Bu bile tek başına yeterlidir. Ben marş yaptım sizde yaşatın deseydi bile bu fani alemde görevi yerine getirmiş olabilirdi. Bazı kurumlara birileri oturmuş yelkenleriyle oynamış olabilir; fakat her şey aslına döner.

Bu işler ufuk/bakış açısı işidir. Bu milletin en çok ihtiyaç duyduğu şey ufuk açacak, yeni hedefler koyacak liderlerdir.

Yerli ve evrensel anlamda adil bir düzen kurulacaksa bu yolda çalışanların emekleri köşe taşlarına yazılacaktır. Hocamız ismini silinemeyecek şekilde bu yola yazdırmıştır.

Selametle geldin, Saadetle uğurlandın.

daha önceki yazılar: http://kainatamektup.com/index.php/category/iyiadamlar/bir-insan/necmettin-erbakan/

Kendi öz değerlerine kör kalan milletler genlerinin sunduğu imkanları da yok saymış olurlar. Bugün insan genleri üzerinde yapılan araştırmalarda bir çok duygunun ve özelliğin gen yoluyla taşındığı ve zamanla mutasyona uğradığı bilinen bir gerçektir. Biz çok mu mutasyona uğradık ki bizi biz yapan değerlerden bu kadar uzaklaştık. Kendimize dair kelimeleri kullanmaktan uzak durmamızın sebebi bilgisizlik mi, yoksa birileri ne der çekincesi mi?

Ahilik kavramı 13.yy itibariyle teşkilat olarak gün yüzüne çıkmış olsa da kökü derinlerdedir. Türk geleneğinin asil kavramları alperenlik ve cömertlik orta asyadan at sırtında anadoluya taşınmış, Mekke’den doğan fütüvvet (İslam değerleri) geleneğiyle bu topraklarda kucaklaşmıştır. Bu sebeple teşkilat isminin arapça “Ahi” yani kardeş kelimesinden mi Türkçe “Akı” yani cömert kelimesinden mi geldiği bizce çokta önemli değildir.

Ahilik kültürünün bugün hala konuşuluyor olması, hatta günün ekonomik sisteminin tıkanan noktalarına çözüm olarak gösterilmesi karşımızda köklü bir kurumsal yapının mevcut olduğunu gösterir. Mesleki Eğitim konuşulurken veya Kurumsallaşma kavramı konuşulurken bu geleneğin ıskalanması bilerek veya bilmeyerek yapılan büyük bir hatadır.

Ahilik geleneği yüz yıllar boyunca hem mesleki eğitim sorununu hem de işletmelerin yenileşme sorununu kendi üslubunca çözmüş; kendisini yenileyemediği için ve kasıtlı engellemeler sonucu süreç içinde problem çözemez hale gelmiştir.

Ahilik Kültürü yakından incelendiğinde; insana önem veren, bireyin bütün olarak yetişmesine özen gösteren bir sistem karşımıza çıkmaktadır. Ahilik hayat felsefesi derinden incelendiğinde “önce insan sonra kurum” tabiri rahatlıkla söylenebilir. Bugün çağdaş yönetim sistemide gönüllü veya gönülsüz önce insan demeye başlamıştır. Kurumlar insanlara rağmen yaşayamazlar, bugün rahatlıkla söyleyebileceğimiz bir cümle “İnsani değerlere karşı olan bir kurum sonunda çökmeye mahkumdur.” İyi adamlar yetiştirmiş kurum bir şekilde hayatını sürdürecektir. İyi değerlerin göstermelik yönetim kalite el kitaplarında değilde insanların akıl ve gönüllerinde yaşatılarak usta-çırak ilişkisiyle yeni nesillere aktarılması en önemli öncelik olmalıdır. Evet bir şeyler tanımlanmalı, yol haritaları belirlenmeli. Bu eskidende yapılmıştır, fütüvvetnameler bugünün rehber yönetim el kitaplarıdır. Ancak belirlenen yol haritaları kurumun tüm hücrelerine sirayet etmelidir. Örnek olarak siz giriş kapınızdaki görevliye veya bahçenizdeki bahçıvanınıza bu kültürü aşılamazsanız daha ilk adımda dışarıdan gelen biri sizin ne kadar kurumsal(!) olduğunuzu anlar.

Kurum kültürü ahlak, kalite, süreklilik kelimeleriyle özetlenecek olursa ahilik kültürüyle ne kadar örtüştüğü daha iyi anlaşılır.

Ahilik ve Kurumsallaşma üzerine söylenecek daha çok söz var. Bizde elimizden geldiği ölçüde bu konuda yeni şeyler söyleme gayretinde olacağız. Daha önce Anadolu Yönetim sistemi olarak tanımladığımız A-Kalite Yönetim Sistemi bu geleneğe yaslanan ve çağın ortak aklından da azami ölçüde faydalanan özgün bir yönetim sistemidir. En büyük farkı insan üzerinden hareketle tezlerini ortaya koyması ve paylaşımı esas almasıdır. Ticari ahlak tekrar ön plana çıkacaksa belli değerler üzere yükselmesi gerekmektedir. Bu noktada esnaf derneklerine, tüketici derneklerine, işveren ve işçi derneklerine çok iş düşmektedir. Tüm bu kurumsal yapılar iyiliği esas alıp onu ön plana çıkarırsa ve yapılan yanlışlıklar ortaya konulursa hayatımızda baş tacı olması gereken güven yeniden kazanılabilir. Öncelikli olarak yanlış yapan ifşa edilmelidir ki bir daha yanlış yapmasın. Kısaca en büyük kurumsal yapı devletten başlayarak hem son hem de başlangıç noktamız insana kadar ahlak ve kalitenin esas alındığı hesap verebilir kurumsal bir kültür oluşturulmalı ve sürekli kendini yenileyerek çağlara miras bırakılmalıdır.

kaynak: ERPUZMANI.com

Dostlar bilir balkonumda emektar (aile ve evimizin kuruluşu ile yaşıt, yaklaşık 11 yaşında) bir kayısı ağacımız var. Bir nevi aile ağacı.
Konya’dan Cizre’ye gelince sıcağa aldandı, yani “bahar” geldi zannetti ve çiçek açtı.
Ona desem her sıcak bahar değildir.
Ayrıca iki bahar vardır; biri ilk biri son, birinin ardından yaz birinin ardından kış gelir, bitkidir düşünemez.
Şimdi diyelim ağacı koruma altına aldık mahsulünü geliştirdik, ne kendi kokusu olur ne tadı.
Zaten zaman suni imalat zamanı, önce ağacı büyüteceğiz sonra elimizden çıkaracağız, sonra kendi meyvemizi satın alıp yiyeceğiz. Ha bu işte ticaret olacak. Hadi oradan!
Adaletli ve açık bir toplum iyidir. Hepimizin temennisi olmalı. Ekonomisi kurtlar sofrasına açılmış bir toplum ise sadece kuzu olur.
Şimdi diyorum sevgili yavrucuğum/ağacım bilmediğin ve kendinin düzenlemediği bir iklime hızlıdan atlama, bazen susmakta sanattır. Aklın ermiyorsa da çiçek açma adam sansınlar.

BİR NESLİN DÖNÜŞÜMÜ: KUBBELERİN KALKANLIĞINDAN NATO KALKANINA…

Aslında başlık okunduktan sonra bence mevzu anlaşılmıştır. Başka bir cümle kurmaya da pek fazla gerek yok. Bu başlık ilham yoluyla sadır olmuştur. Bundan sonra konuyu anlatacaklar kullanabilir. Gazetem olsa on beş sütuna manşet atardım.

“Füze kalkanı radarının bu yıl sonuna kadar Malatya Kürecik’te kurulması planlanırken, imha edici füzeleri taşıyan Amerikan savaş gemileri de Türkiye’de görev yapmak için hazırlanıyor.” bu ve benzeri haberleri daha çok okuyacağız.

Trabzon, Mersin’e Irak operasyonu ile yerleşemeyen pek değerli stratejik ve derin ortağımız! füze kalkanı ile yerleşecek gibi. Bu senaryoya ne adına çanak tutuluyor. Hangi kazanımlar adına böyle bir oyun oynanıyor, bilmiyoruz. Bir martta işi bitirme heveslisi liderine karşı rest çeken mecliste bugün ortada yoktur. Muhalefette bir sonraki sırayı kapma adına bu konuları konuşma gereği duymuyor. İncirlikte ocağımıza dikilen incir ağacı kesilmemişken. Coğrafyamızın stratejik noktalarına natonun yeni incir ağaçlarının dikilmesi nasıl savunulabilir, anlamak zor. Natonun ilk dönemi ile elli yıl kaybetmiş bir ülke ikinci dönemiyle kaç yıl kaybeder bunun hesabını yapmak daha da zor.

Şu Trabzon aşkı da ayrıca değerlendirilmeli. “İpini koparan Trabzon ve Mersine yanaşıyor.” cümlesiyle ifade edeceğimiz gariplikler zinciri var. Almanı, Fransızı, Abdlisi değişik amaç ve gizlilikte bölgede ve diğer bölgelerimizde faaliyet gösteriyor. Bu mevzuda ayrı bir yazı konusu; fakat tefekkürü bilene bu kadar da yeter.

Şu Almanların da 1945′ten beri ne yaptığı anlaşılmadan yeni dünya düzeni tam anlaşılmayacaktır. Bazen temizlik diye gördüğümüz şey iki gücün it dalaşı mıdır, bunu da zamanla anlayacağız.

Bir kaç kısa not ile mevzuyu tamamlayalım.
İnşallah yanılırız ama benim anladığım kadarıyla Arap kardeşlerimiz bizim seksen sürecimize geçmiş bulunuyorlar. Bizde tek partiden kurtulup piyasa ekonomisine tüm katmanlarıyla ancak böyle geçtik. Belki altmış diyeceğim ama bugünün şartlarıyla iki kademe birlikte çıkılabilir. “Önce telekom gelişecek ve özelleşecek sonra otomotivciler devreye girecek.” Mevzuyu bu cümleyle özetleyebiliriz.
Evet Türkiye’de artık yeni bir aşamada. Yeni yetkilerle, arada sesini çıkarma/artizlik kabiliyeti kazanmış batılı on yirmi yıl öncesinin orta sınıf bir devleti.

Diyeceksiniz bunları, bazıları ellerindeki imkanlarla senden benden daha iyi görüyordur. O zaman sorun nerede. Evet, dönen dolapları çocukta biliyor; fakat mideden ve otoriteden öte geçemiyorsan bizim orada adama işkembeci derler. Gördüğümüz kadarıyla biz mide, makam, otorite çıkmazında yiğitlerimizi kaybediyoruz. Rabbim dayanacak direnç ve basiret versin.
Adalet ancak parayla, makamla satın alınamayan insanlar üzerinde yükselecektir.
Bakıyorum da adam üretme kabiliyetimiz, adam tüketme kabiliyetimizden az gibi.

Son söz yerine;
Rabbim gözlerimizin kapsamını geniş ve adaletli eylesin,
taraf olmakla taraftar olmak başka şeylerdir,
sempati hakkı görmeyi engellememelidir,
her şeye kılıf bulmak zorunda değiliz, yanlış yanlıştır,
adil ve samimi adamlar olalım yeter,
kendimize, insanlara ve Allah’a samimi olalım yeter.

Rabbimiz bilmediklerimiz öğretir, göremediklerimizi gösterir; fakat bizim adil ve hesap verebilir bir yolda olmamız şartıyla…

CİHAD MERİÇ

Ey Oğul!
Yükün ağır, işin çetin, gücün kıla bağlı, Allah Teala yardımcın olsun. Beyliğini mübarek kılsın. Hak yoluna yararlı etsin. Işığını parıldatsın. Uzaklara iletsin. Sana yükünü taşıyacak güç, ayağını sürçtürmeyecek akıl ve kalp versin. Sen ve arkadaşlarınız kılıçla, bizim gibi dervişler de düşünce, fikir ve dualarla bize vaat edilenin önünü açmalıyız. Tıkanıklığı temizlemeliyiz.

Oğul!
Güçlü, kuvvetli, akıllı ve kelamlısın. Ama bunları nerede ve nasıl kullanacağını bilmezsen sabah rüzgarlarında savrulur gidersin. Öfken ve nefsin bir olup aklını mağlup eder. Bunun için daima sabırlı, sebatkar ve iradene sahip olasın! Sabır çok önemlidir. Bir bey sabretmesini bilmelidir. Vaktinden önce çiçek açmaz. Ham armut yenmez; yense bile bağrında kalır. Bilgisiz kılıç da tıpkı ham armut gibidir. Milletin, kendi irfanın içinde yaşasın. Ona sırt çevirme. Her zaman duy varlığını. Toplumu yöneten de, diri tutan da bu irfandır.

İnsanlar vardır, şafak vaktinde doğar, akşam ezanında ölürler. Dünya, senin gözlerinin gördüğü gibi büyük değildir. Bütün fethedilmemiş gizlilikler, bilinmeyenler, ancak senin fazilet ve adaletinle gün ışığına çıkacaktır. Ananı ve atanı say! Bil ki bereket, büyüklerle beraberdir. Bu dünyada inancını kaybedersen, yeşilken çorak olur, çöllere dönersin. Açık sözlü ol! Her sözü üstüne alma! Gördün, söyleme; bildin deme! Sevildiğin yere sık gidip gelme; muhabbet ve itibarın zedelenir…

Şu üç kişiye; yani cahiller arasındaki alime, zengin iken fakir düşene ve hatırlı iken, itibarını kaybedene acı! Unutma ki, yüksekte yer tutanlar, aşağıdakiler kadar emniyette değildir.

Haklı olduğun mücadeleden korkma! Bilesin ki atın iyisine doru, yiğidin iyisine deli (korkusuz, pervasız, kahraman, gözüpek) derler.

En büyük zafer nefsini tanımaktır. Düşman, insanın kendisidir. Dost ise, nefsi tanıyanın kendisidir. Ülke, idare edenin, oğulları ve kardeşleriyle bölüştüğü ortak malı değildir. Ülke sadece idare edene aittir. Ölünce, yerine kim geçerse, ülkenin idaresi onun olur. Vaktiyle yanılan atalarımız, sağlıklarında devletlerini oğulları ve kardeşleri arasında bölüştüler. Bunun içindir ki, yaşayamadılar. İnsan bir kere oturdu mu, yerinden kolay kolay kalkmaz. Kişi kıpırdamayınca uyuşur. Uyuşunca laflamaya başlar. Laf dedikoduya dönüşür. Dedikodu başlayınca da gayri iflah etmez. Dost, düşman olur; düşman, canavar kesilir!

Kişinin gücü, günün birinde tükenir, ama bilgi yaşar. Bilginin ışığı, kapalı gözlerden bile içeri sızar, aydınlığa kavuşturur. Hayvan ölür, semeri kalır; insan ölür eseri kalır. Gidenin değil, bırakmayanın ardından ağlamalı… Bırakanın da bıraktığı yerden devam etmeli. Savaşı sevmem. Kan akıtmaktan hoşlanmam. Yine de, bilirim ki, kılıç kalkıp inmelidir. Fakat bu kalkıp-iniş yaşatmak için olmalıdır. Hele kişinin kişiye kılıç indirmesi bir cinayettir. Bey memleketten öte değildir. Bir savaş, yalnızca bey için yapılmaz. Durmaya, dinlenmeye hakkımız yok. Çünkü, zaman yok, süre az!..

Yalnızlık korkanadır. Toprağın ekim zamanını bilen çiftçi, başkasına danışmaz. Yalnız başına kalsa da! Yeter ki, toprağın tavda olduğunu bilebilsin. Sevgi davanın esası olmalıdır. Sevmek ise, sessizliktedir. Bağırarak sevilmez. Görünerek de sevilmez! Geçmişini bilmeyen, geleceğini de bilemez.

Osman! Geçmişini iyi bil ki, geleceğe sağlam basasın.
Nereden geldiğini unutma ki, nereye gideceğini unutmayasın.
İnsanı yaşat ki devlet yaşasın.”

Akıl bali olan herkesin anlayacağı dilden konuşan; Valörlü işlemden, borsadan, reel ekonomiden bilinmedik ısmarlama teknik kelimelere boğmayan
Bir parti düşlüyorum

Kendine gönül veren vermeyen herkes için adaletin tecelli etmesine vesile olan, haksızlığa dur diyen, zulme boyun eğmeyen, şucu-bucu tipine göre ayırt etmeyen, bizden mi sorularına muhatap etmeyen,
Bir parti düşlüyorum

Aşkı olan, heyacanı olan, azmi olan, serbest olan
Bir parti düşlüyorum

Evrensel bakışları olan, Avrupa İnsan haklarına ,Avrupa Birliğine, Statükoya, FAO’ya,Birleşmiş Milletlere,NATO,ya güçlünün yanında olan bütün kuruluşlara enciolara(NGO) muhtaç etmeyen
Bir parti düşlüyorum

Projeleri olmayan, kamusal etik sözleşmesi, aklına gelen ıvır zıvır, kanta künte, langır lungur, gıcır mucur, moloz,toza rest çeken
Bir parti düşlüyorum

10 tane madde ile halkının karşısına çıkıp başka bir şeye gerek kalmadan halkıyla birlikte çay bahçesinde çayımızı içen, yalakası olmayan, şakşakçısı olmayan, rantçılara dur diyen

Madde 1:Şehit ailelerine Cumhurbaşkanı seviyesinde maaş bağlanması(Dayanak beşeri dünyanın en üst kademesi-
Madde 2:Bütün lojman saltanatlarına son verilemesi(Aklınıza kim,neresi ne kuruluş gelirse, konutlarda dahil)
Madde 3: Kamu kademesi eşit ücret skalası: yargı mensubunun ayrıcalıklı maaşına son, müsteşarlık birimleri personeli ayrıcalıklı maaşlarına son, TOBB, ESO, SPK;BDKK;Merkez bankası ayrıcalıklı maaşlara son, döner sermayelere son, üniversite krallıklarına son
Madde 3:Eğitimin reformu: üniversite-sanayi-kamu-teknoloji işbirliği.Dersanelerin kalkması, eğitim eşitliği, sektör üniversitelerinin kurulması
Madde4:Sağlık
Madde 5:Ülkemin toprakları halkıma verilecek kendi küçük işletmeni kuracak prototip çiftlik,bahçe
Madde 6: Açık hava müzeleri, peynirini yapıp satacak insanlar görecek, gezecek tozacak toprağı koklayacağız, çayımızı yudumlayacağız
Madde 7: Yasaklar kalkacak ………….
Madde 8: Petrol, altın günü birlik zenginlere el konulacak….
Madde 9: Savunma;profesyonel askerlik , merkezdeki askeri vb alanların kampüslere taşınması
Madde 10: Bağımlı sendikalara son verilmesi: Sivil toplum reformu

Bir parti düşünüyorum,
Erbil nerdesin nerde kalmıştık bak topun yola gitti …ben çay içmeye gidiyorum. Bu Pazar evimdeyim. Ne seçim günü mü….
Erbil biz seçmemeyi seçtik seni sevdik bizim seçimimiz yok oğlum seçme hakkımız yok o sandık sadece bir kurmaca.

Yalnız partisi vardır
Çıkarı olanların

Liseyi bitirdiğimde aktif siyasete dahil oldum.
Belde başkanlığı ve kamplar.

1994′te askerdeydim.
1995 yılında zafere koşarken ben askerdim.
1996 Nisan ayında askerliğim bitti.
Biraz gecikmelide olsa Erbakan Hoca 28 Haziran 1996′da başbakan olarak göreve başladı.

Ben 1997′de yeniden doğarken Hoca postmodern darbe ile karşı karşıya kalıyordu. Sakallar kesiliyor, sarıklar çıkarılıyor ve yeni bir korku ve yasak dönemi başlıyordu.
Bir çok can bu süreçte yandı.

Ben de 1999 yılında üniversiteye başladım.
O dönemde kendi var olma sancılarım her şeyin üstündeydi.
Ve Hocamız yaşlanıyordu.
En son 2009 yılında milli görüşün 40. yıl dönümünde karşılıklı bakıştık.
O gün yazdığım bir cümle bugün daha anlamlı: “Yerinden doğrulmakta zorlanan bedenin içinde saklı duran 33 yaşında ki ruhu gördüm.”
Evet, şimdi 33 yaşında bir delikanlı.

O görevini yaptı, kainatta derin bir iz bıraktı. Ve kaç kişilik yürüdüğünü bilmek çok zor. Liderlik bu olsa gerek.

Yirmi birinci yüzyıla taşıdığı miras yeni neslin omuzlarında yükselecektir.

Rabbim rahmet eylesin. Amin.

Evet heyecanlanıyoruz, Hoca’da bize yeniden heyecan lazım dedi. Çok bakıştık Hoca ile bir an şu benim gözlerimin içine bakan adamı tutun getirin diyecek sandım. Fakat ben ısrarla onun gözlerine baktım. Yerinden doğrulmakta zorlanan bedenin içinde saklı duran 33 yaşında ki ruhu gördüm. Rabbim hayırlı ömür versin.

Milli duruş/görüş kökü mazide bir davadır. Eksiğiyle fazlasıyla bu davaya herkes bir şekilde hizmet etti. Erbakan Hoca kadar herkes görevini yapsa bu dava ne olurdu?

Eleştirilerimizi saklı tutarak Milli Görüşün 40. yılını kutluyoruz. Hiç kimse kalkıp ilk üyeyi kayıt yapacağım diyerek Malazgirt’e gitmez; fakat Hoca gitmiş.

Zaman bayrağı daha ilerilere taşıma vaktidir. Bu da insana yatırımla olacaktır. Protokol bölümünde orta kuşak eksikti, genç yoktu, bayrak teslim edilemiyorsa bizimle ahirete intikal eder. Bir dava yetiştirdiği kuşaklarla var olabilir.

16 Ekim 2009 Tarihinde yazılmıştır.

Politika için kitleleri gütme işidir diyenler şunu iyi bilmeli. Kim yığınları iyi güderse “işi ve malı” götürür. Sürünün bir kısmını otlak yere götürürsen, diğer kısmını çorak yerde bırakırsan, aç kalan sürü bir gün “kafayı kaldırabilirse” seni yer.

Memleketlerin başına ne geldiyse tek adam olmak isteyenlerden geldi. Ben olmasam, o olmasa ile başlayan cümleler, kendini kurtarıcı görenler! İki göz, iki kulak, bir kalpten (varsa) oluşan insansın daha fazlası yok. Abartmamak gerekiyor, zeka seviyeside kalıtım ile sınırlanmıştır.

Dünya aşkla dönüyor! dünyayı tersine döndürecek gücün yoksa hiç konuşma; çünkü sıradansın ve hiçsin. mezarlıklar iktidar sarhoşları ile dolu. Mey ile sarhoş olan sadece kendini yakar, dünya ile sarhoş olan hem kendini hem dünyayı yakar.

Dersimiz tarih: Muhteşem Yüzyıl.
Tarihte tribünlere oymaya başladığında magazinleşiyor.

Magazin, tv, dizi, popüler tarih romanları birde harem olmasa tarih konuşmaya ve okumaya vaktimiz olmayacak. Unutmadan bu listeye sonu “ss” ile biten sıvaları da eklemeli.

Herkes kendi bakış açısıyla görecek tarihi olayları, adamın hayatı magazinse haremi görmesi normal değil mi?

Tarihe herkes kendi penceresinden bakabilir; birileri tapılacak adamlar görür, birileri yerin dibine sokulacak adamlar, birileri de adaleti gözeterek bu adamların hataları da var iyilikleri de var der ve tarihten ders almasını bilir.

İktidarda olup temiz kalmak çoooook zor. Rabbimiz hesaplarını kolay eylesin. Bunu bilenler öcü görmüş gibi koltuktan kaçmış. Şimdiki cahiller de kimse ayırmasın diyerek şehvetle koltuklara yapışıyor.

Bir Osman Gazi, Orhan Gazi için kimse bir şey diyemiyor, neden? Çünkü saray yok, sadece çadır var. Ve ahibabalar, alimler bu dünya ve ahiret sultanlarının bellerine kuşak bağlıyor. Alim, ilim, emek, adalet padişahtan üstün; çünkü yiğitlik, adalet henüz yitik mal değil.

Adam gibi okumamız gereken büyük bir tarihi miras var.
Oku Aşkla!

Benden silah tüccarlarına para kazandıran tüm budala ülke yöneticilerine tavsiye; bu kadar silah alacağınıza bir hacker kiralayın – tabi bunu da kiralamadınızsa- daha faydalı olabilir.

Sayın Karagül’ün dediği gibi bizim bilmediğimiz bir şey yok belgelerde. Ama aşkın gözü kördür ya! Batıya aşık olanlar “Adamlar böyle işler yaparlar mı hiç!” diyebilirler. Dün akşam izlediğim bir tv programında biri “Ben abd’nin pkk’ya yardım ettiğine inanmıyorum.” diyordu. Bizce vicdan sahibi biri batının ve doğunun güç budalası yöneticilerinin ne halt ettiklerini tahmin edebilir ve olayların arka yüzüne sirayet etmeye çalışabilir.

Dördüncü dünya savaşının ayak sesleri veya “siber savaş” olarak tanımlayabileceğimiz bu durum ileride çok farklı versiyonlarla karşımıza çıkacaktır. İran nükler tesislerini etkileyen virüs yazılımı konun başka bir tarafını anlamlı kılmaktadır.

Kısacası bu muazzam sanal dünyanın getirdiği kötülükler kadar iyiliklerde mevcuttur, yani hayatın kendisine ve insana çok benziyor; iyi ve kötü çamuruyla karılmış bir dünyadan bahsediyoruz. Hak ve batıl her platformda mücadeleye devam edecektir. Bu olaydan da gereken dersi çıkarmamız menfaatimiz icabıdır. Ben önemli gördüğüm bölümleri kendi arşivime alıyorum.

Bu olaydan çıkaracağım bir derste hala kendisine ait veritabanı yazılımı olmayan, başkalarına teslim alt yapılarla çok önemli ve gizli işler görmeye kalkan ülkemizin güvenliği için ne kadar endişe etmemiz gerektiği olgusudur.

Aklı selim hiç bir ferdin böyle bir projeye onay vermesi beklenemez. Bizim şartlarımız kabul edildi avuntusunu da ancak reel politiğin dayanılmaz hafifliğiyle açıklayabiliriz.

“NATO’nun kamuya açıklanan belgelerinde hiçbir isim yer almıyor ama biz kediye kedi deriz, bugünün füze tehdidi İran’dır” Sarkozy’nin zirvenin ikinci gününde yaptığı bu açıklama avuntunun gerçekliğini gözler önüne sermeye yeter.

Türkiye son yıllarda yaptığı bir kaç güzel çıkışını böylece tüketmiştir. Batı bu projeyi Türkiye’ye bir oldu bitti ile kabul ettirerek birden çok kuşu da vurmuştur. Türkiye’nin mazlum halklar üzerinde oluşturduğu olumlu etkiyi kırmış, kendince kayan ekseni yerine oturtmuş, bölgede yükselen bir güç olmasının önüne set çekmiştir.

Konuyu sadece İran bağlamında düşünmekte yeterli değildir. Belirtildiği gibi bu en az on beş yıllık bir projedir. Bölgenin şekillenmesi için yapılacak çalışmalara yön verecek uzun soluklu bağlayıcı projedir.

AKP hükümet olarak yakaladığı olumlu havayı bu karara karşı koyamamakla dağıtmıştır. Yapılacak seçimlerde ve bundan sonraki gelişmelerde bu olayın etkisi görülecektir.

Aslında bu proje Türkiye’nin son seksen yıllık devlet bakış açısıyla çelişmeyen bir durumdur. Ancak halk hala devlet aygıtı tarafından eğitilemediği! için aynı görüşleri paylaşmamaktadır. Bu eğitilemeyen! halkın anlayışına göre siyaset yaparak kendini bu kitleye ulaştıracak siyasi hareket güçlü bir taban bulabilecektir.

Her şeye muhalefet eden pek muhterem! muhalefetimiz bu konuda sus pus olmuştur. Bu olayda bize Türkiye’de gerçek bir siyasi muhalefetin olmadığını sadece horoz dövüşçülerinin saf tuttuğunu bir kez daha göstermiştir.

Bağımsız sivil toplum örgütleri konuyu protestolarla gündemde tutmalı, projenin uygulanmasını engellemelidir.

Bu ülkede sessiz kitleleri harekete geçirmenin bir yoluda adaletli, bağımsız, güçlü sivil toplum örgütlerinin halka öncülük etmesidir.

Biz “Adalet ve Emek Hareketi” olarak bu projeyi şiddetle kınıyoruz, kendimizi ifade edebildiğimiz her platformda konuyu gündeme taşımaya kararlıyız.

Nato’nun zulmüyle inleyen ve bu karardan sonrada inleyecek olan mazlum halklardan af diliyoruz. Allah bizleri affetsin. Fakat bu lekeler alından secde iziyle bile silinecek cinsten değil.

Farklı Bir Risale-i Nur Okuması /Bir Üniversite Aşkı: Medresetü’z-Zehra Namında Şark Üniversitesi

Üstad Said Nursi’nin 55 yıllık hayali nedir? Bediüzzaman’ a kulak verelim: “Hem 55 seneden beri, Medresetü’z-Zehra namında Şark Üniversitesinin tesisine çalışmak ve o üniversiteyi biri Van’da, biri Diyarbakır’da, biri de Bitlis’te olmak üzere üç tane veya hiç olmazsa bir tane Van’da tesis etmek için, Hürriyet’ten evvel İstanbul’a geldim. Hürriyet çıktı, o mesele de geri kaldı.” [1] Neden hâla bir doğu üniversitesi kurul(a)madı? Öncelikle risaleleri okuyan ve rehber kabul edenlerin cevaplaması uygun düşen bir soru. Van , Bitlis , Diyarbakır üç tane açamasak bile hiç olmazsa Van şehrine bir tane kurulamaz mıydı? Biz yüzlerce okul kurduk diye akıllarından geçirenler cevap vermekte acele etmesinler.

Hayal edilen üniversite nasıl bir eğitimi hedefliyordu. Risalelerin satır aralarında bu konuyu da buluyoruz. Üstad Said Nursî ölçüyü de belirtmiş; Mısır’da ki Ezher’ e denk olacak hatta onu aşacak. “Câmiü’l-Ezher Afrika’da bir medrese-i umumiye olduğu gibi, Asya Afrika’dan ne kadar büyük ise, daha büyük bir darülfünun, bir İslâm üniversitesi Asya’da lâzımdır. [2] Camiü’l-Ezher gibi, “Medresetü’z-Zehrâ” namında bir İslâm üniversitesinin Van’da açılması teklifiyle karşılaştım. Hattâ temelini attım. [3]” Van Gölü kenarındaki Artemit’ te (Edremit) o darülfünunun temeli atılır. [4] Birileri biz bir çok okul yaptık, dev gibi binalar diktik gözünüz görmez mi derse; ben de derim ki; ‘Evet Batı üniversitelerine benzer batı ve doğu kentlerine okullar yaptık; ancak bu okulların yetiştirme kabiliyetlerine baktığımızda hâla yetişmesi hedeflenen kamil insan modelini tam anlayamadığımız ortaya çıkıyor.’ Medeniyetimizin talep ettiği çağın şartlarına göre yetişmiş insan modelini meydana çıkaracak okul nerede, biz hangi noktadayız? Bu illerde devlet üniversiteleri de var; fakat 100 yıl öncesinin lise talebesini bile yetiştirmekten aciz durumdalar, saçla başla uğraşan bilim öğrenmeyi tercüme faaliyeti ve alıntıdan ibaret gören birilerinin kontrolü altında. Ve hâla ilme ve irfana hizmet etmek yerine memleketin asli değerlerine saldırmayı kendilerine iş kabul ediyorlar. Düşünce baskı altında yeşermez ya da “Fillerin çiğnediği güller kurur.” diyebiliriz.

Üstad’ın eğitim üslubunu ve amacını öğrenmek için de risalelere bakalım: “Felsefe fünunu ile ulûm-u diniye birbiriyle barışsın; Avrupa medeniyeti, Anadolu’daki ehl-i mektep ve ehl-i medrese birbirine yardımcı olarak ittifak etsin diye, vilâyât-ı şarkiyyenin merkezinde hem Hindistan, hem Arabistan, hem İran, hem Kafkas, hem Türkistan’ın ortasında, Medresetü’z-Zehra mânâsında, Câmiü’l-Ezher üslûbunda bir darülfünun, hem mektep, hem medrese olarak bir üniversite için, tam elli beş senedir Risale-i Nur’un hakaikine çalıştığım gibi ona da çalışmışım.[2] O dehşetli, tahribatçı kuvvete karşı hem vatanı, hem gençliği kurtaracak hakaik-ı Kur’âniye ve imaniye olduğunu kat’iyen onlar da bildi. [5]” Hakikati kalbi ve aklı berrak herkes görüyor da türlü korkular, yanlış anlaşılmalar temiz zihinleri bulandırıyor.

Şimdi şöyle Türkçe, Arapça, Farsça (Bu üç dili öğrenen Osmanlıca’yı da öğrenmiş olur ve kendi 600 yıllık tarihini de kaynağından öğrenir.) ve her gruba seçtirilen bir başka yabancı dil (İngilizce / Çince/ Rusça/ Almanca/ Fransızca) olmak üzere 4 dil bilen; Fenni ilimlere de sosyal ilimlere de ilahiyata da hakim, çağını anlayan sadece hazır teknolojiyi kullanan değil yeni teknolojiler geliştiren alanında uzman olup diğer alanları da ihmal etmeyen İNSANI yetiştirecek Üniversite kurulamaz mı? Kazançlı olmaz mı böyle bir üniversite, bitirenler iş bulamaz mı? Balkanlar’a, Anadolu’ya, Asya’ya, Afrika’ya birer şube açılamaz mı? Hakiki manada bizim olacak, adam gibi adam yetiştirecek üniversite kurmak hedefimiz olmalı. Yoksa kendi ellerimizle maddeye tapan batı uşakları yetiştirmek israftır, hatta haramdır. Hakiki manada bizim derken Ruhu ve bedeniyle medeniyetimizi temsil edecek İnsanı ifade etmeye çalışıyorum. Bediüzzaman yetiştirmek istediği insanı bir çok yerde tarif etmiştir: “Madem âhiret için, hayır için, ibadet ve sevap için, iman ve âhiret için Risale-i Nur ile bağlanmışsınız; elbette bu ağır şerait altında her bir saati yirmi saat ibadet hükmünde ve o yirmi saat ise Kur’ân ve iman hizmetindeki mücahede-i mâneviye haysiyetiyle yüz saat kadar kıymettar ve yüz saat ise böyle her biri yüz adam kadar ehemmiyetli olan hakikî mücahid kardeşler.[6]

Üstadın dediği üniversite Van’da ve Diyarbakır’da kurulsaydı şimdi doğuya çomak sokup karıştıranların elleri boş kalacaktı. İleri görüşlü Üstad’ a kulak verelim; ‘Ben Van’da iken, hamiyetli Kürt bir talebeme dedim ki: “Türkler İslâmiyet’e çok hizmet etmişler. Sen onlara ne niyetle bakıyorsun?” dedim.
Dedi: “Ben Müslüman bir Türkü, fâsık bir kardeşime tercih ediyorum. Belki babamdan ziyade ona alâkadarım. Çünkü tam imana hizmet ediyorlar.”

Bir zaman geçti, (Allah rahmet etsin) o talebem, ben esarette iken, İstanbul’da mektebe girmiş. Esaretten geldikten sonra gördüm. Bazı ırkçı muallimlerden aldığı aksülâmel ile o da Kürtçülük damarıyla başka bir mesleğe girmiş. Bana dedi: “Ben şimdi gayet fâsık, hattâ dinsiz de olsa bir Kürdü salih bir Türke tercih ediyorum.” Sonra ben onu birkaç sohbette kurtardım. Tam kanaati geldi ki, Türkler bu Millet İslâmiye’ nin kahraman bir ordusudur.

Ey sual soran meb’uslar! Şarkta beş milyona yakın Kürt var. Yüz milyona yakın İranlı ve Hintliler var. Yetmiş milyon Arap var. Kırk milyon Kafkas var. Acaba birbirine komşu, kardeş ve birbirine muhtaç olan bu kardeşlere, bu talebenin Van’daki medreseden aldığı ders-i dinî mi daha lâzım? Ve yahut o milletleri karıştıracak ve ırktaşlarından başka düşünmeyen ve uhuvvet-i İslâmiyeyi tanımayan, sırf ulûm-u felsefeyi okumak ve İslâmî ilimleri nazara almamak olan o merhum talebenin ikinci hali mi daha iyidir? Sizden soruyorum.İşte bu cevabımdan sonra, an’ane aleyhinde ve her cihetle garplılaşmak fikrini taşıyanlar, kalktılar, imza ettiler. [2]

İşte bugün ki nifak tohumlarının nerelerden geldiğini ve nasıl beslendiğini iyi görmek gerekiyor. Özelliklede bir şekilde İslam’dan ürkütülmüş kesimlerin daha iyi anlamaları gerekiyor ki hâla aynı gemiyle yola devam etmek istiyorlarsa, kelime manası esenlik olan İslam’dan hiç korkulur mu. Ey! İnsanlar arada İslam-i terbiye olmadıkça bizlerin benlik duygusuyla birbirini kırması çok kolay. Sunacağınız bütün reçeteler hakiki reçete karşısında boş kalacaktır. Bugün birlik ve dirlik sağlanmak isteniyorsa İslam’ın emrindeki Türk ile onu babasına tercih eden Kürt’ü ortaya çıkarmanın bu şekilde insanları yönlendirmenin yolları aranmalı. Said Nursi değiliz birkaç sohbette adam kurtaramayız belki; fakat biraz uğraşla, samimiyetle bulanıklıklar giderilebilir.

Elimizde altın sayfalar var ve o sayfalar izinde kalem alınmış müthiş külliyatların sahibiyiz. Bu kaynakların değerini bilirsek zamanın İbn-i Sinaları, Farabileri, İmam Rabbanileri, İbn-i Rüştleri, Mevlanaları, Birunileri, Hafızları, Hayyamları, Gazalileri, Yunusları, Bayramileri, Ahileri… yetişecektir. Eskiden kendi putlarını yiyenler şimdi kendilerinin ortaya attıkları değerleri bir bir tüketiyorlar ve insanlığa daha çok silah, daha çok tüketim, daha çok kirlilik harici sunacakları projeleri yok. O zaman gelin hep birlikte alemin selameti için projeler üretelim. “Aile” kurumumuza sahip çıkalım, kendimizi ve neslimizi çağın şartlarına uygun nereden geldiğimizi unutmadan eğitelim.

1- Emirdağ Lâhikası (2) – Mektup No: 107
2- Emirdağ Lâhikası (2) – Mektup No: 139
3- On Dördüncü Şua
4- Tarihçe-i Hayat – İlk Hayatı – s.2134
5- Emirdağ Lâhikası (2) – Mektup No: 55
6- On Üçüncü Şua

Not: 2008 yılında sayha dergi‘de kaleme aldığımız bu yazı ile kürt açılımı konusunda hükümetten iki yıl önde olduğumuz anlaşılıyor. O zaman bizi takip etmeye devam edin. Evet, Said Nursi ise  bizden 90 yıl önce söylemiş sözünü, o zaman önce onun dediklerini okuyalım.