ünlemi bükelim,
kalemi kıralım,

tren yolunun rayları altında bir kalasta ol(a)mayacak mıyız?

dem bana lazım,
sükut bana
bir susmayı öğrenemedim
bir de bu dünyanın oyununu

hiç
olan beklenti taşımayandır.

Âh azizim,

Sen âh sükut, âh dilim derken, ve bu ikisi arasında kıvranıp dururken zihni bir yolculuğun içinden mi dışından mı geçmede insanlar!

2

Adına zamanın çıkış noktası diye/bilececeğimiz o yolculuktan arta kalan değil midir hep içimizde ve dışımızda yaşanan!
Bir yerden bir yere gidişin şahitliği değil midir zaman!

3
Âh azizim,

Bildiriyi bildirsen de bir bildirmesen de!
Hem mesele bilmek meselesinden, ayrı bir mesele!
Bu kadar ünlem, ancak aynı kıvranışların dışından içine düşenlerin anlayacağı bir mesele.

4

Hakikatin peşine düşenler evvel sükut köprüsünden geçtiler, saatlerini deve katarlarının üstlerine koyarak konuşarak, çırpınarak aks-i seda ettiler.
Onca yol, onca zaman içre geldikleri son köprü yine “sükut” oldu.

5

Ünlem boynunu bükerek soru işareti olur. Dervişane bir haldir bu: Hakikat öyle herkese açılacak, öyle herkesin ‘bilip atacağı’ öyle herkesin mıncıklayacağı alelade bir şey midir!?…

6

Âh sükut, vah sükut