Haydarpaşa’da trenden iniyorum ve oradan Üsküdar’a…
Üsküdar Çınaraltında çay-çorba.

Valide Sultan Camii revaklarında boğaz manzaralı iki rekat namaz.

Ve Aziz Mahmut Hüdai. Ayrıca onu buraya getiren  Üftade, Hacı Bayram Veli, Somuncu Baba Hazretlerine muhabbetle selam.
Ara sokaklardan Üsküdar iskelesi.
Şimdi boğazı geçiyoruz.
Karşımda usta kalemlerin boyadığı medeniyetin insanı imar eden o güzel yüzü.

Medeniyete dokuna dokuna emin-önü iskelesine yanaşıyoruz.
Hedef Sultanahmet.

Sonra Ayasofya.

Topkapı’da biraz soluklanalım.

Kainatın başkentinden üç kıtaya hüküm salalım.
İnsanlık orduları dolaşsın kıtaları.
Adalet tekrar hüküm sürsün yeryüzünde.
Kutsal emanetlerin kokusuyla aşka gelelim.

Şimdi divan yolundan yürüyelim rap rap rap!
Medeniyette yürüsün tekrar bizimle.
Sağa, sola, önüme, arkama selam.
Esnafa.
Türbeye.
Camiye.
Medreseye.
Vakfa.
Ve tabi ki külliye.
Bu yol bizi Beyazıt Meydanı’na çıkarır.

Kapalı çarşıda kaybolmak gerekir.
Fakat biz illa ki saaflardan çıkarız kapalı çarşıya.
Çarşıda ilk adım, ilk dua pirimiz Ahi Evran için.
İkinci adımı atarken ahilik kültürü gelir aklımıza.
Esnaf, yönetici, alim, halk bir olur bu yolda.
Medeniyet taşlarını birlikte döşemişler el birliğiyle.
Şeyh Edebalı, Sarısaltuk, Süleyman Paşa, Davut-el Kayseri, Pazarcı Halil…

Süleymaniye Külliyesi’ne çarşının içinden çıkılır.
Çünkü bu bünyede ilim ve hayat bir olmuştur.
Yaşanmayan ilim yoktur.
Köşede ilk mektep, medreseler, darul tıp, darul hadis…
Evet zirve darul hadis.
İmtihan mektebinin baş öğretmeni.
Büyük mimar köşede pergel gibi yatıyor.
Medeniyet projesinin büyük nakkaşı.
Rahmet cümlesinin üzerine olsun.

Şimdi başka bir tepeye kurulmuş Fatih Külliyesine gidebiliriz.
Büyük komutanın yanında diz çökmek
ve çağı soluklatan adamın yanında derin bir nefes çekmek,
hatta rahleyi önümüze çekip bir kaç satır karalamak.
Buradan Akşemseddin eliyle Eyüp Sultan’a yol bulunur.
İster otobüsle.
İster altın boynuzu izleyerek.
Bir kere yürümüştüm Haliç kıyısından ta! Eyüp Sultan’a düşüne düşüne…
Eyüp Sultan, Medine’nin yani medeniyetin isim babasının İstanbul’a ulaşan nefeslerinden sadece birisi ve o bizim biriciğimiz; çünkü O’nun emaneti.
Betonların, trafiğin örtemeyeceği kadar güçlü bir damar var bu şehirde.
Mezarlık içinden dua ederek yukarılara çıkıp İstanbul ile karşılıklı bir kahve içelim.
Resim yeteneğim olsa çizerdim,
sinema yeteneğim olsa çekerdim,
ben ise sadece muhabbet ettim.

Cuma bizim için özeldir. Bazen Sultan Alaaddin’de bazen Hazreti Konevi’de bazen de Hazreti Mevlan’da günün derinliğini hissetmeye çalışırız. Sultan Mevlana’yı ziyaret etmişsek mutlaka üçler mezarlığıda selamlanır. Zaman müsaitse Hacı Veyiszade’nin yanına kadar ruhlar aleminin ortasından yürünür. Tahir Büyükkörükçü Hocamızda üçlere Hacı Veyiszade Hazretleri’nin yanına sırlandığı için artık o’da ziyaret güzergahımız üzerinde. Aslında mezarlık ziyareti kabir ahalisini ziyaret etmekten çok kendi içimize yaptığımız derin bir yolculuk, anlayabilene…

Hazreti Mevlana’nın gül bahçesinde bağdaş kurmuş dervişlerin ayak seslerini dinlemeye çalışıyorum. Türbenin kıble tarafında bulunan bahçede havuzun kenarında suyun sesiyle kalp ritmini birleştiren aşk erinin namelerine kulak vermek istiyorum. Bir anda Selimiye Camii’nden yükselen sela sesi kalp ritmimi bozuyor, ruhuma akort yapıyor. Nice selalar okundu bu minarelerden. Kapısına kilit vurulmuş bir kütüphane ile göz göze geliyorum: Ferid Uğur İhtisas Kütüphanesi . Şimdiye kadar yanından geçmiş; fakat “Ferit Bey kimdir?” diye düşünmemiştim. İhtisas Kütüphanesi yazdığına göre ilim adamı olmalı. İçeride ki kitap kokuları bana ulaşır mı diyerek bir nefes çekiyorum. Bu kütüphaneler kilitli olmasa okuyamadığımız Osmanlıca eserleri hiç olmazsa koklayabilsek. Son cümleyi yazarken İtalyan turist önümdeki laptobu görünce beyni dolan fotoğraf makinesini flaş belleğe aktarmam için ricada bulunuyor. O’na Esma’ül Hüsna hediye ediyorum. Irk, dil sorun olmuyor aramızda, burası birlik kapısı, Akdeniz ikliminin sıcaklığı kendini gösteriyor ve ben yengelerimden birine benzeyen kadının problemini çözüyorum.

Mevlana ziyareti ne yazıkki galoş giyilerek yapılıyor ve ayakkabı ile huzurda gezinmek içime pek sinmiyor. Çorapla gezmeyi düşünmeme rağmen yırtık galoştan halılara bulaşacak pisliğin çoraplarıma değme riski beni bu eylemden de uzaklaştırıyor. Fakat Pakistanlı olduğunu düşündüğüm muhterem ayakkabılarını çıkarmıştı. Duruşundan, bakışından alim olduğu ve ilmiyle edep zırhını giydiği her halinden belliydi. Tercümanın söylediklerinden dikkatle notlar alıyor ve Fransız turist olmadığını bize gösteriyordu. Gezi aceleye getirildiğinde derinliğini kaybediyor. Belki de hiç bir zaman atlı veya yaya gezen seyyahın gördüğü şekilde dünyayı izleyemeyeceğiz.

Mezar taşları arasında oturduğumu söylemedim sanırım. Mezar taşları ile süslenmiş bir bahçe burası. O güzel insanlardan geriye taşları kaldı; fesli, sarıklı , düz mezar taşları. Hz. Mevlana’yı ziyarete gelenlerin burada oturup tefekkür edecek vakitleri yok. Yoğun bir programla dolaşıyorlar, sağa sola gözlerini değdiriyorlar. Altıgen tek kişilik mütevazi türbenin işçiliğinin tüylerini ürpertmemesi bundandır.

Güzelliklerle dolu bir ülkede yaşıyoruz, hepimize yetecek imkanları olan bir ülke, her karış toprağı görülmeye ve hissedilmeye değer. Güzel ülkenin aşk beldesinde yaşayan bizler belki biraz daha nasipliyiz. Mevlana’nın Mesnevisi’ni gül bahçesinin bir köşesine oturup okuyabiliriz.

Bahçeye sahiplenmiş gibi bu şekilde oturursan garip sorularda gelmeye başlar. Havuzun üstünü gölgeleyen genç üzümlerinin olgunlaşacağı günü bekleyen yaşlı asmanın el kadar küçük yapraklarından toplamak isteyen iki abla benden izin isteyince irkildim.

İşte hayat garip olaylara gebe, konu bulmakta sıkıntı çeken köşe yazarları masayı doğanın güzel bir yerine kursalar, yazacak yeterince mevzu bulurlar. İtalyan turist bize fotoğraflarını bıraktı, onun gözü ile ülkemizin bir bölümünü dolaşacağız. (Hatay’da başlayıp İstanbul’da son bulacak gezinin. Hatay, Göreme ve Konya bölümünün nasıl gezildiğini bu fotoğraflar sayesinde izleme imkanı buldum. İlginç bazı görüntüler var burada daha çok kendi izlerini sürüyorlar. Kilise ayinleri ve ziyaretleri özellikle ön planda. Diğer bir noktada onları eğlendirmek adına yapılan gösteriler. Sema ile başlayıp dansöz ile biten programlar. Vakti olduğunda turistlere sunulan Türkiye başlıklı foto-yazı çalışması yapacağım.) Pakistan’lı alim hal diliyle ayakkabılarımızı çıkarmamızı öğütledi. O iki abla topladıkları genç yapraklarla bize farklı beyin egzersizleri yaptırdılar. Vakit geldi bizde bahçeye kurduğumuz tezgahı şimdilik toplayacağız. Belki de başka bir mekanda yine farklı olaylarların içinde avını bekleyen bir avcı gibi çevremizi izleyeceğiz. Yazarlık ile avcılık arasında bir bağ var gibi. Bu cümleyi yazadığımda iki mesleğin benzerliği konusunda beynime bir çok düşünce hücum etti. Kesinlikle bir yazının başlığı olabilir.

Mesnevi-i Şerif’den nasibimize düşenler; (Mütercim, Süleyman Nahifi / Sadeleştiren: Alim Çelebioğlu / Timaş Yayınları – 2007)

(4240-4245)
Muradı yüce, o şehrin garibi dedi ki, “Bu gece ben, bu mescidde uyuyacağım.

Ey mescid, sen bana Kerbela da olsan, yine hacet Kabe’m olursun.

Bu yer, darağacına dönse de, ben de Mansur gibi ipimle oynasam!”

Cebrail’in öğüdü gibi öğütlerde olsa Halil, ateşten medet talep etmez.

Ey Cibril! Var sen git. Bu gönül ödden, anberden ziyade yanmak ister.

(3270-3275)
Bir duygunun bağı çözülünce bütün duygular da değişir, şenlenir.

Bir duygu hissedilmez şeyleri görürse, bütün hislere gayb zahir olur.

Bir koyun dereden atlasa o anda bütün koyunlar onun ardınca o tarafa atlarlar.

Sen de his koyunlarını tanı… Onları Allah’ın çıkardığı güzel yeşil otlaklarda otlat, yay.

Orada her ot, sünbül veya reyhandır. Hakikatlerin cennetlerine yol oradadır.

İbn-i Battuta (1304-1369) Hz. Mevlana Dergah’ı için neler söylüyor:

“Şeyh Celaleddin’in türbesinin yanında bulunan büyük bir zaviyede, Bilad-ı Rum’un dört bir yanından gelip giden yolculara ve fakirlere yemek verilir.

Şeyh Celaleddin gençliğinde müderris ve fakihti. Konya’daki medresesinde öğrencilerine ders verirdi.

Rivayete göre, bir gün medreseye helva satan bir adam gelir…”

Hikaye devam ediyor, bu hikayede helvacı Şems olsa gerek. Dergahın çevresinde aş evleri olsa da öyle her gelen yolcunun karşılıksız yemek yiyeceği yer bulunmamaktadır. Bir çorba sebili olsa fakir, zengin herkes faydalansa ne güzel olur.

Evliya Çelebi (1611- ) Hz. Mevlana Dergah’ı için neler söylüyor:

Nice melik ve sulatanlar bu türbe ve tekkeyi tamir ettirmiştir ama, Süleyman Han, Bağdad

fethine giderken buraya ikiyüz kese masraf bırakmıştır.
…
Keşmir ve Lahor şalları ve Muhammedi sarığının uçlarının sarkması ile öyle sevimli ve gösterişli kabirlerdir ki, avludan gören insan heyecanına kapılıp adeta dehşete düşer.
…
Haftada bir Mevlevi ayini yapılır. Bu ayinlere üç yüz kişiden fazla insan katılır. Kimi molla, kimi bey, kimi paşa, her biri birer bağın gülü olan Allah’ın arifleri, dünya yaşantısını unutup Mevlana tekkesinde sema ederek zikrederler. Her biri okulda ikinci Aristo, eser sahibi, yazar, fakirlikle iftihar eden

kimseler olup, gece gündüz Allah aşkı ile kendilerinden geçen dervişlerdir.

Konya – Hadim (Eski Garajın önünden giden Karaman yolundan Bozkır-Hadim yol ayrımından sağa dönüyoruz.) asfalt yolunu takip ederek hedefe varabiliriz. Biz diğer yolculuklarımızda da olduğu gibi öncelikle Hadim’ e ulaştık ve Muhammed Hadimi Hazretlerini ziyaret ettik. Burada bir süre dinlendikten sonra 12 km uzakta olan Taşkent’e geçtik. İlk bakışta isminin neden Taşkent olduğu anlaşılıyor. Kayalar kenti de diyebiliriz. Şehrin içinden geçtik. Aslında bu ilçede nereler gezilir bilmiyorduk. Birazda kendimizi keşfin dayanılmaz hafifliğine bırakarak önümüzde açılan yolda ilerledik. Kent çıkışında pınarları bulduk, burası “Pirler Kondu” muhitiymiş. Bu bölgede doğa turu yapılabilir. Özellikle vadiye bakan “Pirler Kondu Oteli” kamp kültürü olmayanlar için hoş bir konaklama fırsatı sunuyor.

Taşkent ilçesinde kahvaltımızı yaptıktan sonra Yerköprü Şelalesine doğru rotamızı çevirdik. Şelale dere yatağında oluşan çöküntü sonucu ortaya çıkmış, bu sebeple bulunması biraz zor. Yanından geçip gidebiliyorsunuz. Dere yatağından Bademli beldesine geçen yola geldiğimizde Bademli yönüne değilde sol tarafa dönerek dere yatağının içinden ilerlemek gerekiyor. Orada tam anlaşılamasa da bir tabela var.

İnsan eli dokunmamış bir doğa harikası “Yerköprü Şelalesi”. Şelale ile alakası olmayan bir bölüme bir kaç peyzaj çalışması yapılmış olsa da genel çevre düzenlemesi problemli. Gerçi insan eli dokunduğunda öncelikli olarak şelaleye şimdiki kadar yaklaşamazsın ve her şeyden rant devşirmeye çalışan birileri tüm çevreyi ipotek altına alabilir. Bu nedenle bazen içimizden bırak dağınık kalsın da diyoruz. O çevre gönüllü ve imar edici bir çalışmayla daha iyi olur inşallah. Suyun akışı düzenlendiğinde yazın su akmayan bölümlerden de su akabilir ve bu görüntüyü daha da güzelleştirir.

Şelaleyi gören bir yerde kampımızı kurduk. Ahmed ile şelalenin arka tarafını da görebileceğimiz yere kadar fotoğraf ve video çeke çeke ilerledik. Bazı yerlerde zemin kaygan olduğu için azami dikkat gerekiyor. Salih ile geldiğimizde hava erken karardığı için şelaleye bu kadar yaklaşamamıştık. O zamanlar internette çok az yerde bilgi vardı. Şimdi incelediğim kadarıyla son yıllarda oraya giden ve internete görüntü ve yazı bırakanlar çoğalmış. Yanımda Türkiye’nin en iyi görüntü ve estetik uzmanı olduğu için ben elime nadir olarak fotoğraf makinesi aldım. Ahmed hazırlıklarını sürdürdüğü foto grafik belgesel sitesinde Yerköprü Şelalesine özel bir yer ayıracak.

Konya’dan Yerköprü Şelalesine nasıl gidilir?
Konya – Hadim (Karaman yolundan Bozkır-Hadim yönüne ayrılıyoruz.) asfalt yolunu takiben, Konya çıkışından 121 km sonra Hadim’ e 12 km kala soldan Bademli köyü yolu ayrılmaktadır. ( yol ayrımında tabela var) Ayrımdan itibaren yol zorlu olsa da düzgündür. Bu yoldan 29 km kadar ilerlendikten sonra sağda Bademli yol ayrımına gelinmektedir. ( yol ayrımında tabela var ) Bademli yoluna dönülüp 600 m kadar ilerlenirse dere yatağına inilmektedir. (Oradaki tabela sökülmüş burada şelalemi olur diyerek yola devam edilirse Bademli köyüne gidilir 3 km. orada köylülere sorarak tekrar geri dönmek zorunda kalabilirsiniz.) Dere yatağının solundan toprak yolla Yerköprü’ ye ulaşılmaktadır. Konya’ya olan toplam uzaklık bu yoldan 150 km’dir. Şelalenin yanında yeni yeni düzenlemeler yapılıyor, buranın duyarlı idarecilerle daha güzel noktaya gelmesi gerekiyor. İnsanlar kainatın bu harikasını da rahat bir şekilde görebilmeliler. Canlı alabalık tesisi var. Ben kendim tutar yerim diyorsanız, şelale çevresinde böyle bir imkanınızda mevcuttur.

Diğer gelişlerimizde sadece Ladikli Ahmet Ağa’nın kabrini ziyaret ederek fatihalarımız ile selam göndermiştik. Bu ziyaretimizde iklimi ayrı bir esenlik olan kuyu başına (çayırbağ mevki) ve muhteremin hayatını geçirdiği odasına da gitmek nasip oldu.

vardım dostun mezarına
gelmek için nazarına
durduk aşık huzuruna
erenlere selam olsun
Çayırbağ’da Ladikli Hoca’yı anma programı düzenlendi. 8 Haziran Ahmet Ağa’nın vefat yıl dönümü, haftanın ilk pazar günü program düzenleniyor. Program her yıl daha bir ivme kazanarak devam ediyor. Devamlılıkta hayır vardır diye boşuna dememiş atalar. Bu yıl ki programı kaçıran dostlar şimdiden bir daha ki yıla notlarını alsınlar.

Acaba Hızır (a.s.) bize de selam verir mi?

Abdurrahman Büyükkörükçü Hoca’nın anlattığı hatırayı dinleyince Hızır’ın (as) yanımıza gelmesinin biraz zor olacağını düşündüm. Ahmet Amca’nın işlerini gören bir zat Hoca’ya anlatmış. “Ahmet amca bir kaç gün hızır ile irtibat kuramadı ve buna o kadar üzüldü ki evin damına çıkarak bağıra bağıra ağladığını hatırlıyorum. Bir süre sonra irtibat sağlanınca durumu Hocası’na sorduğunda, yolda yürürken kaldırım kenarında gördüğün kibrit kutusu üzerinde kız resmi vardı, o resme gözün değdiği için rabıta kesilmiştir, cevabını alır.” Vay anam vay! diyesi geliyor insanın. Abdurrahman Hoca babası Tahir Büyükkörükçü Hoca’nın Ladikli Ahmet Ağa ile olan hatıralarından anlattı. Diğer konuşmacılar da bu mertebelerin halinden ziyade bu makama ulaşmanın sırlarından bahsettiler. O güzel insanları hayatlarını ağzı açık hayal aleminde dinlemek yerine onlarla nasıl benzeşiriz bu konunun sorgulanmasını istediler. Yolun zirve İNSAN’ı Sevgili Peygamberimiz Hazreti Muhammed Mustafa (s.a.v.) Efendimize dikkat çekildi ki hepsinin derdi O’na benzemekti.

Bizim için unutulmayacak hatıra Ladikli’nin özel odasını ziyaret oldu. İstanbul yolundan Konya’ya giriş veya çıkış yapan her yolcuya tavsiyemiz Ladik Beldesi’ne uğramaları. Ahmet Hüdai’nin odası vasiyeti üzerine her zaman açık. Odaya girip kimseye bir şey sormadan içeriye oturuyorsunuz ve bir süre sonra yüzünde gülücüklerle bir adam gelip “Hoş geldiniz.” diyor. Kısa bir süreliğine muhterem kayboluyor ve içimine doyum olamayan köy ayranları elinde tekrar geliyor. 60 yaşında olup 45′inde gösteren Ahmet Elma, Ladikli Ahmet Ağa’nın emanetleri teslim etmesini öğütlediği oğlu Zekeriya’nın mahdumu. Biz kendisini tekrar tekrar ziyareti düşünüyoruz. Şehrin daralttığı ruhumuz kısa bir süreliğine de olsa o odada rahatladı. Ahmet Elma bize hazırlamak için 25 yıl çalıştığı Hacı Ahmet Hüdai’nin beyitlerinin bulunduğu güzel bir kitap hediye etti. Sonraki kuşaklara bazı güzelliklerin aktarılması için kitap çalışması ve LÂDİKLİ AHMET AĞA YARDIMLAŞMA VE DAYANIŞMA DERNEĞİ’nin ( www.ladikliahmetaga.com) sitesinin önemli olduğunu düşünüyoruz. Sitede Hüdai’nin beyitlerini dinleyebilir, kitap temin edilebilir, Hacı Ahmet Ağa’yı daha yakından tanıyabilirsiniz.

Bizler Ladikli Ahmet Ağa’yı Tahir Büyükkörükçü Hoca’nın sohbeti ile tanıdık. Medine’nin Gülü, Konya’nın alimler ailesi Veyislerin üçüncü nesili Ali Ulvi Kurucu Hoca’nın hatıratında onun hakında yazı kaleme alması bizce ayrıca önemlidir. Hacı Veyiszade ile muhabbetlerinin özel olduğu sohbet meclislerinde anlatılır.

HÜDÂÎ

Beklerim seheri kumrular ötmez
Rahmet olmayınca bir nimet bitmez
Kapından bu âsi kovsan da gitmez
Kovsan da ayrılmaz Hakk’tan Hüdâî

Beklerim seheri eserse yeller
Hakikat bulana müjde edeller
Cennetten toplamış, huriler güller
Yansa da ayrılmaz Hakk’tan Hüdâî

Buna zaman derler, neylesin zaman
Var ise kalbinde nur ile iman
Ulu mahkemeye vardığım zaman
Bakıp hakikate ağlar Hüdâî

Doğmadı mı bir nur Mekke ilinden
Melekler yapışmış zülfün telinden
Hep benim çektiğim ışkın elinden
Kovsan da ayrılmaz Hakk’tan Hüdâî

Kısaca Ladikli Ahmet Ağa tanımak istesek!

Ahmet Elma’nın hazırladığı kitaptan faydalanarak Ladikli Hacı Ahmet Ağa’nın kısaca tanıyalım:

1304 (1888) yılında Konya Vilayetinin Sarayönü Kazasına bağlı, Lâdik (Halıcı) Kasabası’nda dünyaya gelir.

Ol Mevla’m koymuştur Hüdâî adım

Melekler ederler gökte feryadım

Mevla’mın aşkından almışım tadım

Yansa da ayrılmaz haktan Hüdâî

Hikmeti ilahi ümmidir (okuma yazması yoktur). Bu durumunu şu beytinde dile getirmektedir:

Bir Üstaddan okumadım, yol nedir erkân nedir.

İım-i Zahir okumadım, kalpteki bürhan nedir.

Ey beni yaratan Hüda’m, cümle bilgi sendedir.

Dertliler geldi kapına, hem dermanı sendedir.

26 sene askerlik yapmış bir İstiklâl Savaşı gazisidir. Ve çok ilginç olaylar yaşar cephelerde.

doğdu çalkantı devrine
katıldı cihan harbine
yaralandı düştü çöle
kurtarana selam olsun

medet senden ya Rabb dedi
tek kurtarıcıyı bildi
Rabb onu kendine seçti
seçilene selam olsun

Vatanın kurtuluşundan sonra askerden bir gazi olarak memleketi Lâdik’e dönmüş ve vefatına kadar burada örnek bir şahsiyet olarak yaşamıştır. Hayvancılık ve tarımla geçimini sağlamıştır.

Ladik’in çoban Ahmedi
yedilerden bir er idi
kim bildi kimi bilmedi
bilenlere selam olsun

Onu her yönüyle tanıyan bilen 40 sene arkadaşlık yaptığı hocası Hızır Aleyhisselâmdır. “Hocamı yedi adım geriden takip ederim. Hocam yüzüme baktığı zaman, yüzümün rengi solardı.

Söyleyen var söyleten var

İlm-i Hikmet öğreten var

Ol kapında bekleyen var

Affımı isterim Allâhım.

Hızır son nefeste geldi
Kudüs’de şifa verildi
kırk yaşını bekle dedi
görenlere selam olsun

Son zamanlarında hasta yatarken “Sen gidince bizler ne yapacağız Ahmet Ağa?” diye ağlamaya başlayan misafirlerine, yataktan doğrularak “Allâh var oğlum. Allâh var, keder yok!” demiştir.

Ve tarihler 8 Haziran 1969 Perşembeyi gösterirken rahmet-i Rahman’a kavuşur. Kabri, Lâdik Kasabası mezarlığındadır.

Allâh ve Rasülünün âşığı, Hak aşığı, Hak dostu…

O hayatı ile Allâh’a ve Rasülüne nasıl âşık olunacağını gösterdi. Onun muradı, ne dünya ne de dünya içindeki olanlar; onun asıl muradı, her yerde ve her mekânda hakikat nurunu aramak, Allâh’ın rızasını kazanıp cemalini görmek, hak ve hakikate ermek.

Kimseler bilmez benim işimi

Bu aşkın yoluna koydum başımı

Dikmesinler benim mezar taşımı

Gecelerde doğdu nur-u Muhammed

Hüseyni ziyaret etti
dostlarla dua gönderdi
bilmeyenlere seslendi
gidenlere selam olsun.

Not: Koyu yazılmış dörtlükler fakire aittir, diğer dörtlükler koyu olmasa da adamı mahveder, Ladikli Ahmet Ağa’ya aittir.

Ladikli Ahmet Ağa hakkında daha fazla bilgi ve beyitlerini okumak için: www.ladikliahmetaga.com

Büyük bir heyecan ile başladı yolculuk. Özlenen bir mekana, orada hissedileceklerin merakıyla çıkmıştık yola. Bir kaç rüya bu yolu önümüze açmıştı. Kendimin gördüğü rüyaya ek olarak, dostum Ahmet de bir rüya görmüştü. O’nun rüyası ziyareti hızlandırdı. Benim rüyalar Aksaray’a bir kaç kez gitmeme vesile olmuştu. Fakat Ahmet’in rüyası Darende’yi işaret ediyordu, rüyasında beni Somuncu Baba’nın mezarı başında dua ederken camdan seyretmişti.

Toplu yol organizasyonları modern dünyada sanki biraz daha zor; iş izinleri uyuşacak, evlerden izin çıkacak, maddi ve manevi imkanlar… daha uzatılacak bir çok problem ayak bağı oluyor. Aynı problemler Allah’a yaklaşmamızda da problem değil mi? Dünya imtihan yeri, türlü şekillerde deneneceğiz, bedelsiz hiçbir şey yok. Bizimkisi tam vazgeçerken gerçekleşen yolculuk oldu. Bu yolculukta Ahmet mutlaka olmalıydı, birinci dairenin içindeki dostlardan yola çıkabilecek daha pek çok kişiye teklif götürdük. Cüneyd ve İbrahim Sivasi abimiz katılmayı kabul ettiler. Dört kişilik güzide bir cemaat oluştu.

Karapınar’da Selimiye Külliyesi ile yol açılışını yaptık. Meke Gölü eski görüntüsüne sahip olmasa da bakılmayı hak ediyor. Ereğli Ulu Camii ikindi namazı için güzel bir mekandı.

Niğde bizi çok şaşırttı, bu kadar derinlikli bir şehir olduğunu bilmiyorduk. Sadece tarihi camilerini gezmek için bir gün yetmez. Niğde’yi bizim için anlamlı kılan dostumuz Ramazan en güzel şekilde bizi misafir etti. Yağmur ve yorgunluk Niğde’de gecelemeyi zorunlu kıldı. Ramazan gibi bir dostunuz varsa şehirden ayrılmak daha da zor olur. Sabah namazını kapalı olan Alaaddin Camisi yerine Sungur Bey camisinde kılarak pek çok sır ile şehirden ayrıldık.

Kayseri’den geçmişliğimiz vardı; fakat hiç konaklamamıştık. Önce şehri gören tepede kahvaltımızı yaptık. Lezzet lezzet üstüne, emeği geçenlere teşekkür boynumuzun borcu… Şehir merkezinde kısıtlı bir zaman diliminde tarihi yapıları minareleri izleyerek ziyaret ettik. Bu şehri tanımak içinde en az tam bir gün gerekir. Medrese içindeki kitapçılar bilhassa Akabe Kitabevi ziyaret edilmeliydi ve çok zorlanmadan bulduk. Kayseri’de Sayha’nın kaptanı Kani dostumuzu görmeden ayrılmak gezinin bu bölümünü eksik bırakırdı. Hasta dostumuzu, onu biraz zahmete sokarakta olsa ziyaret ettik. Her şehirde bir dostumuz olduğunda ülkeyi dolaşmış olacağız. Sonra ülke dışındaki dostları ziyarete başlarız belki. Şehir ve İnsan birlikte çok anlamlı iki kelime. İnsanın olmadığı şehir harabedir. Fakat insanlar şehir ile uyum içinde olmalı onu garip duruma düşerecek yapılardan kaçınılmalı. 100 yıl sonra bizim hangi eserimizi dolaşacaklar, hiç olmazsa eskilerin yaptığı abidevi eserleri koruyalım.

Yol boyunca dualar, kitaplar, zikirler ve muhabbet bizim en önemli azığımızdı. Dostlar diyecektir hurmaları unutmuşsun. Kayseri’den Darende’ye direksiyon kırdığımızda kalp ritmim hızlanmaya başladı.

Kayseri-Malatya arasında öğle namazı için uğradığımız dağ köyünü dostlarım da unutmayacaktır. Anadolu insanının İslam ile zirve yapan vakıf kültürü bu köyde küçük bir caminin abdesthanesine şekil vermiş. O Dede köyünün imamı ve aziz insanları için dua ettik.

Darende’yi anlamlı kılan Velim Somuncu Baba’yı ziyarete gidiyorduk. İstanbul’un anahtarlarını elinde tutan büyük zat; Hacı Bayram Veli gibi bir bilgenin mayası, Akşemseddin’de zirve yapan eğitim üslubu, İstanbul’un Fatihine el veren sabır. Gerekirse bir kişi yetiştir ama İstanbul’u fethetsin ve ardından yolun dalları milyonlara feyz kaynağı olsun. Bu topraklarda Somuncu Baba benzeri zatların sayısı oldukça fazladır, hepsi O Gül’e benzediği ölçüde birbirine benzer. Kısaca Vakıf insanı diyebileceğimiz, Allah’a adanmış bir hayat yaşarlar. Bugünün maddeleşen modern dünyasında bile onları görmek mümkündür. Çıkarsız insanlık için taş taş üstüne koyan bizdendir.

Tohma nehrinin suyuna bakmak bile insanı eğitecek güçte, siz gerisini düşünün. Şeklen imar faliyeti ve nehir kıyısında düzenlenen mesire yeri her şeyde olduğu gibi iyi ve kötü etkenleri içinde barındırıyor. Bende olumsuzluk görecek derman kalmamıştı, zamanın durduğunu hissettim. Bana kalsa zor ayrılacağımız bir mekandı. İyi ki İbrahim Sivasi yanımızdaydı, onun memleket hasreti bizim firakımız oldu. Buraya kadar otomobili ben kullanmıştım; fakat buradan ayrılacak araç benim idaremde olamazdı.

Diz dermansız

dil bağlı

uzaklaşılan her adım

bir damla yaş

tohma çayına atın nefsi

bırakın beni

yıkanayım

arınayım

uzaklaştıkça

yaşlar tohma nehrine

ey yolcu boşuna bu nehre kaynak arama

firakın yaktığı gönüllerdir suyun başı

bursa ulu camide o ifşa oldu hüseyni irşad

aksarayda cilehane

darendede tohma çayı

fırında somuncu baba ekmeği

Uzun cümleler yerine bu şiir darende aşkını anlatmaya yeter.

Sivas’ta dostumuzun dostu bizi ağırladı. Sabah namazını Şemseddin Sivasi hazretlerinin yanında kıldık. İbrahim Sivasi şehre hakim olduğu için bizi nokta atışı gezdirdi. Sivas için de bir gün şart.

Kırşehir’de mihmandarımız Galip Efendi bana önceki ziyaretimizde anlattığı gibi şehri dostlarıma da tanıttı. Her şehre bir gönül ehli gerekir. Ahi Evran’da duvarlarda alınteri, Caca Bey Medresesi’nde gök bilimi, Aşık Paşa’nın ismindeki aşkı eşittir Kırşehir.

Hacı Bektaş-ı Veli külliyesi’ni dualarla ziyaret ettik. İsimlerden korkmadan iyi anlaşılıp anlatılması gerekiyor. İktidar kavgalarına harcanamayacak büyük bir değer. Nasıl yaşamış ne yapmış iyi anlamak gerekiyor. Esad Çoşan Hoca’nın makalat çalışması okunmalı.

Nevşehir’de şehre tepeden bakan Damat İbrahim Paşa’nın külliyesini ziyaret ettik. Lale ile imza atılan cami. Göreme ve Ürgüp’te oyulmuş kayalara bakarken ayetler aklımıza geldi. Gezin o taşları oyanların haline bir bakın. Ömür yeter mi o taşları oymaya; Hazreti Nuh’un ömrünün 950 yıl olduğu düşünülürse onunla aramızdaki kavimlerin yaşlarınında bizden uzun olacağı tahmin edilebilir. Kesinlikle o şehri kurmak için 500 yıl ömür gerekir. Odalar, balkonlar, merdivenler unutulmamış. İnsanoğlu değişmemiş, onlar kayayı oymuş, biz ise taşları üst üste koyarak kendimize yeni oyuklar yapıyoruz.

Aksaray yolculuğun son durağı, yatsı namazına yetiştik. Somuncu Baba’nın çilehanesinde tefekkür ettik. Mezara girmek ile oraya girmek arasında bir fark yok. Ölmeden önce ölmek için toprağın derinliklerine inmek şart. Cuma namazı sonrası çıktığımız yolculuk pazar yatsı sonrası Konya’da tamamlandı.

Yola çıkış saatimiz geldi, bir güzeli görmeye gidiyoruz. Hayatınıokuyarak, nasihatlerini dinleyerek yaklaşık iki saatte Gönül Erinin huzuruna vardık. Yol boyunca manzara görülmeye değerdi. Güzel ve sakin bir dağ yolundan arabamız ile ilerledik. Yolun bir kısmı yeni yapılmış geriye kalan bölüm yapılmakta, şimdiye kadar bu kadar geniş ve trafiği az yol gördüğümü hatırlamıyorum.Eski yolun kıvrımları da farklı duygulara kapı aralıyor. Güzel insanlarla yapılan yolculuğun her şeyi güzel oluyor.

Vuslata erdiğimizde yükseldiğimizi anladık. Buhara’dan kalkıp buralara gelmek ilginç geldi zahiri gözlüklerimize… Diğer gözlükleri takınca ancak manevi bir işaretle bulunabilecek bir mekan olduğunu anladık. İslambol,Konya gibi ilim başkentleri varken neden HADİM? Hayatta herkesin bir görevi var ki hiçbir canlı boşuna yaratılmış değil. Bu görevin farkına varabilme basiretini gösterenler yaşamda bulunmaları gereken yeri bir şekilde idrak ediyorlar. Bazen sahih bir rüyanın bazen de Şeyhin attığı bir asanın gösterdiği bölge onlara yol gösteriyor. Kim diye bilir ki bu topraklar sadece kılıçla alındı. Gönüller keşfedilmeden topraklar fethedilebilir mi?İşte Toros Dağlarının eteklerindeyiz ve bir sahibi var. İnsan-ı Kamiller için yer ve mekan önemli olmamış onlar Üstadın deyişi ile zamanı ve mekanı aşmışlar.

Huzur bölgesine geldiğimizde önce buz gibi berrak dağ çağlayanında arındık, dünün kirleri aktı üzerimizden.Ruhumuz genişledi, bedenimiz rahatladı, aklımız sükuna erdi. Ne eskinin pişmanlıkları ne geleceğin endişesi, sadece O ve biz. Bir dağ beldesinden beklenemeyecek kadar temiz bir şadırvan ve camiyle karşılaştık. Hocam hemen kokuyu aldı ve bizleri uyardı. Artık huzurdaydık ve mis kokuları kainatı dolduruyordu.
Her nefes yeni bir dirilişin habercisi bu diyarda.
Namaz her daim yükselmede…

Kar , güneş, ilkbahar, sonbahar hepsi birlikte bizi karşılıyor, nedense hiç yabancılık çekmedik. Tüm ömrümü geçirmeye hazırdım, işte böyle bir yakınlık. Şimdi daha iyi anlıyorum evliyanın Medine’de yaşama isteğini. Efendimizin huzuru insanı kim bilir nasıl sarıyordur. Sadece O’nun yolundan yürümekle şereflenen bu insanlara böyle bir Rahmet yağıyorsa siz o has Gül’ün yanını düşünün. Ya Rahmet kaynağı cenneti idrak edebilir miyiz? Şimdi düşünmeliyiz cenneti ve Huzur-u İlahiyi.
Hadimi Hazretlerinin kabrindeyiz. Hocam; Fatiha,Yasin-i Şerif, İhlas, Felak ve Nas surelerini okuyor ve ardından bildiği tüm duaları yapıyor bizler “Amin” diyoruz. Bir bilen ile ziyaretin farkı ortaya çıkıyor ve kapılar açıldı, biz deryaya…
Büyük öğreticinin talebeleri ile ders yaptığı o ağacın altındayız, Rabbim kimsenin kimseye faydası olmadığı günde o ağacın altında buluşmayı nasip eylesin, Hocam ve üç talebe toplam dört kişiyiz(Ben,Cüneyt,Timur). Çıkımızı açtık, Rabbimizin bize ihsan ettiği rızktan alıyoruz. Muhabbet demlenerek devam ediyor; sükut ediyor kainatı seyrediyoruz yada gönlümüzü birbirimize açıyoruz. Eksilmeyen bir Rahmet bizimle , çünkü derdimiz belli bir Allah dostunu ziyaret ve yükseldiği makamın ayak izlerini görmek. 10 yaşında hafız, 27 yaşına kadar önce babasından olmak üzere Hadim, Konya, İstanbul beldelerinde ilim tahsili. 27 yaşından sonra bölgenin irşad edicisi. 23 eser sığdırmış 61 yıllık(1701-1762) ömre ve sayısız yaşayan kitaplar bırakmış kendi çağına ve sonrakilere…İstanbul’da kalmasını isteyen Padişaha nazikçe hayır diyebiliyor; çünkü onun derdi bu dünya makamı değil o bambaşka bir makama talip. O’nun bölgesi işte burası ;HADİM. Bu bölgeden çıkacak yeni güllerin habercisi; Memiş Efendi, Muhammed Bahaddin , Fahri kulu, Hacı Veyiszade Mustafa …

Hadimi Hazretlerinin yaktığı ateş gönüllerde yanmaya devam ediyor. Gönlünü açanlar bu ateşten bir pay alacak; “hamdım, yandım,piştim” diyecekler. Kendi asrında bölgenin Piri Mevlana gibi. Sadece nasihatlerini okuyabilsek zamanın tüm problemlerini çözebiliriz. İşte bu şekilde anahtarlar(Kuran-ı Kerim, Efendimizin Hadisleri,Efendimizin takipçilerinin sözleri ve o cümlelere yaklaşma derdinde ki tüm sözler.) ortaya dökülmüşken bizler kapıları kırmaya çalışıyoruz.
Hayatını ve nasihatlerini mezarı başına bıraktık ki gelenler bilsin burada kim yatıyor. Birde Somuncu Baba’nın hayatını bıraktım ki insanlar Şahları da bilsinler.Aksaray’dan yayılan miski amber nerelere ulaştı biz bilemeyiz. İstanbul Fatihinin Hocasının(Akşemseddin), Hocasının(Hacı Bayram-ı Veli), Hocası (Somuncu Babam) işte Anadolu’nu hakiki anahtarı. İstanbul fetih olunmasaydı bu topraklarda kalabilir miydik?
Ayrılık zamanı geldi, bir selam verip çekiliyoruz huzurdan içimizde bir parça bırakıp. Dönüş yolu da güzelliklerle dolu biliyoruz ki Aşkın Piri Mevlana’ya , Hazreti Şemse, Sadreddin Konevi’ye varacağız. Hadimi Hazretlerinin kitabından okumalarla Konya’mıza döndük.

Ne güzel yol
Kıvrım kıvrım
Gül yatağı
Erenler otağı
Hadimi Dergahı.
01 Mart 2006 Çarşamba