tabi ki bizde kitap okuyamazdık…

09:00′da denemeye girdim. 12:30′da çıktım. Biga’da da uğradığımız yerler bellidir. En önemli mekanlarımız; berber, kütüphane, kitapçı ,pastane… Denemede kafam yorulduğu için kütüphaneye gitmedim. Berbere gittik; orada ışığı arayan bir orta delikanlı dostumuz var. Onunla hoş sohbet ederiz. Bu arada tıraşta oldum. Her gidişte tıraş olmuyorum tabi ki. Bir ara yanımdan ayırmadığım jurnal kitabımı orta delikanlı okumaya başladı. Bu da bende bir çağrışım yaptı. Tam saat 17:00 otobüsüne gidecektim bir güce defteri almaya karar verdim. Otobüsü kaçırma pahasına defteri almaya gittim. Otobüs güzergahına indiğimde otobüsten eser yoktu. Saat 18:00 otobüsüne kaldık. Bunu çoğu zaman yaparım. Saat geldiğinde dönüş yolculuğu başladı. Eve gelince ilk aşk ile yazmaya başladım.

Devamı gelir belki.

( Evet devamı geldi. Sene 28 Nisan 2005 ve ben 2483. sayfayı yazmışım. Eğer mümkün olursa bir kısmını sitemize aktaracağım. Belki de bu bir kitabın başlangıcı olabilir.)

(Hala yazmaya devam ediyorum. Yıl 23 Nisan 2007 ve 10.günce sayfa no:2916)

(Yıl 23 Nisan 2008 ve 10.Günce Sayfa No: 3022)

(Yıl 09 Şubat 2010 ve 11. Günce Sayfa No: 3153)

Not: 10 günlük yolculuk pazar gününün ilk saatlerinde Konya’da tamamlandı. Yol hikayesinin 4 bölüm halinde anlatılması gerekiyor. Ya nasip diyelim.

devam edecek…