Konya’dan bir süreliğine ayrılıyorum. (Sürenin ne kadar olacağını ve dönüşün buraya mı olacağını Allah bilir.)

bugün anladım ki konya’da çok dostluk biriktirmişim.
doğru yolda olduğumuzu böyle geri dönüşümler sayesinde anlıyoruz.
ayrılık güzellikleri daha iyi ortaya çıkarıyor. son bir konya yazısı yazılmalı.

konya’nın iyi adamlarına selam.
öyle iyi adamlar ki cizre’ye köprü olup bizim güzel insanlarla tanışmamıza vesile oluyorlar.
iyilikte kalpten kalbe, şehirden şehire taşınırmış anladım.

üç yıldır kullandığım büromu da kapattım.
bir süre konya rampalı çarşıda olmayacağız.
önce karşımdaki dünya haritasını
sonra sağımdaki Türkiye haritasını
son olarak Ortadoğu haritasını söktüm.

konya’dan biz gidiyoruz diye boş kalmıyor; çünkü konya bizden önce de doluydu bizden sonrada dolu olacak.
en çok önemsediğimiz kişi, sır hocamız burada inşallah.
o burada oldukça bizde buradayız.
daha bir çok güzel adam bırakıyorum ardımda; fakat bizim için merkez sır hoca.
o bütün iyi adamları tanır.
pirime ve piri paşa medresesine selam.
bize hayatın usulünü öğreten SIR Hocamıza selam.
şunu da ekleyelim daha öğreneceğimiz çok şey var.

hicrette bereket var ki!
göçe göçe viyana’ya vardık.
oturduğumuz gün olduğumuz yerde kaldık. hatta geri çekildik.
kainatta her şey bir yerden bir yere göç ediyorsa (toprağında deniz gibi dalgalandığı söylenir.) insan neden dursun ki!

bugün 20:30′da konya’dan cizre’ye yola çıkıyorum.
en yakın internet bağlantısına kadar hayır üzere kalın.

Ya Rabbi tüm isimlerinle her şeyden sana sığınıyoruz.
Bizleri hayır yolunda koşan kullarından eyle.
kalplerimizi ve akıllarımızı hayır üzere birleştir.
amin.

Not: Afyon yazımız sayha dergide yayınlandı. Külliyeli Şehirler IV : Afyon

Mesela sabah namazı için cemaate koşarak güne başlayabiliriz.

Cami dönüşü ekmek alırken aile fertlerine simit alabiliriz. Eğer her sabah aldığımız bir şey değilse cuma günü sabah sabah simitleri gören ev halkı bugün cuma diyebilir. Veya ailemizle birlikte bol muhabbetli özel bir kahvaltı yapabiliriz. Günü bayrama çevirmenin bir çok yöntemi var. En kısa yoldan ifade etmek gerekirse aile halkının sevdiği şeyleri bugüne taşıyabiliriz.

İşe giderken iş arkadaşlarımıza şeker götürebiliriz veya öğretmen olanlar öğrencilerine çikolata götürebilir.

Her zaman dediğimiz gibi iyi adamlar defterimizi aralayıp dostlarımızı arayabiliriz.

Günün dizgini bizim elimizdeyse zamanı biraz daha farklı yaşayabiliriz. Kadim bir camide cuma namazı kılmak ve ardından ziyaretler. Kabristanda derin tefekkürlü bir yürüyüş yapabiliriz.

Sır Hocamızı okuyabiliriz: www.pirisir.blogspot.com

Hayırlı cumalar dostlar.

Ülkemi, toprağımı, Suriye’yi Marekeş’i, Mozambik’i Singapur’u selamlıyorum.

Eldeki klavuz çok önemli yapılacak olan hareketlerimizdeki kıstas:

1-Hakkın rızasını gözetmek,

2-Hakkın rızasına kavuşturmadaki aracımızın yolumuzun hak olması,

3-Hak ve hak olanların sınırlarının çizilmesine ulaşmaya kafa yormak ve duamızı etmek.

Musaf’da Rabbim ayetinde belirttiği gibi “Duanız olmasaydı ne ehemmiyetiniz olurdu?” Furkan suresinin son ayetleri ve bir mümin olmadaki müminun suresi. Aslında rehber çok açık ama ben kitabımızın dilini bile bilmiyorum. Arapçayı bilmek! Şimdi İngilizcenin Çincenin pof poflandığı zamanlar, şimdiki zaman verb ayenci li yapılar(Ving) Ne acı…

Sarmaşık gülleri … bir bahçem olsun 400 metrekare alanı olsun, üzerinde bir prefabrik konut nasip olsun, etrafını da tel örgülü sarmaşıklarla çevirsem. Bir alanı tek kaleli çim saha olsa ve potası olsa…

Kaan’la oynasak ağaçlarımızı diksek.

Küçük bir alanda seramız olsa.

Hatırlayamadığım teknik terimini brokoli, çilek, maydanoz, ekşi ot eksek.

Çiçeklerimiz olsa sulasak kokusunu hissetsek. Toprağa dokunsak.

Elektriklerimiz gitse.

Hem de mumda gaz lambasında otursak. Televizyondan uzaklaşsak.

Hayata bakış atsak. Fark etsek. Selam versek.

Koşsak. Yürüsek. Oynasak. İp atlasak. Uçurtma uçurtsak. Çörek çeksek.

Toprağa oturup ikindi çayımızı içsek. Sennin yağmurun elerlinden kekini yapsak. Kitap okusak.

Dost bahçemiz olsa..

Cihad amcanla cemille komşu olsak.

Ufak sahamızda iki takım olarak maç yapsak…

Komşu çocukları toplasak…

İş çıkışları ikindileri maç yapsak. Evlere geç girsek

Yorulsak. Susasak….Elimize yufka içinde Müşvik ellerle sürülen yoğurt sürülmüş yufkalar yesek

Eski yufkalar saçda pişirilen yufkalar bulsak.

Cebimize leblebi üzüm koysak…

Hazır kek bisküvilerden uzak dursak.

Tercih etmeme hakkımızı kullansak

Sevgili dünyam bugün içimden bunlar geldi hepsi bu. Ki sen Rabbim dilimizdeki bağı çözensin. İfade etmek istediğimi sen daha iyi anlarsın beni. Çünkü sen bize şah damarından daha yakınsın.

GÜNCENİN İLK YAZISI

Günlük tutmayı daha önce de hep düşündüm; fakat bir türlü başlangıç yapamadım. Geçirdiğim günlere acıdım , acıdıkça günler geçti. Baktım ki acımanın yazmadığım günlere faydası yok; ama zararı çok.
Bu ayın benim için ayrı bir önemi var. Doğduğum ay diyebilirim; fakat bir yaşındayım. Hayatı bu ayda öğrendim; okumayı, sevmeyi , sevilmeyi… Bilmediğimi, bir hiç olduğumu , öğrenmenin ilk adımının bilmediğini bilmek olduğunu, kendimi sorgulamayı, hayatı sorgulamayı…

Cemil Meriç üstadımın jurnalini okumaya başlayıpta hayatını jurnallemeye başlamayan çok az insan vardır. Bende bu az sayıya dahil olmamak için yazmaya başladım. Bu kadar açıklama yeter , daha sonra geçmiş günlere yeri geldikçe döner ve kendimizle hesaplaşırız.

Bugüne gelince, birkaç sabah düşüşe geçip programları aksatıp günleri karanlık geçirdikten sonra; bu sabah hiç beklemediğim halde sabah ezanını duydum ve yataktan kalktım. Kalkmasına kalktık; ama yataktan çıkıp da soğuk havayı hissedince, bizim ahbap hiç durur mu başladı vesveseye :”Gir yatağa bak nasıl da sıcak, biraz ısın sonra yine kalkarsın.” Yok! Hiç kanar mıyım, zaten kaç gündür yatıyoruz. Her neyse onu atlattık, güzel bir abdest. İşte vücut dipdiri. Şimdi biraz ısınma hareketi sonra da saygımızı göstermeye…

İnsan güneşin doğuşunu, sabahın sessizliğini özlüyor. Kendimi dışarı atabildiğim her sabah yaptığım gibi sabahçı kahvehanemize gidiyorum. Benden önce çorbacımız kahvehaneyi açıyor, çayı demliğe koyup yedeğin üzerine kaldırıyor. Bende kahvehaneye girdiğimde demliğe su doldurup ocağın üstüne demlenmeye bırakıyorum. Sonra güneşin doğuşunu seyredebildiğim masama oturuyorum. Cebimden rahberimi çıkarıp başlıyorum yolculuğa…

Bir fokurtu , caz cuz… seslerinden sonra çayı yedeğin üzerine alıyorum. Kahvecimiz de gelir artık. Kahvehanede iki saate yakın zaman geçiririm daha sonraki sabahlarda detaylara doğru ineriz. Programlı ama monoton olmayan bir hayat yaşamaya gayret ediyorum. Yalnız zevk alıyorsam uygularım, yapmama gerektiği için değil , gerekirse değişiklik ve yeni bir bakış açısı getirebilirm.

Eve geldim , kahvaltı yaptım. 08:00 otobüsüne yetişmem lazım; çünkü bugün ÖYS denemesi var. Yarım saatlik Karabiga-Biga yolculuğu benim için önemli. En güzel okumalarımı bu zaman diliminde yapabiliyorum. Eğer yan koltukta benim için kitaptan daha değerli biri yoksa. Bugün ışığı arayan bir genç vardı , kendini değiştirmek isteyen, en azından kendini ve hayatı sorgulamaya çalışan bir genç. Tabi ki bizde kitap okuyamazdık…

09:00′da denemeye girdim. 12:30′da çıktım. Biga’da da uğradığımız yerler bellidir. En önemli mekanlarımız; berber, kütüphane, kitapçı ,pastane… Denemede kafam yorulduğu için kütüphaneye gitmedim. Berbere gittik; orada ışığı arayan bir orta delikanlı dostumuz var. Onunla hoş sohbet ederiz. Bu arada tıraşta oldum. Her gidişte tıraş olmuyorum tabi ki. Bir ara yanımdan ayırmadığım jurnal kitabımı orta delikanlı okumaya başladı. Bu da bende bir çağrışım yaptı. Tam saat 17:00 otobüsüne gidecektim bir güce defteri almaya karar verdim. Otobüsü kaçırma pahasına defteri almaya gittim. Otobüs güzergahına indiğimde otobüsten eser yoktu. Saat 18:00 otobüsüne kaldık. Bunu çoğu zaman yaparım. Saat geldiğinde dönüş yolculuğu başladı. Eve gelince ilk aşk ile yazmaya başladım.

Devamı gelir belki.

( Evet devamı geldi. Sene 28 Nisan 2005 ve ben 2483. sayfayı yazmışım. Eğer mümkün olursa bir kısmını sitemize aktaracağım. Belki de bu bir kitabın başlangıcı olabilir.)

(Hala yazmaya devam ediyorum. Yıl 23 Nisan 2007 ve 10.günce sayfa no:2916)

(Yıl 23 Nisan 2008 ve 10.Günce Sayfa No: 3022)

(Yıl 09 Şubat 2010 ve 11. Günce Sayfa No: 3153)

“Madde israfı, kaynak israfı, imkan israfı bizi başkalarına muhtaç hale getirir. Değerlendirilmeyen zaman, değerlendirilmeyen kaynak, değerlendirilmeyen hayat israftır. Sevgili peygamberimiz , “İktisad eden fakir düşmez.” buyurmaktadır. Öyleyse imkanlarımızı, kazanımlarımızı ,sağlığımızı, servetimizi ve imkanlarımızı ölçülü kullanmalıyız. Yarınlarımızın huzuru için fert ve millet olarak iktisatlı davranmalı ve israfa sapmamalıyız.” yazının devamı

Cami çıkışı selam ve muhabbetler ve sonra bir dost ile haftalık olağan toplantı.

Üçler Mezarlığı yürüyüşü (Konya’da güneşli bir havada yürüyüş yapılacak en güzel yer. Tefekkür, Huzur, Sükut, Dua…) vakit darlığından gerçekleşemedi; fakat bir iş vesilesi ile akşam üzeri üçlere yaklaşınca Hz. Mevlana ile Üçler Mezarlığı arasında elleri kaldırıp dua ediyoruz. ama ne dua…

Cuma akşamları Konya programı yoğun; Mebkam Cuma Konevi Sohbetleri, Endülüs Kitap Kahve programları, Ali Küçük Hoca‘nın tefsir dersleri oluyor. (Ali Küçük Hoca’nın sohbetlerini www.alikucukhoca.com adresinden takip edebilirsiniz. Tefsir kitabını alarak dersleri oradan da okuyabilirsiniz, yani Konya’da değiliz, tüh! bu programları kaçırıyoruz deme hakkımız yok. Duyduğuma göre hadis kitabı da çıkmış Ali Hoca’nın.)  Yakında tefsir dersini Alaaddin salonu da almayacak. En yakın zamanda daha büyük bir salona taşınacak veya altlı üstlü iki salon kullanılacak gibi. Ali Hoca dersinde şu anda Meryem Suresinde.

16 – (Ey Muhammed!) Kur’ân’daki Meryem kıssasını da an (insanlara anlat). Hani o, ailesinden ayrılarak (evinin veya mescidin) doğu tarafında bir yere çekilmişti. Surenin tamamı…

Bu arada akşam Alaaddin Tepesine çıktım, üst salonda takım elbiseliler dışarıda pinekliyordu, şöyle kendi kendime hayırdır, dedim. Bir bez üzerinde siyaset akademisi yazıyordu. Kırk yılın başında bir derse geldik onda da siyaset akademisi denk geldi, bak oğlum cihad dedim kendime işte bu kadar siyaset yaparsan sonunda başına gelecek bu. Sonra bekçiye Kur’an Akademisi nerede diye sordum, dedi o program alt kata alındı. Memleketin durumu bu alta Kur’an Akademisi, üste siyaset akademisi, ne zaman bunlar yer değiştirir memleketin ahvali de değişir. (Oğlum bak yine siyaset yapıyorsun. Abi ne yapayım adımız cihad, ben koymadım ki.)

İşte cumanın bereketi. Etkinlik bölümümüzden haftalık etkinliklerin en azından bildiklerimizi takip edebilirsiniz, bilmediklerimizi de etkinlik sahipleri bir zahmet mail ile bildirirse yayınlamaya gayret ederiz.

Her şeyi yazamıyoruz. Yaşamak yolda olmaktır.

Sabah güneş bahar yüzünü göstermişti. (Bu zaman da iyiye işaret değil, Rabbim hayırlı rahmet versin, bizleri susuzlukla imtihan etmesin. Amin.) Nereden başlamalı hayata önce abdest alıp arınmalı ve 4 rekat kuşluk namazı ile sağlığın sadakası verilmeli. Oda sımsıcak, çaydanlıklar hazır hemen çayı demlemeli.  Rabbime sonsuz hamd ediyorum, mekanı yaşanabilir kılan eşime de teşekkür, Allah Razı olsun.

Sakın nazar etmeyin; bu karşılıklı saygı ve sevgi ile gelişen, mayası aşk olan, uzun mücadelelerle elde edilmiş (9-10 yıllık) bir emeğin ürünü ve aynı hassasiyet ile korunma gayretinde olan birlikte yaşam tecrübesidir. Sabır , anlayış ve en önemlisi kendini karşındakinin yerine koyarak düşünme , yerlilerin atasözü ile söylersek: “Karşındakinin terliklerini giyerek onlarla yürüme sanatı” bir noktada kadın ve erkek bakış açılarının farklı olacağını baştan kabul etmek gerekiyor.

Evlilikte ilk üç yıl kritik dönme olarak geçiyor. Birlikte yaşam savaşının verildiği kalelerin veya kırmızı çizgilerin yeniden düzenlendiği, tek kişilik ideallerin yaşanabilir çift kişilik ideallere dönüştüğü yorucu bir süreç. Bu konuyu biraz daha açmamın sebebi evlilik konusunun günümüzün birinci derece sorunu olmasındandır. Evlilik insanımızın problemi haline gelmiştir, bir çok kitaplar yazılıyor; fakat gördüğümüz kadarıyla ihtiyaç karşılanmış durumda değil. İnsanlarda sağlıklı bir yuva kurabilmenin özlemi var gibi; fakat kötü örnekler ortalarda daha çok dolaşıyor. Aslında sağlıklı yürüyen aile sayısı kötü örneklerin misli misli fazlasıdır. İnsan problemli varlık, bu sebeple sorunsuz bir evlilik ol(a)maz, ama bunlar tatlı problemlerdir. Hakikat yolunda ilerleme derdi varsa danışacağımız ölçü Allah’ın kuralları ise problem yok. Örf ve geleneklerin ancak hakikat ölçüsü ile çelişmeyen yönleri kabul edilebilir.

İnce belli kesme çay bardağının zarif bir duruşu var. Kahvaltımı yaptım. (Fırında özel kekeler beni bekliyordu.)

Modern kemirgenlerin dişlerine bulaşan “aile kurumu” yükseltilmelidir. Ailede yaşanır kılınamayan hiç bir proje, makro planda da bir işe yaramaz.

Hayırlı günler.

Kışlık şirin bir odamız var, içinde kuzineli soba diye tarif edilen kovalı ve yanında küçük fırını da bulunan sobamız mevcut. Sobanın yanında benim yaşam alanım olan bir minder bulunuyor. Kaloriferli evde oturanlar kıskanacak ama her şeyin avantaj ve dezavantajları vardır.  Bir sohbet meclisinde adam kaloriferli evin mutfağına bizim ki gibi bir soba koyduğunu ve o zevki yaşamak için sürekli yaktığını söylemişti. İşte durum böyle aziz okuyucu demokrasilerde çare tükenmiyor. Çayım da demlenmiş , kendime biraz hizmet edeyim. Şimdi kahvaltı hazırlamak zor, normalde her sabah ailecek kahvaltı yaparız ve bu eylem bizim için günün en önemli işlerinden biridir ; fakat bu sabah iştahsızdım birlikte kahvaltı yapamadık. İşte şimdi karnımız acıkmaya başladı ama mutfakta bir sürü hazırlığı kim yapacak. Onun için eşlerin kıymetini bilmek lazım onlar yorulmadan aşk ve şevkle bize hizmet ediyorlar. Erkekler işin kolayına kaçar hazırda bir şeyler varsa yer. Benim aklıma eşimin yaptığı nefis kurabiyeler geldi. Çay eşliğinde birkaç tane yedik mi şimdilik durumu kurtarırız.

Burada yeri gelmişken bir konuya daha temas edeceğim. Okuyan kızları anneler mutfağa sokmuyor ve ev işlerine hazırlamıyorlar. Okullar bitip evlilik yolları açılınca kızlarımız zorluk çekiyor. Bir bayanın içinde varsa bu işleri öğrenir ve kendini geliştirir. Ev işi de bir zevk meselesi. Bir bayan evinde mutlu olabilmeli. Ben bu yönden nasipliyim, eşim yemek yapmaktan zevk alıyor. Zevkle yaptığından kendisini çok geliştirdi, şimdilerdekökten yetişmiş  ev hanımlarına bile tarif verebiliyor, kendi başına yeni ürünler ortaya çıkarabiliyor. Okullu bir kız olmasına ve annesinin bu konularda yetiştirmemesine rağmen kendini iyi yetiştirdi. Hatırlıyorum da ilk yemek tariflerini ben vermiştim; ama şimdi beni fersah fersah geçti. Allah razı olsun eşimin şahsında tüm evinin hanımı olabilenlerden.

Radyo da burç fm açık, hemen hemen her kanal gibi onlarda sabah gazete okumalarını yapıyorlar. Çoğu dünden kalan artık haberler;  ama benim için yeni, çünkü dün hiç haber dinlemedim. Sadece gazeteleri incelemişimdir. Bugün canımı sıkmaya niyetim yok, haberleri etkilenmeden dinlemeye çalışıyorum. Ankara siyaseti ısınıyormuş, aman yesinler bunların siyasetini. Siyaset idare sanatıdır, bu arkadaşların takla sanatı harici bildikleri bir şey var mı? Bazıları da sadece havlıyor kimse üzerine alınmasın. Taklacı ve havlayıcı gurubu ile ne iş yapılır, ava çıkılır desem onu da beceremezler. Peki ya alternatif bir şey var mı, bu topraklar adına hakiki manada siyaset üreten var mı?   Maalesef hala yok. Adaletin tesisi için çalışacak, mazlumu koruyacak, zalimin korkulu rüyası olacak bir hareket yok. İyi adamları arayıp bulacak onların sayılarını çoğaltacak bir zihni alt yapı mevcut değil.

Bizde sesimize ses, duygularımıza duygu kattığı için değerli ağabeyimize sevgiler gönderiyoruz. O’nun mektubunun anlamı büyük; çünkü bugün bir kaç kitap yazmış ya da bir gazetede kendine köşe kapmış bir çok kendini her türlü ihtiyacın üstünde gören zevat, bu inceliği gösteremiyor. Bize değer verenlere bizde değer veriyoruz. Sayın Müftüoğlu,sizi saygıyla selamlıyoruz.Her zaman yüreğiniz bu kadar geniş olsun. Sizin gibi İNSAN’ların varlığını bildikçe umudumuzu kaybetmeyeceğiz. Kainat Mektup Dergisi’nin 2. Sayısı/ Cihad Meriç

[Kainata Mektup Dergisi'nin 1. sayısını Atasoy Abiye gönderdiğimizde üstteki mektubu almıştık. 2. sayıda bu mektubu altına üsteki notumuzu düşerek yayınladık. İkinci sayıda eline ulaştığında geniş gönüllü, gençlerin azim ilacı Atasoy Müftüoğlu yine bir mektupla karşılık vermişti. Ve inanıyorum ki ona ulaşan tüm mektuplara, dergilere aynı şekilde mukabele etmiştir. Rabbim hayırlı ömür versin, bizleri yaşarken onun hikmetinden nasiplendirsin. Amin.]

Atasoy Müftüoğlu’nu nasıl tanıdım?
Gecenin bir vakti Marmara FM’de gece yürüyüşü yapan İbrahim Paşalı (Artık radyo programı yapmıyor; fakat Gerçek Hayat dergisinde kendisini ara sıra görüyoruz. En son “Filistin için Bende Varım” konvoyunda karşılaştık. Kitaplarını ısrarla tavsiye ederiz.) bir çok değerimizi gündeme taşıdığı gibi onu da bizlere tanıtmıştı. Bir başka tevafuk ise şöyle gerçekleşti; Paşalı Marmara yolculuğuna çıktığında (1998) önce Eskişehir’de Atasoy Müftüoğlu’nu ziyaret ederek o zamanlar ikamet ettiğim memleketim Çanakkale’nin Biga İlçesinin şirin sahil kasabası Karabiga’ya ziyarete gelmişti. Mikrofonun ucundaki adam ile kucaklaşmıştık. Radyo muhabbetinden öte bir muhabbetti bizimkisi, şimdilerde internet ortamında kurduğumuz sahici ilişkiler kadar gerçekti.

Paşalı o kadar huzur doluydu ki şeyhinin yanından gelen mürid misali coşkuluydu, hatta Atasoy Abi Paşalı’ya bir hırka da hediye etmiş, bu hediye onu daha da memnun etmişti. Hırka bilirsiniz sembolik anlamı büyük bir hediyedir, şimdiye kadar sormak aklıma gelmemişti, Paşalı acaba o hırkayı hala saklıyor mu. (Belki Gerçek Hayat’ta bir gün hırkanın hikayesini yazar.) İnşallah saklıyordur ve hayat boyu aynı istikamet üzere yürür. Bizim Atasoy Müftüoğlu gibi yaşayan insanlara çok ihtiyacımız var.
O fikirleri ve eserleriyle islam kardeşliği adına umut ışığı olmuştur. İnsanlığı ve yazdıklarını yaşama hususundaki gayretiyle bizce tek başına her zaman bir adım öndedir. Bizim için Eskişehir=Atasoy Müftüoğlu’dur, her beldeye böyle bir münevver kişi gereklidir. Nedense bizde imkan bulan yazarların çoğunluğu hemen İstanbul’a yerleşme derdindedir. Kimse üzerine alınmasın kişisel bazda olayın herkesçe farklı açılımları vardır. Bizler her ilimizde hatta kainatın her yerinde böyle alimler olduğunda rahat bir nefes alacağız. Kayseri’de sayha’nın kaptanı Kani Çınar’ın varlığıda bizim için aynı özelliktedir. Rabbim sayılarını çoğaltsın, bilmediğimiz güzel insanlarıda bize göstersin inşaallah. Amin.

Mayıs 2009, 10 yıl sonra; Atasoy Müftüoğlu Eskişehir’de bir işhanın üst katında bulunan bürosundan daktilo sesleri işitilmeye devam ediyor. Cihad Meriç Konya’da bulunan bir işhanının üst katında bilgisayarın tuşlarına dokunuyor. Araçlar ve mekanlar değişse bile gönüller, dostluklar, dertler aynı.

Sayha Dergide yayınlanmıştır.