Örnek olarak alt tarafa antep wiki harita örneğini aldım. Bu haritadan ve diğer haritalardan şehrin krokisini çıkarıyoruz ki böylece sormadan tarihi ve kültürel mekanları elle koymuş gibi buluyoruz. Harita araştırmamızda Eski Antep’in kale civarında olduğunu anladık. Çarşılar ve tarihi yapılar bu çevrede toplanmış. İl Kültür Bakanlığı sitesinden de “Şehirde başka neler yapılabilir?” sorusuna cevap arayabiliriz.

Diğer bir durağımız selçuklu şehri Niğde, bu şehirde dostumuz Ramazan’ı ziyaret edeceğiz. Fırsatımız olursa Alaaddin camisinde namaz kılar şehri seyrederiz.

Son durağımız Konya; on bir yılımızı geçirdiğimiz şehre yaklaşık beş ay sonra kısa süreli olarak tekrar dönüyoruz. Yer altı ve yer üstü dostlarımızı ziyaret edip karşılıklı muhabbetimiz çoğaltacağız. Liste kabarık.

Yola çıkmadan il il son beş günlük hava tahminlerini bu sitede bulabiliriz: www.dmi.gov.tr

Rotamız:
Cizre
Mardin
Urfa
Antep (cumartesi buradayız inşaallah)
Osmaniye
Adana
Niğde (pazar buradayız inşaallah)
Konya (p-tesi veya salı buradayız inşaallah)

Rabbimiz Hayır üzere yol almayı nasip eylesin. Amin.

Bizim fotoğraflarla dolaşmak için buyrun.

Mardin’e aşık olup yerleşenler varmış, evet eğer bir şehre aşık olacaksam bu kadar şık olmalı…

Zinciriye medresesinde dost ile masaya otursak, muhabbet etsek ve sonra tefekkür…
ve birlikte doya doya şehri seyrederek yazsak ta ki kalem kırılana kadar.

O kadim yapıları gezerken “Mekan üretmek böyle bir şey olmalı.” diyorsunuz.
Örnek olarak medreseye girdiğimizde ister istemez bizi düşünceye sevk ediyor.

Mardinin kadim yapıları az açı farklarıyla hep aynı yöne bakıyor.
Mekke, Medine, Kudüs…

Zinciriye medrese hücresi görevini yerine getirmeye devam ediyor.
Artuklu Üniversitesi musiki odası olarak düzenlemiş. Projeyi gerçekleştirenlere selam.
Her üniversite ilindeki medreseyi yaşayan açık eğitim alanına dönüştürse ne güzel olur.

Çok medrese gördüm, itiraf edeyim kasımiye ve zinciriye medreseleri çok farklı.
Nasip olursa hep birlikte yine geleceğiz.
Allah’a emanet ol Mardin.

İster yanlışlık, ister sabotaj, ister dış güclerin istihbarat oyunu…olsun, aslında her cümlemiz aynı kapıya çıkmıyor mu?
Her ne ise yine insanlık ve iyilik kaybetti, kötülük ve kaos kazandı; ancak bu yine de kısa süreli kazanım olur inşaallah.

olayı ilk öğrencilerimden öğrendim. onlara her şeye rağmen adil olmalarını tavsiye ettim.
sorgularını birilerinin ağzı ile değil kendi ağızlarıyla yapmalarını önerdim.
nerede yanlış ve zulüm varsa eleştireceksin;fakat kendi ağzınla, yüreğinle ve adaletle.
zor bir gündü.

burada bir şey olsa da bunu kullansak diye bekleyen bir güruh var. onlar malzeme arıyordu, birileri malzemeyi verdi. giden yine gariban, mağdur olan yine gariban.
ağzı dolu dolu konuşanlara tek söz gel cizrede, uluderede konuş.
fakat sadece olay olunca gelme, her zaman gel çayımızı, çorbamızı iç.
bir yerlere gitmek için ille de olay olması mı gerekiyor.
sizler! olay peşinden yollara düşenler.
bu kafayla doğal ziyaret yapamazsınız.
biraz basiret.

camdan bakıyorum; duman, gaz bombası, taş…
haberlere bakıyorum bu ortamı destekler tarzda.
fakat bunlar yine de çok küçük bir kesim,
büyük parça aklı selimden yana, ancak aklı selimin beyni,kalbi ve dili tutulmuş.
beldemizde iş yerlerinin kepenkleri kapalı; fakat kalplerimiz her şeye rağmen açık olmalı.

tutulan uzuvlarımızı aç ya rabbi. amin.

Büyük bir medeniyetin varisleri olan bizler, geçmişin tüm güzel değerlerini günümüze taşımalı ve bunları çağın diliyle tekrar söylemeliyiz. Zamanın ortak aklı ve vicdanı; ahlaki, kültürel, ruhsal, toplumsal ve bireysel olarak değerlerimize sahip çıkmamız gerektiğini bize öğütlüyor. Biliyoruz ki bireylerin akıllarını bilgiyle doldurmak tek başına yeterli olmamaktadır. Eğitim gerçek işlevini ancak insanın bütün olarak gelişmesini sağlayarak yerine getirebilir . Bugün eğitim biliminin önerdiği duyuşsal, bilişsel, psikomotor alanlar da dikkate alındığında geleneğimizde duyuşsal alan eğitimi üzerine büyük bir birikim olduğu görülür. Bu konuda yapacağımız çalışmalar manevi anlamda büyük çöküntü yaşayan günümüz toplumlarına da büyük katkı sağlayacaktır.

Değerlerimizi tanırken öncelikle en yakınımızdan başlamalıyız. Cizre’yi medreseler şehri olarak tanımamız, tanıtmamız ve yirmi birinci yüzyılda da böyle olması için el birliğiyle mücadele etmemiz gerekiyor. Teknolojiden bahsedeceksek İsmail Ebul-iz Cezeri’yi, maneviyat ve edebiyattan konuşacaksak Ahmed-el Cezeri’yi ve onlar gibi bir çok öncü şahsiyeti tanımak zorundayız. Ayrıca bu isimlerden başlayarak ortak medeniyetimizin tüm değerli ilim adamlarını tanımamız bizi daha değerli kılacaktır. Modellerimiz değerli insanlar olursa bizler de onları örnek alarak daha iyi insanlar haline gelebiliriz.

Kendimize, ailemize, toplumumuza faydalı bireyler olarak yetişmek istiyorsak değerlerimize sahip çıkmalı ve bunları kuşaktan kuşağa aktaracak gayreti göstermeliyiz. Hedefimiz insanın değerli olduğu yüksek vasıflarla donanmış adil bir toplumda huzurla yaşamaktır.

İsmail Ebul-iz Cezeri Kimdir:
El-Cezeri, çağımızdan yüzlerce yıl önce keskin zekası ile elektrik kullanmadan sadece su ve mekanik parçalarla çalışan makineler yapmış ve günlük hayata geçirmiş olağanüstü bir biliminsanıdır.
Tam ismi, Cizreli Ebul-iz (Ebû’l İz İbni İsmail İbni Rezzaz El Cezerî ) ya da Avrupa’nın bildiği ismiyle El-Cezeri / al-Jazari ( Ibn Ismail ibn al-Razzaz al-Jazari Arapça: أَبُو اَلْعِزِ بْنُ إسْماعِيلِ بْنُ الرِّزاز) olan bu mucit bundan 800 küsur yıl önce (1136-1206) yılları arasında yaşadı. Selçuk Türkleri zamanından bahsediyoruz. Bu inanılmaz öykünün tek kanıtı yüzyıllara dayanmış ve müthiş icatların resimleriyle dolu orijinal kitabın el yazması kopyaları.

Kitabının flash kopyası ve hakkında daha fazla bilgi için www.ebuliz.com/
diğer kaynak: tr.wikipedia.org/wiki/El_Cezeri

1001 İcat ile seyrusefer

Ahmed-el Cezeri Kimdir:
1404-1479 yılları arasında yaşamış ünlü bir şairdir. Kaside ve şiirlerinde tasavvuf konularını işlemiştir. 2000 beyitlik bir divanı vardır. Şiirler alfabetik ve Kur’an sureleriyle uyumludur. “Guften Mela” ve “Guften Emir” adlı şiir antolojileri vardır. Halk arasında “Mellayı Ciziri” ve “Nişani” olarak adlandırılır.

cuma namazında sonra Ahmed-el Cezeri’ye selam vererek Kırmızı Medresedeki hücreme oturdum. Kırmızı medresede yüz yıllar içinde bu kapıdan geçmiş talebelerle omuz omuza tuğlaları seyrederek huzur buluyoruz. aslında bu mekanda eğitim devam ediyor, sadece okumasını bilmek lazım.
açık avlu tarzı medresenin seyrine doyum olmuyor. bir baktım vakit ikindi olmuş.

önce uzun süredir yazmadığım günceye el attım. iki-üç sayfa nehir gibi aktı geçti.

sonra iyi adamlar defterinden dostları aradık.

Hızırbey Camii inşa tarihi 1237. Tam simetriğinde Dündarbey Medresesi var. Etrafı çarşı. Mutlaka kenarlarda hamam da vardır. Kütüphanede yıkılmıştır, bu saydıklarımızın toplamı; işte alın size bir külliye.

Hızırbey camii içinde yine ağaç sütunlar, bu sütunlar sayesinde gök-kubbe ayakta duruyor, ben bu ağaç sütunlara aşığım.

Dostlar bilir balkonumda emektar (aile ve evimizin kuruluşu ile yaşıt, yaklaşık 11 yaşında) bir kayısı ağacımız var. Bir nevi aile ağacı.
Konya’dan Cizre’ye gelince sıcağa aldandı, yani “bahar” geldi zannetti ve çiçek açtı.
Ona desem her sıcak bahar değildir.
Ayrıca iki bahar vardır; biri ilk biri son, birinin ardından yaz birinin ardından kış gelir, bitkidir düşünemez.
Şimdi diyelim ağacı koruma altına aldık mahsulünü geliştirdik, ne kendi kokusu olur ne tadı.
Zaten zaman suni imalat zamanı, önce ağacı büyüteceğiz sonra elimizden çıkaracağız, sonra kendi meyvemizi satın alıp yiyeceğiz. Ha bu işte ticaret olacak. Hadi oradan!
Adaletli ve açık bir toplum iyidir. Hepimizin temennisi olmalı. Ekonomisi kurtlar sofrasına açılmış bir toplum ise sadece kuzu olur.
Şimdi diyorum sevgili yavrucuğum/ağacım bilmediğin ve kendinin düzenlemediği bir iklime hızlıdan atlama, bazen susmakta sanattır. Aklın ermiyorsa da çiçek açma adam sansınlar.

BİR NESLİN DÖNÜŞÜMÜ: KUBBELERİN KALKANLIĞINDAN NATO KALKANINA…

Aslında başlık okunduktan sonra bence mevzu anlaşılmıştır. Başka bir cümle kurmaya da pek fazla gerek yok. Bu başlık ilham yoluyla sadır olmuştur. Bundan sonra konuyu anlatacaklar kullanabilir. Gazetem olsa on beş sütuna manşet atardım.

“Füze kalkanı radarının bu yıl sonuna kadar Malatya Kürecik’te kurulması planlanırken, imha edici füzeleri taşıyan Amerikan savaş gemileri de Türkiye’de görev yapmak için hazırlanıyor.” bu ve benzeri haberleri daha çok okuyacağız.

Trabzon, Mersin’e Irak operasyonu ile yerleşemeyen pek değerli stratejik ve derin ortağımız! füze kalkanı ile yerleşecek gibi. Bu senaryoya ne adına çanak tutuluyor. Hangi kazanımlar adına böyle bir oyun oynanıyor, bilmiyoruz. Bir martta işi bitirme heveslisi liderine karşı rest çeken mecliste bugün ortada yoktur. Muhalefette bir sonraki sırayı kapma adına bu konuları konuşma gereği duymuyor. İncirlikte ocağımıza dikilen incir ağacı kesilmemişken. Coğrafyamızın stratejik noktalarına natonun yeni incir ağaçlarının dikilmesi nasıl savunulabilir, anlamak zor. Natonun ilk dönemi ile elli yıl kaybetmiş bir ülke ikinci dönemiyle kaç yıl kaybeder bunun hesabını yapmak daha da zor.

Şu Trabzon aşkı da ayrıca değerlendirilmeli. “İpini koparan Trabzon ve Mersine yanaşıyor.” cümlesiyle ifade edeceğimiz gariplikler zinciri var. Almanı, Fransızı, Abdlisi değişik amaç ve gizlilikte bölgede ve diğer bölgelerimizde faaliyet gösteriyor. Bu mevzuda ayrı bir yazı konusu; fakat tefekkürü bilene bu kadar da yeter.

Şu Almanların da 1945′ten beri ne yaptığı anlaşılmadan yeni dünya düzeni tam anlaşılmayacaktır. Bazen temizlik diye gördüğümüz şey iki gücün it dalaşı mıdır, bunu da zamanla anlayacağız.

Bir kaç kısa not ile mevzuyu tamamlayalım.
İnşallah yanılırız ama benim anladığım kadarıyla Arap kardeşlerimiz bizim seksen sürecimize geçmiş bulunuyorlar. Bizde tek partiden kurtulup piyasa ekonomisine tüm katmanlarıyla ancak böyle geçtik. Belki altmış diyeceğim ama bugünün şartlarıyla iki kademe birlikte çıkılabilir. “Önce telekom gelişecek ve özelleşecek sonra otomotivciler devreye girecek.” Mevzuyu bu cümleyle özetleyebiliriz.
Evet Türkiye’de artık yeni bir aşamada. Yeni yetkilerle, arada sesini çıkarma/artizlik kabiliyeti kazanmış batılı on yirmi yıl öncesinin orta sınıf bir devleti.

Diyeceksiniz bunları, bazıları ellerindeki imkanlarla senden benden daha iyi görüyordur. O zaman sorun nerede. Evet, dönen dolapları çocukta biliyor; fakat mideden ve otoriteden öte geçemiyorsan bizim orada adama işkembeci derler. Gördüğümüz kadarıyla biz mide, makam, otorite çıkmazında yiğitlerimizi kaybediyoruz. Rabbim dayanacak direnç ve basiret versin.
Adalet ancak parayla, makamla satın alınamayan insanlar üzerinde yükselecektir.
Bakıyorum da adam üretme kabiliyetimiz, adam tüketme kabiliyetimizden az gibi.

Son söz yerine;
Rabbim gözlerimizin kapsamını geniş ve adaletli eylesin,
taraf olmakla taraftar olmak başka şeylerdir,
sempati hakkı görmeyi engellememelidir,
her şeye kılıf bulmak zorunda değiliz, yanlış yanlıştır,
adil ve samimi adamlar olalım yeter,
kendimize, insanlara ve Allah’a samimi olalım yeter.

Rabbimiz bilmediklerimiz öğretir, göremediklerimizi gösterir; fakat bizim adil ve hesap verebilir bir yolda olmamız şartıyla…

CİHAD MERİÇ

Sabah namazı vakti o yüce makama ulaştık.
Zamanımız dardı.
Rabbim tekrar o makamın havasını solumayı nasip eylesin.
amin.

yola yazılmış ömrüm
gurbet bilmedim
bil ki hepsi muhabbet

yeni heyecan
yeni insan
yeni muhabbet
yeni güzeldir.

Kainata Mektup zamanın ve mekanın üzerinde yolculuğuna devam edecek. Kainat dostlarından beklentimiz bu yolculukta aklen ve kalben bizimle olmaları.

CİZRE’de cuma ulu camide kılınır.
cizre ulu camisi’nin bir eşi yoktur.
özellikle minaresi ayrıcalıklı.

Kırmızı Medrese hala canlı, her gittiğimde en az bir çocuğu kuran-ı kerim okurken görüyorum.

Nuh Makamı görkemli.

Dicle sıcağa aldırmadan akıyor. Cizre’yi içinden nehir geçen külliyeli şehirler kategorisine almak gerekir. Aynı kategoride aklıma ilk gelen Amasya.

Ben belediye başkanı veya kültür müdürü olsam önce şehrin giriş kapılarına birer tarih ve kültür haritası koyarım ve bu plan dahilinde oklarla yolcuları aradıklarını bulmaları için yönlendiririm. Ayrıca insanların dinleneceği, araçlarını park edeceği yerler oluşturarak yolcuların şehrimi seve seve dolaşmalarını sağlarım. Bunlar zor işler değil, her şeyden rant elde etmek ile hizmet etmek arasındaki ince fark anlaşılırsa mesele bence biter. Belediyeler rant elde etme yeri değil hizmet yerleridir ki bütün felsefelerini bunun üzerine kurmak zorundadırlar.

Akşehir’de ilk olarak kendimizi Hasan Paşa Külliyesi önünde bulduk. Nehir kenarında oluşturulmuş otopark alanına aracımızı park ettik. Orada hesapsız akan bir sebil vardı. Aracımızı burada dinlenmeye bırakarak şehri dolaşmaya karar verdik. Bu nokta da önemlidir. Her yeri araçla gezeyim derseniz sinir katsayınız yükselir. Şehir biraz yorucu olsa da en güzel yürüyerek gezilir. Diğer bir noktada seyyahın acelisi yoktur. Acelesi olan seyyah olamaz. Turizm neferi ile seyyah arasında belli farklar vardır, nasip olursa bir yazıda bu konuya da değinelim.

Hasan Paşa Külliyesi; 16. yy. Osmanlı devri mimari özelliklerini yansıtır. II. Beyazıt’ın Rumeli Beylerbeyi Hasan Paşa tarafından 1510 yılında kesme taş işçiliği ile yapılmıştır. Tarihi yapı aşevi sebebiyle İmaret Camii olarakta anılır. Gözlemlediğimiz kadarıyla günümüzde yakınında bir aşevi faaliyet göstermektedir. Osmanlı yöneticilerinin imar faaliyeti, devletten aldıkları maaşı millet adına kullanmaları ibret vericidir. Şimdi ki yönetici profili düşünülürse bu tarz durumlarla çok nadir karşılaşıyoruz. Hasan Paşa ve onun gibi imkanlarını hayır yolunda infak edenlere selam olsun.

Nasreddin Hoca; şehrin ortasında bir mezarlık onunda ortasında bir türbe, Nasreddin Hoca makamı böyle tarif edilebilir. Tarihi kaynaklar bazı mezarların sahihliğini tartışsa da bunlar bir makamdır. Kemiklerin nerede bulunduğu çokta önemli değil. Önemli olan o makamın ve sahibinin bize öğrettikleri. Nasreddin Hoca büyük bir öğretici, yaşadığı zamanda ve sonrasında derin izler bırakmış, kendinden sonra da özgün bir gelenek oluşmasını sağlamıştır. Nükteli ve hikmetli konuşma dersini ondan almalıyız.

Bedesten-Arasta-Çarşı; gezdiğin şehirlerde çarşısı az çok doğal yapısını koruyan var mı? diye sorulsa Bursa’dan sonra Akşehir aklıma gelen ikinci şehir olur. AVM kültürünü yıkabileceğimiz tek alternatif kapalı ve açık çarşılarımızdır. Bu çarşıların sıcaklığı bize al al demez önce seyret ve düşün der, sonra uygun olanı ve ihtiyacın olanı al der. Tüketimi çıldırtıcı dev! kampanyalar yoktur. Biz çarşıların günün ihtiyaçlarını karşılar şekilde yenilenmesini ve güzelliğini yirmi birinci yüzyıla taşıyarak eski geleneğini devam ettirmesini istiyoruz, bunun için elimizden gelen desteği vermeye çalışıyoruz. Akşehir’e sadece çarşısından alışveriş yapmak içinde gidilebilir. Ben kırk yıl hatırı olur hesabıyla tarihi bir dükkanda kahve çeken nazik esnaftan kahve aldım. Çarşı kültürünü geliştirerek yaşatan herkese sonsuz teşekkürler.

İplikçi Camii; çarşı kenarında meslek adıyla anılan camiler bulmak çok şaşırtıcı olmasa gerek. Konya İplikçi Camisini hatırlayarak Akşehir İplikçi Camisini dolaştık.

Ulu Camii; Her beldede bir ulu camii vardır. Şehrin ulu camisini bulduğumuzda eğer bozulmamışsa o şehrin eski merkezini de bulmuş oluruz. Şimdikiler bazı standart cadde isimleri ile şehre mühür vurmaya kalkıyor ya işte eskiler ulu camilerle sonsuzluk mührünü vurmuş. Aklıma “Ulu ulu adamlar ulu camilerle bize selam eder.” cümlesi geliverdi.

Hıdırlık mevkisinde şehir gezimizin yorgunluğunu atıyoruz. Buralar daha iyi düzenlenmeli, internette gördüğümüz fotoğrafları daha güzel duruyordu.

Şehrin erenlerine selam ederek bu beldeden ayrılıyoruz. Akşehir yolların mecburen geçtiği bir şehir. Bizim gibi yüzlerce kez dışından geçseniz de en azından bir kere de onun ruhuna temas edin, derim. Biz bu şehre nazar etmekten büyük zevk aldık. Geçmişten bugüne bu şehre hizmet eden iyi adamlara selam olsun.

Diğer külliyeli şehirler yazılarını okumak için: kulliyeli-sehirler

Haber Kültür

“Bu toprakların her santimetre karesi tarihle, kültürle, sanatla, maneviyatla yoğrulmuştur. Bizi her daim kardeş yapacak ve tüm zorlama düşmanlıklara set çekecek ortak maya ve hafıza silinmedikçe birlikte yaşamayı şiirleştirmiş bu güzide canlar kıyamete kadar beraber yaşayacaklardır.”

Tarihler bin dokuz yüz doksan dokuz’u gösteriyor. Sınav sonuç kağıdıma baktığımda Dicle Üniversitesi ibaresini okuyorum. Ve yolculuk başlıyor. Teknik Eğitim Fakültesi Batman ilinde olduğu için Diyarbakır’dan ötelere geçiyoruz. Batman yeni kurulan şehirlerimizden eski yollar üzerinde kesişmemiş. Kara Altın bu şehrin kaderini değiştiriyor. Peki neden şimdi yazıyorum Batman’ı, aslında bazı vesileler ile bu şehirden bahsettim fakat müstakil bir yazım olmadı. Hayat akışıma yeni bir göç yazılma ihtimali beni eski göçlerime götürdü. Ayrıca son zamanlarda kardeşliğin dibine dökülen barutun kokusu daha da artınca bir yıl yaşama şerefine ulaştığım Batman’ı yazmam gerektiğini kulağıma fısıldadılar.

Batman’nın öz merkezinde çok katlı binalar yoktur. Merkezden kenarlara doğru büyük binalar yükselmeye başlar. Ben her zaman az katlı bahçeli evleri sevmişimdir. Merkezde bulanan sağlı sollu dükkanlarla çevrili cadde yanılmıyorsam istasyon caddesi hayatın hızlı aktığı alanlardan birisidir. Biz çarşıya indiğimizde özellikle yere yakın oturduğumuz sandalyelerde çayımızı yudumlamayı severdik. Yemekleri özellikle anlatılmaya değer. Bizim favori yemeklerimiz toprak tencerede pişen patlıcan kebap ve ciğer şiş. Yemeklerin yanında gelen salata eski geleneğe uygun olarak ücretsizdi; fakat bu özelliğin ağır ağır kaybolduğuna da şahit olduk. Birde o yemek yanına gelen binbir çeşit ekmek ve lavaş türlerini söylemeden geçemem. İnce ve yağlı bir lavaş türü vardı ki onu bir kere yemek nasip oldu. Bunların yöre dilinde ayrı ayrı isimleri vardır, maalesef biz bu isimleri aklımızda tutamadık. Arada bahçede toprak tabakta hazırlanmış alabalıkta yerdik.

Sabah erkenden kalkar kampüs karşısında ki çorbacıda çayımı ve çorbamı içer sonra merkeze doğru yürürdüm ki bu mesafe ciddi bir uzunluktadır. Merkezde yere yakın oturduğumuz sabahçı çayhanelerinde tefekkür eder, yazılarımızı yazar ve sonra kampüse dönerdim. Akşam üzeri yine yürüyerek merkeze gider veya yol üstündeki tatlıcı, pastane gibi nezih mekanlardan birinde soluklanırdık. O zaman internet daha çok kafeler sayesinde ulaşılma açıktı. Sohbet odaları, formlar ön plandaydı. Şimdi ki gibi face, twitır henüz ortalıkta yoktu. Her yerde internet kafe vardır ama Batma’nın internet cafesinde yer sofrasında yemeğinizi de yiyebilirdiniz. Hala açık ise o zamanlar bizi ağırlayan SİNET’e özel bir selam.

Batıda yaşayanlarda çok değişik doğu algısı vardır. Özellikle ben bir yıl kaldığım Batman’da hiç problem yaşamadım desem yalan olmaz. Özellikle çok kaliteli insanlar tanıdım. Mesela beni ilk etkileyen PTT şubesine posta kutusu almaya gittiğimde bana karşı memurların davranış şekliydi. Hele o ak saçlı ihtiyar, tavırlarıyla bana kendini çok sevdirmişti. Bir anda memur algımı altüst eden bu olay benim yaşadığım ilk şoklardandır. Oranın özel içeceği meyan kökü’nü hatır için ihtiyarın yanında yudumlayışımda ayrı bir muhabbettir. Ben daha Batman’a varmadan orada bir kişiyle internet aracılığıyla tanışmıştım. Belediyede çalışan bu muhterem bizim Batman’a açılan ilk kapımız oldu. Bana risale-i nur verdiğini de ekleyeyim. Belediyede çalışan arkadaş ile tanışmaya gittiğimde karşılaştığım Mehmet Ali ağabey daha sonraki günlerde muhabbet ettiğimiz özel adamlardan biri olmuştur. Hele o yağmur altında evinde yıkattığı çamaşırlarımı bisikletiyle kampüse getirmesini unutamam. Hazreti İnsan bu olsa gerek, sevdiği için yağmurda ıslana bilen rahmet sever dost.

Batman’da sinirlendiğimiz durumlarda olmuştur. İnsan “yaş”landıkça kötüleri unutuyor iyiler ise her daim yaşıyor. Özellikle Petrol Rafinerisinin Lojman kampüsünün şehirden ayrılmış olması ve ayrı bir yaşam standardında o şehirden kopuk yaşaması beni en çok kızdıran konulardan biriydi. Binbir kontrolle girilen alan şimdilerin güvenlikli sitelerin eski numunelerinden biridir.

Batman yeni şehir olduğu için kent merkezinde tarihin izlerini bulmak zordur; fakat etrafı tarih ile çevrilidir. Özellikle Hasankeyf ve Malabadi Köprüsü ilk akla gelen eserlerdir. Ziyaret etme imkanı bulduğumuz senelerce direnç göstermiş bu tarihi yapılar insanı zaman tüneline sokuyor.

Hasankeyf’in güzelliğinin sulara gömülecek olması ayrıca düşündürücüdür. Belki ileride kayıklarla tarihi yapının ziyaretine gideceğiz. Hasankeyf çok korunaklı bir kale şehridir. İçine tek kapıdan girilir. O kapı açılmadıkça veya yıkılmadıkça büyük bir kaya paçası üzerindeki plato şehre ulaşamazsınız. Şehrin farklı bir özelliği de dicle kenarında kurulu olması ve özel bir gizli merdivenle dicle nehrine inilebilmesi. Yani bu Dicle nehrine inen oyulmuş merdiven kuşatma anında hem kaçmak hem de su ihtiyacı için korunaklı bir çıkıştır. Daha fazla bilgi için: (Hasankeyf)

Malabadi Köprüsü ise aşıkların türküsü olan mostar köprüsünün başka bir ön versiyonudur. Batman barajının hemen önündedir ve aslında bu tarihi köprüde tehlike altındadır. Hele yanına yapılan o estetik düşmanı köprü eski ile yenin farkını ortaya koymuştur. Daha fazla bilgi için: (Malabadi)

Sonuç olarak yolu Batman’dan geçenler muhabbetle çayını yudumlasın ve mutlaka vakit ayırıp çevredeki tarihi yerleri ziyaret etsinler. Bu toprakların her santimetre karesi tarihle, kültürle, sanatla, maneviyatla yoğrulmuştur. Bizi her daim kardeş yapacak ve tüm zorlama düşmanlıklara set çekecek ortak maya ve hafıza silinmedikçe birlikte yaşamayı şiirleştirmiş bu güzide canlar kıyamete kadar beraber yaşayacaklardır.

Yirmi birinci yüzyılda seyyahça görme derdindeki adamın diğer yazılarını okumak isterseniz: (SEYYAH)

Haber Kültür